Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalSaber · Personas · Futuro
Página · p. 2página original ↗

Orędzie Bożonarodzeniowe Patriarchy Kijowskiego i całej Rusi-Ukrainy Filareta do Przewielebnych arcypasterzy, bogobojnych pasterzy, czcigodnego duchowieństwa oraz wszystkich wiernych Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Kijowskiego

Слово Просвіти, №01 за 2012 рік

Drodzy bracia i siostry! Chrystus się rodzi! Sławmy Go! W tym roku świętujemy Boże Narodzenie w skomplikowanych, a dla wielu w ciężkich warunkach życia. Dlaczego świat stał się tak okrutny? Dlaczego niewielka część społeczeństwa się bogaci, a większość cierpi? Dlaczego jest tak wiele nieprawdy, okrucieństwa i społecznej niesprawiedliwości? Odpowiedź może być tylko jedna: ludzkość odrzuciła Boga — jako centrum procesu historycznego — a na Jego miejsce postawiła człowieka z jego prawami. Cywilizacja europejska, u której podstaw leży chrześcijaństwo, kierowana wiecznymi wartościami duchowymi, stworzyła niezrównane wartości materialne. Ale dzisiaj świat chrześcijański stał się nie taki, jakim był wcześniej. W naszych czasach chrześcijanie dzielą się na praktykujących i niepraktykujących. Chrześcijanie praktykujący nie tylko wierzą w Boga, ale i modlą się do Niego, odwiedzając świątynie Boże, i żyją według Jego przykazań. Chrześcijanie niepraktykujący to ci, którzy przyjęli sakrament chrztu, ale żyją bez Boga, według praw grzesznego świata. Takich w cywilizacji europejskiej, w szczególności na Ukrainie, jest zdecydowana większość. Prawdziwych chrześcijan jest mało. Dlatego poziom moralności w społeczeństwie spadł, małżeństwa chrześcijańskie są niemal zniszczone. Nawet w środowisku kościelnym moralność ulega dewaluacji. Nie tylko świeccy, ale i duchowni zapominają o swoim wysokim chrześcijańskim powołaniu. Oto dlaczego tak ciężko nam się żyje na ziemi. Tak samo grzeszny, a nawet o wiele gorszy był świat przed narodzeniem Chrystusa Zbawiciela, Syna Bożego. Człowiek nie mógł uwolnić się od grzechu, który jest przyczyną wszystkich cierpień i śmierci. Dlatego Syn Boży — Stwórca wszechświata — przyszedł z pomocą ludzkości. W jaki sposób? On, będąc Bogiem, uniżył Siebie i stał się człowiekiem — takim jak każdy z nas, tylko bezgrzesznym. Narodziwszy się z Przenajświętszej Dziewicy Maryi, nie przestał być prawdziwym Bogiem. Swoimi cierpieniami, śmiercią i zmartwychwstaniem pokonał grzech i śmierć w naturze ludzkiej — tym odnowił naszą istotę i stał się Zbawicielem. Dzisiaj świętujemy początek naszego wyzwolenia od grzechu i śmierci, którym jest Boże Narodzenie. Bo bez Bożego Narodzenia, czyli bez wcielenia Syna Bożego, nie doszłoby do odnowienia natury ludzkiej. Chrześcijanie stali się nosicielami tej odnowionej natury ludzkiej. Zmienili świat, duchowo odrodzili i odnowili go. Ale osiągnęli to, tak jak Chrystus, drogą cierpienia, męczeństwa, wielkich wyczynów. Jeśli natura ludzka jest odnowiona i na świecie żyje ponad dwa miliardy chrześcijan, to dlaczego świat stał się tak grzeszny? Dlaczego, w szczególności, naród ukraiński cierpi? Dlatego, że chrześcijanie nie prowadzą chrześcijańskiego trybu życia — nie żyją w prawdzie, nie słyszą głosu sumienia, szukają przyjemności, niesprawiedliwie się bogacą, nie widzą wokół siebie biednych łazarzy! Boże Narodzenie przyniosło radość całemu światu, wszystkim narodom i każdemu człowiekowi, ale z tej radości nie wszyscy skorzystają. Apostoł Paweł mówi: „Czyż nie wiecie, że niesprawiedliwi nie posiądą królestwa Bożego? Nie łudźcie się! Ani rozpustnicy, ani bałwochwalcy (a ci, którzy kłaniają się mamonie, czyli bogactwu, także są bałwochwalcami. — P. F.), ani cudzołożnicy... ani złodzieje, ani chciwi, ani pijacy, ani oszczercy, ani zdziercy nie posiądą królestwa Bożego” (1 Kor 6, 9–10). Chrystus się rodzi — sławcie! Chrystus z niebios — wychodźcie na spotkanie! Chrystus na ziemi — wywyższajcie się! Kanon Jutrzni Bożego Narodzenia. Drodzy w Chrystusie! Tymi słowami z kanonu świątecznej Jutrzni chcę powitać was wszystkich w jasne święto Bożego Narodzenia. Dzisiaj Kościół Chrystusowy wzywa nas nie po prostu do kolejnego świętowania tego święta, ale zaprasza do sławienia, do wychodzenia na spotkanie Boga, który przyszedł do nas w ludzkim ciele, oraz do umacniania się obecnością tego niebiańskiego Dziecięcia. „Chrystus się rodzi — sławcie!” To zaproszenie nabiera dla nas szczególnego znaczenia, gdy przyłączymy się do bezpośrednich uczestników i świadków wydarzenia tych cudownych narodzin. Ci, którzy sławią nowo narodzonego Bożego Syna, to przede wszystkim niebiańscy aniołowie. To oni otwierają przed pasterzami, którzy stoją w nocy na straży swoich trzód, cudowną nowinę o narodzeniu Syna Bożego, śpiewając wspaniałą pieśń: „Chwała na wysokościach Bogu, a na ziemi pokój ludziom Jego upodobania” (Łk 2, 14). Czyż nie po raz pierwszy siły anielskie stają obok ludzi i razem z nimi tworzą jeden jedyny naród, niebiański i ziemski chór. Ta powszechna chwała, która rozbrzmiewa jednym wielogłosem nieba i ziemi, zdaje się pokazywać, że w tajemnicy wcielenia Syna Bożego niebiańska i boska rzeczywistość łączy się z człowiekiem, z jego historią, przeszłością, teraźniejszością i przyszłością. W tym tajemniczym połączeniu w osobie nowo narodzonego Jezusa Chrystusa, Boga i człowieka, dochodzi do wymiany darów między nimi: Stwórca otwiera pełnię swojego wiecznego życia człowiekowi, a życie człowieka w pełni otwiera się przed Bogiem, staje się przestrzenią Jego obecności i działania. Oto dlaczego sławić nowo narodzonego Zbawiciela — oznacza przede wszystkim odkryć Jego obecność w naszym życiu. Dzisiaj Bóg rzeczywiście jest z nami, w obecnym momencie historii naszego narodu, tego zjednoczonego Bożego ludu, który od aniołów uczy się, jak godnie stawać przed Bogiem i Go wielbić. Sławiąc bożonarodzeniową kolędą narodzonego Zbawiciela, my razem z aniołami obwieszczamy przyjście niebiańskiej radości, która usuwa ziemski smutek i rozpacz, darując człowiekowi dar wiecznego życia z Bogiem. „Chrystus z niebios — wychodźcie na spotkanie!” Wychodząc na spotkanie Syna Bożego, który w ludzkim ciele przyszedł na świat, wyznajemy, że sam Bóg zechciał wejść w życie każdego z nas, aby na siebie wziąć wszystkie nasze winy, niemocy, bóle i kłopoty, a nam darować swoje wieczne błogosławieństwo i szczęście. Moment, w którym Zbawiciel dotyka każdego z nas z osobna oraz mocą i działaniem Ducha Świętego wnosi swoje wieczne życie w nasze ludzkie życie, nazywamy Świętym Sakramentem. Takich Sakramentów w Kościele Chrystusowym jest siedem: Chrzest, Bierzmowanie, Eucharystia, Pokuta, Kapłaństwo, Małżeństwo oraz Namaszczenie chorych. Te Sakramenty są owocami i skutkami narodzenia Boga w ludzkim ciele. Za każdym razem, gdy przyjmujemy i bierzemy udział w tym czy innym Świętym Sakramencie, dany nam jest wielki dar spotkania z Chrystusem-Panem, a to spotkanie przemienia nasze życie, napełniając je miłością Ojca, łaską Syna i mocą Ducha Świętego. W ten sposób Boża obecność poprzez Święte Sakramenty czyni nas uczestnikami Bożego życia, zgodnie ze słowami św. Atanazego: „Bóg stał się człowiekiem, aby człowiek mógł stać się bogiem z łaski”. Tę łaskę Bożego Narodzenia szczególnie ważne jest dla nas odkryć i docenić w tym Nowym 2012 roku, który nasz Kościół, w swoim przygotowaniu do obchodów 1025-lecia Chrztu Rusi-Ukrainy, poświęca Świętym Sakramentom. Zatem spotkać nowo narodzonego Chrystusa dzisiaj można przede wszystkim w Świętych Sakramentach, zwłaszcza w Eucharystii, która jest centrum i szczytem całego życia Kościoła. Naszym żywym udziałem w Świętych Sakramentach, w szczególności Pokucie i Eucharystii, najlepiej będziemy mogli przygotować się i świętować tegoroczne Boże Narodzenie Pana naszego Jezusa Chrystusa. A w ciągu tego Nowego roku Należy poważnie zastanowić się nad tym, jak napełnić chrześcijańskim duchem wszystkie sfery życia społecznego: naukę i edukację, kulturę i ochronę zdrowia, budowanie państwa i przedsiębiorczość, politykę i wypoczynek. Trzeba to robić nie tylko dla Królestwa Bożego i życia wiecznego, ale nawet dla samego przetrwania. Odrodzenie duchowe jest możliwe tylko w Bogu oraz w miłości do Niego i do ludzi. Każdy powinien nie tylko wierzyć w Boga, ale także kochać Go — nie tylko z wdzięczności (ponieważ On uniżył samego siebie, będąc Bogiem, narodził się w jaskini i jako niemowlę został złożony w żłobie), ale głównie dlatego, że w miłości do Boga zawiera się istota życia istot rozumnych. Oto dlaczego Jezus Chrystus powiedział, że miłość do Boga jest pierwszym i największym przykazaniem. Drugim przykazaniem Bożym jest miłować bliźniego swego jak siebie samego (Mt 22, 36–40). Religijne przeciwstawianie się wśród Cerkwi Prawosławnych nie sprzyja ani odrodzeniu duchowemu, ani konsolidacji ukraińskiego społeczeństwa. W ostatnim czasie pojawiła się nadzieja na utworzenie jednej Lokalnej Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej, ale zewnętrzni i wewnętrzni przeciwnicy tej świętej sprawy świadomie lub nieświadomie stoją na przeszkodzie. Jednak, pomimo wszystkich trudności, na Ukrainie będzie jedna Cerkiew Prawosławna! W tym świątecznym czasie Bożego Narodzenia starajmy się głębiej zrozumieć i odkryć dla siebie bezcenny skarb Świętych Sakramentów w Cerkwi Chrystusowej oraz korzystać z nich dla naszego uświęcenia i zbawienia. „Chrystus na ziemi — radujcie się!” W tę tajemniczą noc Bożego Narodzenia niebiański anioł-zwiastun mówi nam, tak jak kiedyś pasterzom: „Nie bójcie się, bo oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem całego narodu!” (Łk 2, 10). Dzisiaj, niestety, musimy stwierdzić, że do naszego ukraińskiego społeczeństwa powracają różne lęki przeszłości. Nawet po dwudziestu latach budowania państwa ukraińskiego jesteśmy z jakiegoś powodu nadal zaniepokojeni tym, czy rzeczywiście zachowamy jego niepodległość, wolność i ukraińską tożsamość. Lękamy się niekontrolowalności światowych kryzysów gospodarczych i najnowszych

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF en Wikimedia Commons ↗ · Traducción automática

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn