Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 9strona oryginału ↗

Pawło TYCZYNA PIEŚNI POGRZEBOWE

Слово Просвіти, №03 за 2011 рік

I Przyjdźcie, pieśni, przyjdźcie, łkania, Z głębin, z duszy otchłani. Ziemskie ostatnie całowanie Ja jej daję dzisiaj. Przyjdźcie, przyjdźcie — ja wami, bliskie, Kochanki śmierć uczczę. Pod śpiewy serca pogrzebowe Przeszłość opłaczę. Mgły kadzą tymiankami, Mgły — aż do gaju — Szlochają-płaczą nad polami, A ja jakoś nie szlocham. Moje ostatnie całowanie Takie bolesne, czułe. Wpadnijcie, pieśni, deszczem łkania Na serce śnieżnobiałe. II Słyszę dzwon w boru jodeł Nad jeziorem, gdzie butwieje młyn, — Diń-diń, diń-bam… Teraz ty sam, teraz ty sam — Wydzwania on smutno tam. Diń-diń, diń-diń… Słyszę śpiew topoli, Nagrobny bolesny motyw: Szlochaj, szlochaj… W nim i nadzieja, i rozpacz. Kochana, droga — żegnaj Na wieki wieków! III “Święty Boże, Święty Mocny!” — Śpiewa zmierzch w gaju. “Biegnij, biegnij, szlochaj i padaj: Już lubą ponieśli twoją”. Kołysze się między drzewami Kitajka z krwi na trumnie. O, ludzie! Stójcie, pożałujcie, Oddajcie lubą mi. Ja rozbudzę, ja całować będę. Otworzę oczy, usteczka. “Biegnij, biegnij, szlochaj i padaj, Bo już wbijają w grób gwoździe”. Biegnę — lecę… Drzewa… Wiatr… — Drą odzież moją. “Święty Boże, Święty Mocny!” Śpiewa zmierzch w gaju. IV Błogosławiony jesteś, Panie, Światłości święta! Nas naucz przykazaniami Wiecznymi Twoimi. W żałobie noc: wszędzie — gwiazdy-świece, Rozbrzmiewają śpiewy tajemnicze. — Błogosławiony jesteś, Panie! Pola, gaje, — ja wam kłaniam się, Do waszych myśli ja przysłuchuję się. — Błogosławiony jesteś, Panie! Kiedyś ja z nią tutaj modliłem się, Jak Bóg w miłości nam objawił się. — Błogosławiony jesteś, Panie! Teraz ja sam chodzę — błąkam się, Duszy męki rozsiewam. — Błogosławiony jesteś, Panie! Błogosławię was ja, łąki, I niebo w świecach i pieśń męki. — Błogosławiony jesteś, Panie! Błogosławiony jesteś, Panie! Światłości święta! Nas naucz przykazaniami Wiecznymi Twoimi. V “Ze świętymi” — ja słyszę — śpiewają Gwiazdeczki złote, Gwiazdeczki. Moją duszę całują, pieszczą — Jak balsam one leją, Jak balsam. “Tu smutku nie ma ani wzdychań, Bez pierścieni, bez wieńca, Bez pierścieni”. “Ona matką będzie i siostrą, Jak ogień dla ziemi, Jak ogień”. “Będziesz ty jej synem jedynym, Jak Bóg-Syn u Ojca, Jak Bóg-Syn”. “Ze świętymi” — ja słyszę — śpiewają Gwiazdeczki złote, Gwiazdeczki. Moją duszę całują, pieszczą — Jak balsam one leją, Jak balsam. VI Płaczę i szlocham, O serce dzwonię ja, Jak ciebie wspomnę, Świetlisty mój, prześwietlisty raju, — Alleluja! Płaczę i szlocham: Może rozbudzę ja. Luba, wstań — błagam! Ty milczysz, prześwietlisty raju. — Alleluja! VII Świta… Tak cicho, tak lubo, tak czule w polu. Jak świece zgasłe w kłębach tymianku, We mgłę zawinąwszy się, dalekie topole W duszy wygrywają minorową gamę. Świta powoli… Tak cicho, tak lubo, tak czule w polu. Świta… Wszystko śpi jeszcze: i pole, i gwiazdy bezsilne. Tylko ptak gdzieś odezwał się ze snu leniwie; A pień obgorzały, jak pop na mogile, “Bezśmiertelny, zmiłuj się!” — krzyczy milcząco. Widnieje z każdą chwilą… Wszystko śpi jeszcze: i pole, i gwiazdy bezsilne. Świta… Promieniami wschód rani noc, jak mieczami. Kto to dyszy, liść kołysze, Liść, nalany słońcem? — Ciszej! Przyrodo, luba, — oj, gaj-gaj… Daj wypłakać się, daj. Daj sercu mojemu leki: Ja miłą straciłem na wieki. Czy może leki w cierpieniu są? — Idę, idę na miejsce stracenia. ........................................... Nagrobne szlochanie, Nagrobne. Kto tam gra czule, Kto kwiatki całuje? Kto w przyrodzie w nieboskłonie Rozrzuca perły? — Dość! Przyrodo miła, — oj, gaj-gaj… Daj wypowiedzieć się, daj. Kochaj choć ty mnie, kochana; Głęboka na sercu rana Błogosław na miejsce stracenia. Ach, ile szczęścia w cierpieniu jest! ........................................... Szlochanie nagrobne, Szlochanie. IX Na twojej smutnej mogile Rwę ja kwiaty błękitne. Kwiaty serca, mojego serca Urodziły się w żałobie. Na twojej smutnej mogile Błękitnieję w żałobie. Pamięć wieczna, kochana, Pamięć wieczna tobie. X Słyszę dzwon w boru jodeł Nad jeziorem, gdzie butwieje młyn, — Diń-diń, diń-bam… Teraz ty sam, teraz ty sam — Wydzwania on smutno tam. Diń-diń, diń-diń… Słyszę śpiew topoli, Nagrobny bolesny motyw: Szlochaj, szlochaj… W nim i nadzieja, i rozpacz. Kochana, droga — żegnaj Na wieki wieków! * * * Ja ciebie pochowałem W zmierzch siny, Jak rok temu tutaj chodziłem, jak rok temu tutaj błąkałem się Po dolinie. Ja ciebie pochowałem — A i do dzisiaj Słyszę śpiewy twoje, słyszę w szepcie traw Gołębie. Czułe śpiewy twoje Aż do rana Kapną w serce moje, jak w błękit słowiki O świcie. Lube śpiewy twoje W sercu czułym W moim sercu płoną w przeczułym srebrze W minionym. Ja ciebie pochowałem W zmierzch siny, Jak rok temu tutaj chodziłem, jak rok temu tutaj błąkałem się Po dolinie. Lecz nie całą pochowałem Ciebie, miła: Świetlistą duszę mi, którą kochałem, którą lubiłem Ty zostawiłaś. Ty zostawiłaś w gwiazdach W błękicie Cichy wzrok oczu — niby skrzydła u ptaków Połamane. Ty ułożyłaś w chmurki Swoją tęsknotę. Oraz w kwiatki pachnące, na których łezki, Wśród łąki. Och, ciebie położyłem Ja do grobu, — W swoją duszę smutną, w pogrzebowy motyw, Jak w ozdobę. * * * Oj, że w łące dwie topole bawią się, Oj, że z wiatrem bujnym obejmują się — Goj-da, lubeczki! To przycichną, dumnie wyginają się, To zaleją się śmiechem, to turlają się, Jak dzieciątka malusieńkie. A w mojej duszy — niby pierwszy śnieg o poranku: Wiją się śpiewy pogrzebowe po kochance. A w mojej duszy — niby dzwon lodu na gałązce — Srebrzyście szlochają — dzwonią dzwoneczki. Oj, że w niebie sinym ospałe Chmury szalone, niby łotrzyki, Lecą nie czując. Ha-ha! — śmieje się wiatr, dogania je, I bije i rwie na strzępy, je, pokrajane, Winem żałoby częstując. A w mojej duszy — niby pierwszy śnieg o poranku: Wiją się śpiewy pogrzebowe po kochance. A w mojej duszy — niby dzwon lodu na gałązce — Srebrzyście szlochają — dzwonią dzwoneczki. Drukuje się według pierwszego wydania cyklu poezji Pawła Tycyny “Pieśni pogrzebowe” (“Hajtech”. — Odessa, 1993 r.). W książce zamieszczono materiały z osobistych zbiorów kolekcjonerów S. Z. Łuszczyka oraz T. I. Maksymjuka. Ortografię nadesłanego rękopisu zachowujemy.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn