Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalSaber · Personas · Futuro
Página · p. 1página original ↗

Texto dañado en el reconocimiento — lea la página original

«…Nie prywatna sprawa Zahorija czy Słaboszpyckiego»

Слово Просвіти, №19 за 2012 рік

15 maja 2012 roku o 12.00 w Narodowym Akademickim Teatrze Dramatycznym im. Iwana Franki (pl. Iwana Franki, 3) odbędzie się uroczyste zamknięcie XII Międzynarodowego Konkursu Języka Ukraińskiego im. Petra Jacyka. Z tej okazji przeprowadzamy wywiad z przewodniczącym rady koordynacyjnej konkursu, dyrektorem wykonawczym Ligi Ukraińskich Mecenasów Mychajłem SŁABOSZPYCKIM. — Mychajle Fedotowyczu, minęło dwanaście lat od początku pierwszego konkursu, dlatego najwyraźniej warto przy tej okazji przypomnieć dla historii, kiedy i jak dojrzała idea takiego projektu? — Śp. Petro Jacyk długo nosił w sobie ideę zakrojonego na szeroką skalę przedsięwzięcia, skierowanego na podniesienie społecznego prestiżu języka ukraińskiego w państwie ukraińskim. Pod koniec lat 90. powierzył nam wraz z ówczesnym dyrektorem wykonawczym swojej fundacji Markiem Stechem opracowanie scenariusza zmagań uczniów o miano znawców języka ukraińskiego. My z Markiem od razu zgodziliśmy się co do takich zasadniczych kwestii. Ponieważ na Ukrainie istnieje olimpiada z języka ukraińskiego (przeprowadza ją Ministerstwo Oświaty) i biorą w niej udział tylko wybrani, my postawimy na masowość uczestników. Musimy także podkreślić: my specjalnie nie szukamy lingwistycznych geniuszy (choć jeśli się znajdą sami, będziemy radzi), dla nas ważne jest przede wszystkim zbliżyć dzieci Ukrainy i język państwowy, przekonać dziecko całym tym działaniem, że język państwowy to bardzo ważne. Jacyk nalegał, aby zwycięzcom turnieju na szczeblu ogólnonarodowym wręczać nie tylko prezenty i specjalne dyplomy, ale także nagrody pieniężne. — I właśnie aspekt finansowy wywołał całą dyskusję… — Tak, niektórzy niezbyt dalekowzroczni pedagodzy od razu rzucili się na Jacyka z oskarżeniami, jakoby psuje on dzieci pieniędzmi. Amerykanizuje patriotyczną sprawę ukraińską. Brzmiały także pretensje od niektórych przedstawicieli obozu narodowo-demokratycznego: jakoby to bezsensowne marnotrawstwo, trzeba, żeby Jacyk oddał swoje środki na zupełnie inne projekty (zazwyczaj te, którymi oni są zainteresowani). Ale Jacyk odpowiedział, że niczego on „nie musi” i nikomu niczego nie jest winien, i na nikogo nie będzie się oglądał, i z nikim już nie będzie się naradzał (naradzał się przed podjęciem decyzji o konkursie z wieloma osobami w diasporze), a dlatego będzie robił tak, jak już postanowił. Wszystkie dyskusje na ten temat są bezpłodne i nie będą miały na niego żadnego wpływu. A dla wsparcia innych patriotycznych projektów jest niemało zamożnych ludzi i na Ukrainie, i w diasporze. On osobiście poświęca się temu projektowi. — Ciekawe, że dzisiaj temat pieniędzy i nagród nie wywołuje żadnych sporów. — Wydaje się, że wszyscy teraz zgadzają się, że w naszych warunkach zasadniczo ważne jest wypłacanie nagród uczniom i studentom właśnie za wysoką znajomość języka państwowego. To też moment budujący naród. I element budowy państwa. — Jak ideę konkursu przyjęto w Ministerstwie Oświaty? — Bardzo przychylnie. Ówczesny minister oświaty Wasyl Kremeń od razu ocenił oryginalność pomysłu Jacyka. Zorganizowano specjalną radę koordynacyjną, która miała opiekować się wszystkimi momentami projektu. Współprzewodniczącymi tej rady mianowano zastępcę ministra oświaty oraz przewodniczącego sekretariatu Ligi Ukraińskich Mecenasów. Bardzo ważny moment: ówczesny pierwszy zastępca ministra, akademik Jackiw, nalegał na to, aby konkurs miał charakter międzynarodowy. To właśnie on wpisał w gotowy już regulamin konkursu epitet „międzynarodowy”. Jest on także jednym z „ojców chrzestnych” językowego turnieju. — Czy są Państwo zadowoleni z rezultatów pierwszego konkursu? — Tak, one przerosły wszystkie nasze oczekiwania. Po pierwsze, wzięło w nim udział ponad dwieście tysięcy uczniów. Zamknięcie konkursu odbyło się w maju 2001 roku w stołecznej filharmonii. Petro Jacyk nie mógł powstrzymać łez radości. Wyszedł na scenę filharmonii, z przejęcia i wzruszenia trudno mu było mówić. Z czasem przyznał się, że czuł się w tamtej chwili naprawdę szczęśliwy. Zwycięzców i laureatów językowych zmagań witali Prezydent Leonid Kuczma, mistrz literatury ukraińskiej Pawło Zahrebelny, minister oświaty Wasyl Kremeń, inne autorytatywne na Ukrainie osoby. Zakończenie na str. 8 LITERATURA ŚWIATOWA W SZKOLE 10–11 PROŚWICIANIE 12–13

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF en Wikimedia Commons ↗ · Traducción automática

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn