Página · p. 1página original ↗
Prawa zwierzyńca
Слово Просвіти, №32 за 2012 рік
…hajłowycz, prawdę mówiąc, stropił się: nie zostawiono mu żadnego wyboru, jakby przewodniczący Rady Najwyższej miał wyłącznie obowiązki, a nie ma żadnych uprawnień. Zatem skoro ukochani deputowani nie wysłali go na emeryturę, musi podpisać ten przeklęty projekt ustawy. I „bezprawny” spiker, który ma podpisać antykonstytucyjną ustawę, mogącą wywołać wojnę domową i rozłam Ukrainy, nie zwrócił uwagi na warunki, w jakich uchwalano projekt w drugim czytaniu. Nie przypomniał sobie, że 3 lipca ustawę uchwalano z licznymi naruszeniami. Nawet karta Tomenki zagłosowała, nie mówiąc już o innych martwych duszach, których fizycznie nie było w murach parlamentu, a które zapewne siłą ducha zdołały oddać swój głos za skandaliczny projekt ustawy. W projekcie poparcie dla języka rosyjskiego ma charakter antypaństwowy i antykonstytucyjny, jest skierowane na podział Ukrainy według kryterium językowego. A hasła o obronie języka rosyjskiego są śmieszne — to iluzja ideologiczna, parawan polityczny. Nota bene, u nas przez 20 lat język rosyjski z powodzeniem się zakorzenił, nie odczuwając żadnego zagrożenia. Tylko że kłopot w tym, iż jeśli posłuchać mowy polityków z regionów wschodnich i południowych, jeśli usłyszeć ich wystąpienia na zjazdach, to najpierw robi się śmiesznie, a potem upiornie. To nie jest język rosyjski Puszkina i Lermontowa. Przeważnie to mowa małorosjan, ludzi drugiego sortu, którzy jeszcze się szarpią o prawo do nazywania się ludźmi drugiego sortu. Montaigne mówił: „Nigdy nie zdarzyło mi się pragnąć cezarstwa czy królestwa, ani innego godnego stanowiska… zbyt kocham siebie”. Nasi posłowie pragną dla siebie plebejstwa i drugiego sortu, myśląc, że to cezarstwo. Dla Rosji Ukraina to dodatek surowcowy, sposób podtrzymywania własnej gospodarki narodowej. Nawet rosyjskojęzyczna Ukraina jest dla Rosji obiektem wykorzystania, a nie równoprawnym partnerem. To, że wschód i południe Ukrainy mówią po rosyjsku, wcale nie czyni ich równorzędną częścią rosyjskojęzycznego świata. Na przykład Krym to przestrzeń ekspansji ze strony Rosji. Cóż, Wołodymyr Michajłowycz wzruszająco rozkłada ręce. Musi przestrzegać procedury prawnej. Można przypuszczać, że Wołodymyr Lytwyn naprawdę nie chce (i szczerze w to wierzy), by ten projekt ustawy uchwalono. Ale w takim razie działa w nim niepokonany syndrom kolonialny, z którym Ukraina ma kłopot już od ponad dwudziestu lat. Syndrom politycznego bezkręgowca. Jakby mówił: rozumiem, że to źle, ale nic nie mogę zrobić. Wyższe siły kierują moją ręką… Tym bardziej że spiker wystawił 30 lipca na głosowanie inne, alternatywne projekty ustaw od opozycji. Ale głos ludu, pośrednio reprezentowany przez deputowanych, ich nie poparł. Zatem rzekomo wszystko odbyło się demokratycznie. Opozycji udzielono głosu, ten głos skutecznie pochowano, a bezprawie trwa dalej. W tym nieszczęście ukraińskiego parlamentaryzmu — w iluzji demokracji. Parlamentaryzm nie może istnieć na gruncie moralnej degradacji, plebejskiej uległości i zwierzęcych instynktów. Czy demokracja jest możliwa za ustroju pierwotnej wspólnoty? A wydarzenia 3 lipca w Radzie Najwyższej to bunt nosorożców, powstanie w stylu „Folwarku zwierzęcego” Orwella, gdy dzikie, rozwścieczone zwierzęta zaczęły wymachiwać łapami. I nie była to Rada Najwyższa jako przestrzeń stanowienia prawa. To był zwierzyniec, by nie powiedzieć więcej: złodziejska meta ukraińskiego nardepowskiego półświatka. Przedstawiciele narodu myślą wyłącznie o poziomie własnych kapitałów. I bez wątpienia głosowanie za antyukraińskim, prorosyjsko-sowieckim projektem ustawy ma wsparcie finansowe ze strony dzisiejszego Kremla.
POETYCKA ANTOLOGIA „STRZAŁA”
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF en Wikimedia Commons ↗ · Traducción automática
