Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWissen · Menschen · Zukunft
Seite · S. 14Originalseite ↗

Ciąg dalszy. Początek w numerze 3. Rozdział drugi: „TY — DUSZO DUSZY MOJEJ, SERCE SERCA MEGO”

Слово Просвіти, №72 за 2000 рік

Nie wiem, kto jest autorem tego pięknego wersu, adresowanego do dzieciątka, ale najpełniej wyraża on ten stosunek do dziecka, do którego kobieta dorasta w ciągu dziewięciu miesięcy, nosząc je w sobie. Jeśli wasze dziecię jest wyczekiwane, już jesteście wygrane, ponieważ zaczynacie na nie czekać jeszcze wcześniej. Jakoś zupełnie niepostrzeżenie pojawia się to jedna, to druga myśl o dziecku, które mogłoby się u was narodzić: chciałybyście obdarzyć je spojrzeniem ukochanego lub jego uśmiechem, chciałybyście, żeby było podobne do waszego ojca lub matki... Wyobrażając sobie przyszłe upragnione dziecko, chcecie tego czy nie, wyobrażacie sobie także siebie w ideale — taką, jaką mogłybyście być i chcecie się stać... Myśl o możliwym narodzeniu dziecka jest stała w świadomym życiu kobiety, chce ona tego czy nie. Tak urządziła ją Natura. Sama fizjologia zmusza nas do ciągłego dbania o siebie, obserwowania i poznawania siebie, przejmowania się myślą o celowości narodzin. Nawet te spośród nas, które są uważne wobec swojej kariery i widzą w niej nie tylko zaspokojenie osobistych ambicji, ale i ucieleśnienie duchowych radości oraz przejaw zdolności umysłowych, zawsze pielęgnują skryte marzenie o narodzinach dziecka, o czasie, kiedy ono obowiązkowo się pojawi — tylko moja radość, moja nadzieja, moje szczęście! I oto przychodzi owo wielkie coś, o którym nikomu jeszcze nie mówisz. Pojawia się komuś oczekiwanie, komuś — niespodziewanie. Coś takiego dzieje się z wami, co zmusza was do baczniejszego wsłuchiwania się w siebie, przyglądania się swojej twarzy w lustrze — jakby jakiś powiew dotknął waszych oczu, czoła, ust — coś nieuchwytnie zmieniło się w twarzy i w odczuciach: stałyście się bardziej czujne, wrażliwsze, subtelniejsze w uczuciach. Jeszcze kalendarz księżycowy CZERWIEC, NR 6 (72), 2000 ROK nie dał wam odpowiedzi na wasze milczące pytanie, a wy już czujecie, że owo coś się wydarzyło. 3. „TY — MOJA WIELKA TAJEMNICA” Pierwsze odczucie, które przyjdzie do was, kiedy świadomie czekacie dziecka, to odczucie ciepła. Fala ciepła będzie przetaczać się przez ciało, sygnalizując wam, że ono już zaczęło się zmieniać, już stało się siedliskiem dziecka. Wyjaśnić to z medycznego punktu widzenia jest bardzo prosto: przyspiesza się przemiana materii, organizm przygotowuje się do tych fizjologicznych zmian, które przyjdzie mu przeżyć w ciągu dziewięciu miesięcy, i, nie zapominajmy o tym, niektóre z nich — na całe nasze dalsze życie. Zatem, jeśli pojawiło się u was to niezwykłe odczucie — nie lekceważcie go, nie odkładajcie początku swojej macierzyńskiej troski o życie wewnątrz was na później, kiedy upewnicie się, z pomocą lekarza, że to rzeczywiście ciąża. Bądźcie uważniejsze wobec siebie, łagodniejsze i spokojniejsze. Uniknijcie możliwości wypicia łyka wina. Odstawcie szkodliwe nawyki, jeśli je macie, w szczególności palenie. Uprzedźcie domowników, że nie do końca dobrze się czujecie i chciałybyście wcześniej położyć się, pobyć w ciszy, pospacerować... Powitajcie w sobie ową ciepłą falę, która was otula, pomyślcie o niej — niech jej będzie przytulnie i swobodnie przetaczać się w waszym ciele, a niezwykłe ciepło szybko dotknie waszego serca, zapali w nim nadzieję, rozgrzeje tę świeczkę, którą ludzie nazywają macierzyńskim ciepłem i światłem, zapali ten niewidzialny dla świata ogień, na który z ciemności niebytu przyjdzie na świat człowiek — wasza córka czy syn. Nie bójcie się, że staniecie się w tych — tylko waszych, najskrytszych — chwilach sentymentalne, niepodobne do samych siebie, rozczulone i tkliwe. Być może przeżywacie te chwile, które na zawsze zwiążą wasze serca i dusze z dzieckiem. Usłyszcie je w pierwszych dniach, ucieszcie się nim, podziękujcie losowi i Bogu, a ono was też usłyszy! Ono nauczy się was słyszeć i słuchać. Zawiązuje się nie tylko jego ciało — zawiązuje się duchowa nić między wami. Nie zerwijcie jej, nie pokrywajcie jej supełkami wątpliwości — chcecie mieć dziecię, chcecie, żeby to ciepło stało się dziecięciem! I ono obowiązkowo się spełni. Dzisiejsza medycyna może zdiagnozować ciążę od pierwszych dni i nie warto tej możliwości lekceważyć. Zwróćcie się do poradni kobiecej: nawet bez badania, za pomocą nieskomplikowanych analiz lekarz da wam odpowiedź na wasze domysły, wątpliwości. I jeśli się nie pomyliłyście — jesteście kobietą w nadziei! Tak na Ukrainie nazywano ten stan, w który już zaczęłyście się zagłębiać. Zewnętrznie — jesteście wciąż takie same, nikt z otoczenia jeszcze niczego nie zauważa. Lecz w was samych żyje już wiedza o dziecku i żyje nadzieja na jego pojawienie się w dobru i szczęściu na biały świat. Czekać i mieć nadzieję — oto co znaczy być w nadziei. A nadzieja spełnia się w pełni wtedy, kiedy myślą o niej bez zamętu i narzekań. Nie chwytajcie od razu za ołówek, aby podliczyć możliwe wydatki, które oczywiście macie przed sobą. Na to jeszcze będziecie miały czas. Nie myślcie o niedopisanej pracy kandydackiej, przyszłej sesji, urlopie, jeszcze jakichś kłopotliwych i żmudnych sprawach. Nie obliczajcie, czyja mama pomoże niańczyć dziecko i jak teraz być z zakupem zimowego płaszcza, który jest skrajnie potrzebny. Zatrzymajcie się. Szerzej otwórzcie oczy i uśmiechnijcie się do samej siebie i istoty, która już patrzy i słucha was i poprzez was. W myślach, a kiedy macie okazję i nikt was nie słyszy, to i na głos zwróćcie się do niej. Słowa podpowie wam serce. I być może będą one brzmiały mniej więcej tak: — Witaj, dzieciątko! Cieszę się, że jesteś. Chcę ciebie i zawsze na ciebie czekałam. Nie odstąpię od ciebie i nie zdradzę cię nigdy, bo już kocham ciebie i będę kochać zawsze, jakiekolwiek próby nie spadłyby na nas w długim życiu. Kocham ciebie i postaram się tak czekać na ciebie, żebyś narodziło się pięknym, mądrym, dobrym dziecięciem i pokochało ten świat i mnie w tym świecie. Od dzisiaj będziemy często rozmawiać i będziemy wsłuchiwać się jedno w drugie. Ja — twoja mama. Ty — moje dziecko. Jesteśmy razem, my wszystko pokonamy w imię naszego życia. Póki co ty — moja wielka tajemnica, i te pierwsze tygodnie naszego wspólnego życia należą tylko do nas dwojga. Jeśli pomyślicie lub powiecie coś podobnego, to u was całkiem naturalnie odpadnie chęć opowiedzenia o swoim niezwykłym stanie wszystkim, nawet najbliższym przyjaciółkom czy współpracownikom — to tajemnica, która będzie was grzać, oświetli was na nowo, zmusi otoczenie do traktowania was inaczej. A bliscy ludzie? Jeśli w waszej rodzinie panuje zgoda, a dziecię jest wyczekiwane, bądźcie pewne, nie minie tydzień, jak wasz mąż zauważy, co się z wami stało. Wy same zdołacie mu to powiedzieć — oczywiście nie w drodze z pracy

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn