Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWissen · Menschen · Zukunft
Seite · S. 2Originalseite ↗

«PROŚWITA» I UKRAIŃSKA PAŃSTWOWOŚĆ

Слово Просвіти, №50 за 2011 рік

Dokończenie. Początek na str. 1. odsunąć potężne ruchy społeczne, w szczególności „Proświtę”, od rozstrzygania losowych spraw państwowych i społecznych. Nie mamy prawa kapitulować. Trzeba iść do narodu, skupiać siły intelektualne, zwracać się do autorytetów narodowych. Na przykład we Lwowie przeprowadziliśmy obwodową konferencję nauczycieli, zapraszając do udziału znanych pisarzy, naukowców, polityków, gdzie wszechstronnie rozważyliśmy stan sprawy narodowej i wychowania młodego pokolenia. Obecnie przygotowujemy działania, w których porządku obrad znajdą się kwestie patriotycznego wychowania młodzieży, w szczególności dziecięco-młodzieżowy festiwal „Surmy zwytiahy” — festiwal pieśni patriotycznej, w którym na różnych etapach, od konkursu szkolnego po finałowy galakoncert, bierze udział do 10 tysięcy chłopców i dziewcząt. Nowymi formami i treścią wypełniamy resztę pracy proświtańskiej. Główny kryterium: aby było to potężne, poważne, konsekwentne. Nie możemy oddać partiom losów państwa. Jeśli przegramy bitwę o Radę Najwyższą, będzie to naszym wielkim błędem — porażką sprawy ukraińskiej. Musimy nie prosić, a brać. Jeśli przegramy te zmagania, nikt nie będzie słuchał nas, naszych żądań, próśb, o czym świadczy doświadczenie dnia dzisiejszego. Zatem musimy działać zgodnie i ofensywnie, jasno formułować swoje stanowisko wobec partii o kierunku narodowo-demokratycznym. Wołodymyr Wasyłenko, doktor nauk prawnych: „Znowu przed nami staje pytanie: co robić? Mówić ludziom prawdę. Otwarcie i szczerze. Nie tylko elicie intelektualnej, ale narodowi. Wykorzystując do tego wszystkie możliwe kanały i środki, które są w naszych rękach. A prawda polega na tym, że nie mamy opozycji politycznej. Liderzy polityczni, którzy są, to przeważnie polityczne pigmeje i niedouki, którzy nie tylko nie rozumieją sytuacji, w jakiej znalazła się Ukraina, ale też nie są zdolni czegokolwiek naprawić. Osobiste, partykularne interesy mają na pierwszym planie. Stąd machinacje, aby zachować swoje miejsca w parlamencie. Wyraźnie potwierdziło to głosowanie nad ustawą o wyborach. Przy tej ustawie próżno mieć nadzieję, że następny skład parlamentu będzie lepszy i w państwie cokolwiek się zmieni. Mechanizm fałszerstw, zawarty w ustawie, jest tak potężny, że przeciwstawienie się agresywnie-cynicznej władzy jest niezwykle trudne. Obecnie u władzy jest przestępcza zorganizowana grupa. Ona, po pierwsze, dąży do osobistego wzbogacenia się kosztem narodu i państwa, po drugie — i to jest najstraszniejsze — wykonuje polityczne i ekonomiczne zamówienie obcego państwa, którego celem jest zniszczenie Ukrainy i jej narodu. Nieakceptowanie przez przywódców Rosji nas jako niezależnego podmiotu prawa międzynarodowego nie jest nowe. To polityka imperialna, której trzymają się jeszcze od czasów carskich. Dlatego trzeba uświadamiać sobie, że przeciwko Ukrainie i jej narodowi prowadzona jest szeroko zakrojona, systemowa i systematyczna agresja humanitarna. Ma ona cztery wymiary i według wszystkich oznak charakteryzuje się jako wojna: językowo-kulturowa, historiozoficzna, informacyjna, religijna. Że tak jest, można zrozumieć, przeanalizowawszy konkretne słowa i czyny Moskwy wobec nas oraz wykonywanie obcych planów rękami Kijowa. Jeden z najbardziej jaskrawych przykładów — przebywanie na stanowisku ministra Tabacznyka i jego nieukrywana, otwarcie antyukraińska działalność. Przed nami całkiem realne zagrożenie wyparcia języka ukraińskiego z przestrzeni ukraińskiej. Część patriotycznych polityków, inteligencji i ogółu obywateli znajduje się jeszcze w stanie iluzji, jakoby naród ukraiński był niezniszczalny. Nie bądźmy przestępczo naiwni. Kto jest obeznany z historią, społeczno-politycznymi prawami rozwoju, wie — nic nie jest niezniszczalne. Nie ma, jeśli nie przeciwstawiać się niszczeniu”. Wołodymyr Semystiaha, przewodniczący Ługańskiego Oddziału Obwodowego „Proświty”, w pełni poparł wystąpienie W. Wasyłenki. „Jestem kilka dni w stolicy — zauważył — i po prostu jestem zdumiony: dzisiaj Kijów prawie niczym nie różni się od Ługańska. Ukraińskiego prawie nigdzie nie słychać, wszędzie rosyjski, a my zawsze — i w planie językowym, i w edukacyjnym, i w politycznym — orientowaliśmy się na stolicę”. Analizując sytuację, mówca doszedł do wniosku, że przez 20 lat niepodległości nie stworzyliśmy nie tylko społeczeństwa obywatelskiego, ale i samej jego instytucji. Pozwoliliśmy tej części populacji, która jest w istocie i faktycznie piątą kolumną na Ukrainie, dojść do władzy i decydować o przyszłym losie naszego narodu. Dlatego kwestia władzy jest dla nas najważniejsza. Ale trzeba wykorzystywać wszystkie możliwe dźwignie odzyskania naszych praw. I sąd jest jedną z nich. Niedawno sąd obwodowy po raz kolejny uchylił decyzję rady obwodowej w sprawie nadania rosyjskiemu statusu drugiego języka państwowego w granicach naszego regionu. Ofensywną, aktywną postawę w obronie praw Ukraińców we własnym państwie do edukacji narodowej, do języka ojczystego potwierdziła także zastępczyni przewodniczącego Donieckiego Oddziału Obwodowego „Proświty” Marija Olijnyk. Przytoczyła liczne przykłady z własnego doświadczenia walki przeciwko samowoli władz obwodowych w sprawie zamykania ukraińskich szkół, o obronę prawa Ukraińców do języka ojczystego. Zatem, podsumowała M. Olijnyk, choć władza u nas nie jest ukraińska i sądy, z reguły, wyznają nie literę i ducha ukraińskich praw, walczyć możemy i musimy. Innego wyjścia nie ma. O ważności pracy praktycznej, nie tylko taktyki „małych spraw”, opowiedzieli i podzielili się doświadczeniem dyrektor firmy telewizyjnej „Malatko” Wołodymyr Kmetyk, dyrektor Centrum Wydawniczego „Proświta” Wasyl Kliczaka, redaktor naczelna tygodnika „Słowo Proświty” Lubow Hołota, przewodniczący Zakarpackiego Oddziału Obwodowego „Proświty” Wołodymyr Pipasz i inni. Poseł ludowy Ukrainy Serhij Szyszko zwrócił uwagę na to, że nasze państwo budowane jest nie na ukraińskiej idei narodowej — nie ma jej ani w Konstytucji, ani w edukacji, ani w mediach, ani w polityce. Swoją wizję umocnienia języka ukraińskiego w życiu państwowym i społecznym przedstawili Bohater Ukrainy, pisarz Jurij Muszketyk, zastępca przewodniczącego Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” Ołeksandr Ponomariw. Podsumowując pracę okrągłego stołu, Pawło Mowczan podkreślił, że „Proświta” przez całą 143-letnią historię swojego istnienia była i pozostaje ważną instytucją życia społecznego Ukrainy. Siłą, która jest zdolna konsekwentnie, bezkompromisowo bronić interesów narodowych narodu, być potężną w budowaniu prawdziwie ukraińskiej Ukrainy. Państwa, które jest zdolne i musi być europejskim cywilizowanym państwem. Nasz kor. Zdjęcie Olesia DMYTRENKI

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn