Strona · s. 13strona oryginału ↗
ŻYŁA SOBIE BAŚŃ Światło dzienne ujrzał pierwszy numer czasopisma rodzinnego „Żyła”
Слово Просвіти, №03 за 2011 рік
Tam w ramach programu „Żywa sztuka” trwa wystawa „Rzeźba. Gra brył”. To już trzeci etap „wieloodcinkowego” projektu, który otwiera przed dziećmi, młodzieżą, studentami oraz ich rodzicami świat sztuk plastycznych. Przez dwa poprzednie lata zwiedzający mieli okazję dowiedzieć się więcej o grafice i malarstwie. Rzeźba, dzięki swojej bryle i trójwymiarowości, przyciągnęła jeszcze większą uwagę zwiedzających. Szczególnie emocjonalnie reagują na nią dzieci. Atrakcją ekspozycji stała się rzeźba kinetyczna Anatolija Twerdego z podświetleniem i ruchomymi elementami. Projekt budzi dodatkowe zainteresowanie również dlatego, że w stałej ekspozycji muzealnej prezentuje się niewiele dzieł rzeźbiarskich. Dlatego takie wystawy tematyczne to niemal jedyna możliwość zajrzenia do muzealnych magazynów. Dwumiesięczny program „Żywa sztuka” składa się nie tylko z projektu wystawienniczego, ale także z warsztatów i spotkań. „Żyła” to czasopismo, które nie wpisuje się w żadne ogólnie przyjęte wyobrażenia i standardy wydawnictw dla rodziców. Od kolorowych magazynów odróżnia go nie tylko treść, ale i styl oprawy: mimo wysokiej jakości poligrafii, strony w „Żyle” nie są kredowe, lecz szorstkie, co wielu osobom, przyzwyczajonym do gładkich i błyszczących „mamuśkowych” czasopism, wydaje się dziwne. A do tego jest tu mnóstwo jaskrawych dziecięcych rysunków, bardzo sympatyczny design i prawie brak reklam. Wydawcy obiecują popularyzować tylko to, do czego sami są przekonani. Wyrazem takiej pewności można uznać reklamę zespołu folklorystycznego „Bożyczi”: „Nie przyklejaj się do telewizora! Nie rozpuszczaj się w popie! Usłysz głos przodków!”. I komu taka reklama może się nie spodobać?! Oczywiście, jak w słynnych kolorowych wydawnictwach, także tutaj mowa jest o wychowaniu, prawda jest jednak taka, że po przeczytaniu większości materiałów chce się wychowywać nie dziecko, a siebie, wszak wszyscy autorzy to rodzice, których dzieci zmieniły, czegoś nauczyły, zainspirowały. Dlatego też nie dziwi, że credo czasopisma brzmi: „Rodzinnie, głęboko, twórczo”. „Marzymy o wychowaniu prawdziwej wolnej i twórczej inteligencji” — pisze we wstępie dyrektor artystyczna „Żyły” Oksana Prychodko. Jeśli chodzi o nazwę, to wybrano ją nie tylko dlatego, że żyła to naczynie, którym płynie krew, a więc samo życie, ale także dlatego, że większość baśni zaczyna się od słów: „Żyła sobie…”. Swoją drogą, dla małych czytelników w czasopiśmie przewidziano dodatek literacki. Każdy numer będzie zaczynał się baśnią — starodawną lub autorską. Pierwszy otworzyła „Baśń o Lisie” Ołeny Maksymenko. W czasopiśmie połączono tradycyjny i oryginalny światopogląd. Z jednej strony, bardzo dużo uwagi poświęca się zwyczajom naszego narodu (wywiad z etnologiem Pawłem Dudarem o roli folkloru w kształtowaniu osobowości, artykuły o wychowaniu dzieci na terytorium Ukrainy w średniowieczu itp.). Z drugiej — wiele materiałów, których autorami są ludzie niepasujący do zwykłego systemu. Jak, powiedzmy, Diana Karpenko, która dzieli się doświadczeniem podróży z mężem i dwuletnią córką, z którymi obecnie wędruje autostopem, wcielając w życie swój projekt — „Baśnie narodów świata”. W ciągu roku ta odważna rodzina planuje objechać 16 krajów, a rezultatem podróży ma stać się cykl filmów rozrywkowo-edukacyjnych dla dzieci. Wspólną twórczość rodziców i dzieci najlepiej demonstruje artykuł Natalii Błok, w którym pokusiła się ona o porównawczą charakterystykę metod wychowania na przykładzie własnych dzieci.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
