Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 12strona oryginału ↗

ANDRIJ BOCZKO: «MARZEŃ NIGDY NIE JEST ZA DUŻO…»

Слово Просвіти, №03 за 2011 рік

— Andrzeju, słuchając twojej muzyki, ogarnia fala romantyzmu, lekkości, harmonii… Jednak czasem myślisz, czy chłopcy i dziewczęta z zespołu „Miasto Bajkowych Marzeń” nie chowają się przed realiami nadchodzących dni? Czy nie ma za dużo marzeń, utopii? — Wiele naszych piosenek zawiera słowa: marzenie, bajka czy świat. Przenikają one całą moją twórczość. Stąd też zasadność samej nazwy. Przed naszym pierwszym występem siedziałem w domu, próbując wymyślić nazwę, i po raz kolejny odtwarzałem piosenkę „Dziwne miasto”. I po prostu potknąłem się o te słowa z refrenu: „I my z tobą pójdziemy we dwoje do Miasta Bajkowych Marzeń...”. I zobaczyłem to miasto — miejsce dla wszystkich artystów, którzy mogliby tam tworzyć, czerpać z tego przyjemność, żyć tym, uciec od współczesnego świata, zapomnieć o wszystkich problemach i po prostu cieszyć się samym procesem tworzenia. Myślę, że każdy artysta chciałby znaleźć się w takim mieście, czuć się wolnym i szczęśliwym. I nie widzę żadnego powodu, by chować się przed rzeczywistością, ponieważ bajka jest zawsze obecna w życiu, tylko my jej po prostu nie widzimy, jako że wszystkie media zwracają naszą uwagę na tragedie, problemy, polityczne, ekonomiczne i społeczne niepowodzenia… I wszystko to ogarnia naszą świadomość, tak czy inaczej podświadomie przejmujemy się tym. Dlaczego nie wybieramy innego życia? Wszystkim mówię, że życie może być tak bajkowe, jak tylko możecie sobie je wyobrazić. Dlaczego by nie zacząć dostrzegać wokół tylko przyjemnych momentów, inaczej patrzeć na świat, na ludzi, przyjaciół… Czyż to nie jest bajka, która jest wśród nas i której nie zauważamy?! Ja, na przykład, od 2000 roku nie oglądam telewizji, nie wiem, jacy tam są prowadzący, kto co dziś założył, a kto kupił jaki samochód, albo nowy serial, na który tyle osób traci życie. Dlatego staram się żyć własnym życiem, tworzyć je własnoręcznie dzięki kontaktom, nowym znajomościom, wrażeniom, emocjom, podróżom, lubię witać świty… Z tego wszystkiego rodzą się nowe piosenki, czerpie się inspirację. Marzeń nigdy nie jest za dużo, dzięki temu budujemy własne życie, za które sami jesteśmy odpowiedzialni. Jeśli nie ma marzenia, jak można mieć nadzieję, że się spełni? — Obecnie jest mnóstwo zespołów, które sięgają do folkloru. Twoim zdaniem, na czym polega unikalność waszego stylu muzycznego? — Po pierwsze, u nas wszystkie piosenki są autorskie, to nie jest autentyka czy etno, muzyka stylem przypomina dawną średniowieczną bardowską czy minstrelową, ale jednak ze współczesnym brzmieniem. Ten styl można by nazwać neo-folkiem lub folk-rockiem, w zależności od charakteru piosenek. Ale ja po prostu nazywam go romantycznym folkiem. Tak jest bardziej zrozumiale, bo charakter prawie wszystkich piosenek jest romantyczny, związany z miłością, piosenki stanowią bajki, historie, legendy… Czasem w repertuarze są piosenki z mojego własnego życia… — Pod wpływem jakich zagranicznych, ukraińskich wykonawców kształtowały się idee, motywy waszych piosenek? Co wywarło największe wrażenie i znalazło oddźwięk w twórczości? — „Blackmore’s Night”, „Die Irrlichter”, „Varttina”, „Caprice”, „Lacrimosa”, wczesny „Nightwish”, „Omnia”, Mozart, Beethoven, James Blunt, „TaRUTA”, Serhij Wasyluk… To jest to, co w swoim czasie wywarło na mnie wrażenie. Ale największa zasługa należy do Ritchiego Blackmore’a i „Blackmore’s Night”. Kiedy jeszcze w dalekim 1997 roku po raz pierwszy zobaczyłem ich album, wtedy jeszcze na kasetach, byłem zdziwiony, jak to, u niego kobieta śpiewa, dla mnie to był szok, bo wychowałem się na „Deep Purple” i „Rainbow”. A tutaj coś nowego i niezrozumiałego. Ale mimo wszystko kupiłem kasetę, przyszedłem do domu… i przez dwa miesiące nie wyjmowałem tej kasety z magnetofonu. Jeszcze wtedy zrozumiałem, że to jest moja muzyka. — Zespół przeszedł pewne transformacje, przeprowadzkę z Kijowa do Lwowa. A czy były sytuacje kryzysowe, kiedy wydawało się, że już, już… i koniec? — Nigdy tak się nie wydawało. Gdybym o tym myślał, koniec już dawno by nastąpił. Zespół tworzył się trudno, przez kilka lat, i miałem wiele możliwości, żeby to wszystko rzucić, ale nie mógłbym sobie tego potem wybaczyć. I teraz od ludzi słyszę słowa wdzięczności za naszą muzykę, za to, że gramy właśnie taką muzykę, nieformatową, niepopularną, której nie usłyszysz w żadnym radiu czy telewizji, do której nie poskaczesz na festiwalach, ale do której można zamknąć oczy i gdzieś odlecieć, zmysłową i romantyczną. Tego naprawdę brakuje ludziom w czasach szybkich relacji przy braku uczuć. A zmiany są potrzebne, one zawsze niosą rozwój, przy tym zmieniamy się i my sami, i muzyka, i jej wypełnienie. — Każdy zespół to swoista mozaika, której każdy uczestnik jest nieodłącznym elementem. Jaka była droga do obecnego składu zespołu? — Pierwszy skład zespołu liczył trzech uczestników. Wtedy zespół był kijowski. Mieliśmy gitarę (ja), flet (Anton Sołowjenko) i skrzypce (Anastasija Szewczenko). Potem dołączył do nas perkusjonista (Andrij Fiłonenko). Ale zawsze wiedziałem, że to dla mnie za mało, muzyce brakowało wypełnienia i objętości. Ale wydarzenia rozwijały się tak gwałtownie, że brakowało czasu na poszukiwanie nowych muzyków… „Mołode Radio” ogłosiło nas jednym z najlepszych zespołów 2008 roku, wzięliśmy udział w programie „Folk-Music”. Po tym nasz flecista, który w tamtym czasie zrobił całkiem sporo dla kolektywu, odszedł, by rozwijać się osobno jako osobowość twórcza we własnym zespole, z czasem dołączył do niego także nasz perkusjonista na bębnach (obecnie ten zespół nazywa się „Kamin” i jest mi miło,

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn