Página · p. 1página original ↗
KTOŚ — «ZA RYBĘ PIENIĄDZE», A MY — ZA GAZ
Слово Просвіти, №39 за 2011 рік
LIST CZYTELNIKA — DO DRUKU!
Michaił FALAGASZWILI, m. Irpień
Dlaczego, kiedy widzę te niekończące się konsultacje, negocjacje, szczyty, namawianie, kontrpropozycje (co by tu jeszcze oddać i sprzedać z narodowego majątku w zamian za kolejne zniżki na gaz, dodatkowo do już istniejących — niewolniczych umów charkowskich), wzajemne wizyty z zapewnieniami o wierności ideom strategicznego partnerstwa i o przyjacielskich, a nawet braterskich stosunkach z Rosją, to w pamięci wypływają słowa morału z znanej bajki Kryłowa: „Лето красное пропела, оглянуться не успела, как зима катит в глаза… Так пойди ж и попляши”. I rzeczywiście, jeśli wziąć pod uwagę, że minęło już nie jedno „лєто”, lecz całe lata, kiedy nasza władza powinna była przeciąć i rozwiązać raz na zawsze ten gordyjski węzeł energetycznego uzależnienia od Rosji, rozplątać zawiłości korupcyjnych schematów gazowych pośredników-dostawców… Ale gdzie tam! Wszystko kończy się odiozowym: „Trzeba walczyć, trzeba, trzeba”, a w rzeczywistości obecny zagmatwany stan rzeczy w sferze energetycznej jest obopólnie korzystny: zarówno dla przywódców Rosji, jak i Ukrainy… Stąd można wysnuć wniosek, że i nasza niepodległość jak dotąd jest czysto warunkowo-deklaratywna, bo znana jest opinia światowych ekspertów energetycznych: jeśli kraj zużywa tylko 30 % nośników energii z jednego źródła, to powinno to już budzić niepokój, a Ukraina jest uwiązana do gazowej igły-rury ze strony Gazpromu w 60–70 %, w przypadku ropy – w 80 %, a w energetyce atomowej w 100 %, zatem przy tych „przyjacielsko-partnerskich” stosunkach z Rosją, nastawionych faktycznie na całkowite wchłonięcie całych gałęzi Ukrainy, jest to po prostu katastrofalne dla państwa. O dywersyfikacji nośników energii w Ukrainie mówią wszyscy, aż do dozorców. I co z tego? Nadchodzą jesienne miesiące i znowu ktoś – „za rybę pieniądze”, a my za gaz… Co roku jeżdżą do Białokamiennej, jakby na wojnę, jakby na bunkier nieustępliwych Rosjan, który (już tradycyjnie) trzeba znowu „bohatersko” przykrywać ciałem kolejnego premiera i ministra energetyki… Pocieszam się nadzieją, że w końcu zmusi nas to naprawdę, a nie tylko na słowach, do szukania alternatyw dla dotąd praktycznie jedynego źródła zaopatrzenia w energię. A to wymaga zwiększenia własnego wydobycia ropy, gazu, węgla, natychmiastowego rozpoczęcia wdrażania odnawialnych źródeł energii (słońce, wiatr, woda, biogaz itd.), wydobycia gazu z łupków, ustanawiania tzw. zachęcających zielonych taryf za kilowatogodzinę energii elektrycznej, wytworzonej w alternatywny sposób, budowy (odbudowy) na małych rzekach minielektrowni wodnych, budowy terminali do przyjmowania skroplonego gazu z Azerbejdżanu i Libii itp. I co najważniejsze – realnie, a nie na słowach-sprawozdaniach, zakładów energetycznych wszystkich szczebli, rozpocząć wdrażanie technologii oszczędzania energii i zmniejszania strat nośników energii. Oczywiście istnieje wiele prac naukowych dotyczących wdrażania alternatywnych źródeł energii, a to znowu wymaga środków i czasu, którego z powodu przestępczych zaniedbań w poprzednich latach Ukraina dziś po prostu nie ma. Zatem obecnie najbardziej realne, najmniej kosztowne i najszybsze dla Ukrainy (alternatywy po prostu nie ma) jest ogłoszenie totalnej wojny – walki o oszczędzanie energii i zmniejszanie zużycia energii. Uważam, że dziś koniecznie trzeba wstrzymać bezmyślną gazyfikację regionów Ukrainy, bo to istotnie hamuje poszukiwanie alternatywnych źródeł energii. Prace naukowe i techniczne (w tym także krajowe) wskazują na niewyczerpane możliwości w tych dziedzinach. Ale moim zdaniem nasza „rura gazowa” – GTS – jest przekleństwem dla Ukrainy. Paraliżuje ona zdolność wykorzystania wszystkiego, o czym mówiono powyżej, i na wieki utrwala energetyczne uzależnienie od Rosji, dla której dziś nośniki energii są narzędziem podporządkowania nie tylko Ukrainy, lecz i świata. I jeśli świat ma dość zdrowego rozsądku, by dywersyfikować nośniki energii, zmniejszać zużycie energii dzięki zastosowaniu najnowszych technologii oszczędzających energię, przechodzić na odnawialne źródła energii (w Niemczech i Holandii już dziś udział energii wiatru w ogólnym bilansie energetycznym sięga 22 %, a u nas ledwie 0,7 %). Jak wiadomo, po Fukushimie-1 Niemcy podjęły decyzję o całkowitej rezygnacji z energetyki jądrowej.
PAWŁO TYCZYNA: PRAWDA I MITY
p. 4 · página original ↗
Zakończenie. Początek na str. 1. Jestem przekonany, że racjonalni i praktyczni Niemcy są po prostu zmuszeni teraz jeszcze bardziej skupić swoją uwagę na alternatywnych rodzajach energii (które i tak były u nich w poważaniu). Zatem w tych dziedzinach należy oczekiwać kolosalnych osiągnięć. A my? Nadal będziemy w tyle i oszukiwać samych siebie hasłami o energooszczędności i oszczędności! Praktyka stosunków z gazowym monopolistą wszystkich państw (a Ukrainy w największym stopniu) świadczy tylko o jednym: dobrych, życzliwych, sprawiedliwych i równoprawnych (a tym bardziej braterskich) stosunków z Rosją nikt po prostu nie może mieć z definicji jej klasycznej imperialnej ideologii i istoty. Moim zdaniem głównym hamulcem na drodze dywersyfikacji nośników energii, zmniejszenia zależności energetycznej od jednego dostawcy oraz modernizacji wszystkich bez wyjątku naszych gałęzi gospodarki narodowej (w mniejszym lub większym stopniu) jest klanowo-oligarchiczny system własności na Ukrainie. Przecież wszystkim wiadomo, że jakakolwiek modernizacja wymaga Wołodymyr FERENC, m. Iwano-Frankiwsk. Trzeba być uczonym prawnikiem, żeby wpaść na pomysł ustawowego ścigania obywateli za ekstremizm! Tak można ogłosić poza prawem każdy, odmienny od niepisanej normy, stan zwykłego człowieka. Głównym celem jest mgliste opisanie przedmiotu ścigania w pierwszych artykułach. We współczesnym niespokojnym świecie ekstremalny stan człowieka jest już normalny, uwarunkowany okolicznościami, a ogłaszanie go poza prawem jest podobne do zbrodni przeciwko ludzkości i prawom człowieka. Chodzi o projekt ustawy „O przeciwdziałaniu ekstremizmowi” autorstwa deputowanego W. W. Kolesniczenki. Autorzy wspomnianego projektu ustawy w dziwny sposób interpretują ekstremizm: „Ekstremizm — działalność osoby fizycznej lub (i) osoby prawnej, lub (i) zrzeszenia obywateli albo ich publiczne wezwania lub (i) podżeganie, które są skierowane na siłowe przejęcie władzy lub bezprawne ingerowanie w działalność organów władzy, zamach na podstawy ustroju konstytucyjnego i bezpieczeństwa narodowego, naruszenie praw, wolności i prawnie chronionych interesów człowieka i obywatela, które jest następstwem nieakceptowania norm prawnych lub innych zasad postępowania (norm społecznych)”. Zatem pod pojęciem ekstremizmu autorzy rozumieją faktycznie działalność antypaństwową i antykonstytucyjną, ale właśnie ta sfera prawa jest już dość wyczerpująco uregulowana obowiązującym ustawodawstwem. Ustawy można udoskonalać, domagać się przestrzegania litery prawa i Konstytucji, na przykład zapewniając realny status języka państwowego czy status przedstawicieli ludu jako sług narodu. Zatem ustawa przeciwko ekstremizmowi wydaje się zbędna, przypomina jakąś dziwną technologię polityczną. Wymienione w artykule 6 inwestowania środków (głównie na przyszłość), czyli oligarchowie automatycznie musieliby zmniejszyć swoje zyski. Najlepszym obaleniem tej myśli są coroczne raporty magazynu Forbes o tempie wzrostu liczby miliarderów na świecie i ich majątków. Ukraina pod względem tego tempa jest na drugim miejscu (po Rosji). Biznes-oligarchowie kierują władzą. Jeśli do tego dodać, że Ukraina przez wszystkie dwadzieścia lat od momentu ogłoszenia Niepodległości faktycznie żyje bez strategicznego planu rozwoju energetycznego kraju choćby na 20 lat, to wychodzi na to, że nasz rozwój odbywa się według pewnej sinusoidy zależnej od sezonu grzewczego. Zbliża się sinusoidalne ekstremum wrzesień—październik, a nasi energetyczni emisariusze „nie wychodzą” z Białokamiennej, wytargowując kolejne „zniżki na gaz”, proponując coś w zamian (!). Ale to „coś” wcale nie zadowala monopolisty — im trzeba wszystkiego, czyli całej Ukrainy. Więc liczyć na skromność żądań ze strony sprzedawcy-monopolisty błękitnego paliwa jest po prostu śmiesznie, a dokładniej, zbrodniczo, on nie gardzi niczym… formy zakazanej działalności ekstremistycznej nie mają konkretów ustawy i bardziej pasują do artykułu propagandowego. A wszystko dlatego, że pojęcie ekstremizmu, jako szczególne i odmienne, nie zostało w projekcie zdefiniowane. A jak będą działać sądy, nie mając jasnych kryteriów oceny winy? Za pomocą takiej ustawy bardzo wygodnie jest walczyć przeciwko zwykłemu, właściwemu człowiekowi ekstremizmowi w sytuacji życiowego bezwyjścia. Na przykład, kiedy Lekkim pocieszeniem w tej kwestii jest fakt, że nawet obecnemu Prezydentowi i premierowi (przy całej ich prorosyjskiej orientacji) staje się oczywista prawda — Rosja dobroczynnością nigdy się nie zajmowała i tym bardziej dzisiaj nie będzie się zajmować. Prezydent Rosji p. Miedwiediew mówi, że era tanich nośników energii minęła, a szef Gazpromu p. Miller — mu w unisono: „Państwo Ukraina wsiadło do pociągu o nazwie „tani gaz” i jedzie tym pociągiem, nie znając stacji, na której trzeba wysiąść”. Zatem, pomimo całej retoryki i rozprawiania o dobrosąsiedzkich, a nawet braterskich stosunkach z Rosją, Ukrainie już dawno czas przejść do rozmów językiem poważnych argumentów i faktów. Moim zdaniem, w sporach dotyczących przeglądu ekstremizmu. Partie nie mają ideologii, a żywiołowy proces protestu przeciwko złemu życiu, okazuje się, ma! Może niektórzy politycy, przebywając w odurzeniu „ruskiego miru”, mieli na myśli ideologię ukraińskiego nacjonalizmu, która formułuje konkretne pretensje do współczesnego ukraińskiego życia i wymaga zmian? Niemniej jednak do walki z niekonkretnym ekstremizmem ustawodawca proponuje rzucić wszystkie za-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF en Wikimedia Commons ↗ · Traducción automática
