Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalSaber · Personas · Futuro
Página · p. 14página original ↗

kе%…-д Š`k`k`i

Слово Просвіти, №68 за 2000 рік

* * * Fale mirażu. Miraże. Droga drży, biegnie, strumieniują zamki ponad chmurami, strumieniuje miasto ponad chmurami, choć bierz, oprawiaj w ramkę i — na wystawę impresjonistów... A wieczorem biednie w polu. Wracają owce z pastwiska, w kawałkach niebieskiej soli wylizują okrągłe czasze. Zwisa kłakami runo i trochę od tego smutno, i pachnie mi kuleszem, co w trójnogu nad ogniem. A, z początku taki płomienny, ogień słabnie, więdnie i na pochylone ramiona przymierza szatę mniszą. Na wysokim osokorze znów ostrooka sroka niby o wszystkich szczebiocze, i pies nieustannie szczeka na wysokie gniazdo srocze, które jak czapka Monomacha. Lecz już na tym osokorze dogasa na wierzchołku dzień. Po cichą wodę i pierwsze gwiazdy mama z wiadrami idzie. I pachną bzy gwiaździste, co nocują i dnieją w chacie i wcale nie zwracają uwagi na radość twoją czy smutek. I, jak do tureckiego sztandaru, półksiężyc przywarł do zasłony. I trąci naftą trochę od lampki w kącie. I łabędź na dywaniku nad naszym z mamą łóżkiem, gdzie, otrzymawszy razy, nadęły się poduszki, na które narzuca haft, zaglądając w szyby, wisienka. I ja, co pływałem z Jazonem, zmęczony, całkiem senny, w rodzinnej już stronie z księciem Igorem — na koniu. My skaczemy, skaczemy, skaczemy... i już nie pojąć mi, czyja to cień na ścianie i kto obok mnie płacze. * * * Ty płaczesz? Płacz. A za łzą trawa, rosa, dziecięcy ślad, który obojętną stopą jeszcze nie zadeptany, jak świat. I ty idź, idź po nim, po śladzie tym, jak do domu, idź na oślep, jak po wierszu, łzą oczy zasłoniwszy. Niech ono w tobie popłacze to dziecięce coś, dziecięce, które, choć jak go tłumaczysz, a pozostaje sobą, jak za górą, za łzą, w której świta głębia, gdzie nawet świat ten z biedą — zaledwie nuta czarowna harmonii nadświatowej. * * * A już w moim teremie złotowierchim dach zawalony... Klucząc, jak ślepiec, ucieka w step Doniec i długo stepem jesiennym biegnie z ogniem na grzbiecie. I chmura nad nim krwawa płynie, jak wroga sława, jak znamię w śnie Jarosława. * * * «Chorągwie nad stepem szerokim rozwiewają się w różne strony, jedne Ruryka, inne — Dawida...» — Tak autor «Słowa» powiadał. Czajka płacze «ky-hy, ky-hy»,— nie złączyć jej brzegi. Rozgraniczony świat, płacze samotny ślad. Wspólną w dzieciństwie mowę zapomniały mój gest i słowo. Ręce lecą w różne strony, niby w ciemną noc, i tylko świeca rozłąki złączy na piersiach ręce. Płacze moje imię, na dwa rozpadając się «ja». Skłonię się nad swoim Dońcem — Z-pod twarzy wypływa twarz. W czarnych objęciach węża płacze moja nadzieja, płacze w jego pętli, odrywając się od ziemi. A ją pociesza wąż, język rozdwoiwszy swój. * * * Zubożałe korony szeleszczą i tak znoszone są ich cienie, że nie zacerować pajęczynie, i kwiaty poszarzały w sianie — nie odróżnić, nie poznać. A wiatr szmatami rozniósł żagle płynącego lata i, niby falami przybity, pod brzegiem czernieje las. I już nie świeci purpura, jak złote wrogie strzały, które w sokoła leciały i gęsto padały w Doniec. Nikt nie skacze za tobą, nie słychać strzał nad głową, ale strzałą każda chwila leci i pragnie zatrzymać cię swoją goryczą. * * * Na niebie wysokim śpiewający ptak, — i spragniona strzała wylatuje napić się. Ptasiego jej nie dostać skrzydła, lecz pieśń twoją przerywa strzała. Strzałę z piersi ty, rękami, szarpnięciem wyrywasz razem z czerwonym strumieniem, i skapuje kropla z ostrza strzały na białe włosy trawy-ostnicy. Jeszcze ptak leci, jeszcze wysokie echo, lecz już mgli się w oczach dal. Wierzbę płaczącą, objąwszy za pień, nad przepaścią wstrzymuje siwa mgła. A pieśń, co pragnęła do Boga dojść, jak świeca łzą, spływa z wysokości. * * * Za cieniem cień do widnokręgu garbiąc się ruszała, szła, za cieniem cień, szerokim polem i długą drogą lemiesza. Za cieniem cień do widnokręgu, gdzie urywała się dal, gdzie niby szczęście idzie po kole i wszystkich omija, wymija. Za cieniem cień do nieboskłonu, a światło z nieba w mgle słupem lało się, strumieniowało, stało Spasem na roli. I ja w węzełku korzeni trzymałem nabyte przez lata i przypadałem do pola cieniem swojego pochylonego krzyża. * * * Nie tylko po wardze, między palcami — ciekło, zbiegało i znikało skradkiem, ono w tobie, i ty, niby źródło, gdzie matczyna chroni ciemność wszystko, co było, napełniło po brzegi

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF en Wikimedia Commons ↗ · Traducción automática

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn