Strona · s. 9strona oryginału ↗
Tetiana Czerep-Perohanycz: «Jesteś dziś przy mnie»
Слово Просвіти, №04 за 2017 рік
Jabłoniowa miłość
Jabłoniowa miłość moja
Wiosną i upaja, i czaruje.
Niezemską niezwykłość daruje,
Rozkosz i natchnienie daje.
Czego trzeba, by być szczęśliwą?!
Bujnie kwitną pragnienia i myśli.
Ledwie dotknę twojej dłoni,
A już mam nadzieję i wierzę.
Uczucia jak sady owocują,
Dobieram najlepsze słowa.
W nich nadzieja moja ożywa,
One pieśń w serce przynoszą.
Jabłoniowa miłość moja,
Marzeń kwiatostan odurza i raduje.
Ja o wczoraj ci nie przypominam.
Jesteś dziś przy mnie.
Spotkanie
Schowało się słońce w żyta,
Zachmurzyło się bezkresne niebo.
Zmieniłam się — dawno nie ta,
I nie takiego spotkałam ciebie.
Deszczem sypnęła letnia noc,
Zamilkły słowiki-zuchwalce.
Lecz nie odejdę od ciebie precz, —
Uśmiechem mnie zwabiłeś.
Darmo, że wiatr się rozgniewał,
Do rana spokoju nie będzie.
Weź mnie… I, jak kiedyś,
Pocałunkami rozpieść piersi.
Przez mrok wyrwało się ciepło,
Rosa rosę obejmuje.
Jak dobrze znów nam było.
Lecz niech o tym nikt nie wie.
Nie do śpiewu mi
Tak, jestem tym ptaszkiem,
Który drżał w twoich dłoniach.
Serce którego
Zdołałeś zniewolić słowami.
Nie do śpiewu mi:
Gorzką łezką,
Po losie twoim przebiegnę.
Opuść ty mnie —
Zgubię się między chmurami
Zasmucona.
Mam skrzydła w duszy,
Tylko serce miłością zranione.
Nie do śpiewu mi:
Bolesnym wspomnieniem
Zaczepię się o sumienie twoje.
Bądź — co będzie.
Sentymentalna pora
Sentymentalna pora
Łamie w rozpaczy ręce.
Czyż winna ona,
Że między sercami rozłąka.
Że opada liść
Na niedopowiedziane w porę.
Gwiazdy zrywają się w dół,
Gasną.
Sentymentalne
Przy spotkaniu uśmiechnę się do ciebie przyjaźnie:
Nie, nie zapomniałam, nie, nie odkochałam.
To tylko jesień ponura niepostrzeżenie
Nasze serca łzami zrosiła.
To tylko jesień niełaskawa, uparta,
Mgłami pojawiła się między nami.
A ja wtedy byłam taka szczera,
Sentymentalna — płakałam nocami.
Żeby cię wiatr nie poniósł,
Gdybym za chmury nie poleciała.
Możliwe, że nie zwiędłoby, a zmartwychwstało
Wszystko to, czego pragnęliśmy i chcieliśmy.
Ale po co przeszłością tak chorować,
Niepokoić, budzić stare niepowodzenia.
W marzeniach ja wciąż kocham:
Sentymentalna, ale już nie płaczę.
Chłody
Pierwsze wrześniowe chłody…
Ty ogrzej mnie czułym słowem.
Ty mnie ze smutku wybudź,
Szczerze prowadź swoją rozmowę.
Widzisz, jestem zagubiona i smutna,
I nie wiem, co mam robić —
Bo miłość twoja — taka ziemska,
A ja chciałabym za chmury polecieć.
Coś ze mną dzieje się nie tak,
Lecz darmo ja „szturmuję” niebo.
Pierwsze wrześniowe chłody:
Ach, przebiegłe, co, powiedzcie, wam trzeba?
Zbiera świeży miód słodkie lato
Zbiera świeży miód słodkie lato,
W słonecznikach całują się trzmiele.
A obok od wojny umierają dzieci.
I płaczą zabite żalem matki.
Cierpią ludzie, przeklinają los,
Junackie marzenia giną w dymie.
I ja swojemu synowi nie pozwolę
Choćby nawet po prostu bawić się w wojnę.
Nie rusz
Światy mamy różne, nie jeden mamy cel,
I przeciwne marzenia oraz pragnienia.
Mi, jak chcesz — wierz albo nie wierz,
Ale nie rusz, nie rusz w duszy miłości.
Niech żyje, niech sobie rośnie,
Kwitnie i nabiera siły.
Ja wiem — całkiem różni jesteśmy, jednak,
W myślach o tobie ja zawsze szczęśliwa.
Kiedy zaś ze mną ty nie jesteś za jedno —
Obróć w śmiech żarliwe listy-wyznania,
Rzuć gwiazdą w smutne okno…
Ale nie rusz, nie rusz w duszy miłości!
Jak ciepło w rodzicielskiej chacie
Jak ciepło w rodzicielskiej chacie
Chichoczą drwa w piecu.
Na dworze zaś mrozy kudłate
Trzeszczą w dzień i w nocy.
I pachnie twój dom pierogami,
Zapomniawszy o wszystkim i o wszystkich.
A styczeń — to w szybę wiatrami,
To śniegiem spadnie na próg.
Sąsiedzi zachodzą. Rozmowy
Ciekawe, końca im nie ma.
Ja słucham szczerej ich mowy,
Dzielę się wyznaniem sama.
W duszy mojej tak, jakby święto.
Nie ma ani trosk, ani niepokojów.
Chwała tobie, rodzicielska chato,
Niech strzeże ciebie Bóg.
Iwanowa żona
We wsi śmieją się wszyscy z Iwana:
Przywiózł sobie z miasta piękność.
Patrz, napudrowała się, rumiana,
Najprawdziwsza witrynowa lalka.
„Taka krowy nie wydoi,
Z rana śniadania nie przygotuje”, —
Sąsiedzi chłopakowi mówią.
Lecz rozmów Iwan nie słyszy.
Jego jak słońce grzeje żona,
Niepokoją duszę oczy niebieskie.
Ćwierka coś do niego dźwięcznie
Jego żona, jego bogini.
A ludzie? Niech sobie mówią —
Żeby dla rozmów była przyczyna.
Świta… Przy piecu chodzi
Miejska Iwanowa żona.
Zimne lato
A lata jakby i nie było…
Deszczami umyła się wieś,
W chmurach słońce zabłądziło.
Milczą zasmucone gaje,
Dokąd podziały się słowiki?
Depcze wiatr delikatne trawy.
To jakby jesień. Chłód zły.
Zrywa gruszki wichura,
Na dół rzuca zielone.
W nocy ktoś ukradł gwiazdy,
Przycichły błękitne stawy
I liście smucą się na klonie.
Wokół niepowodzeń gęste mgły
Wokół niepowodzeń gęste mgły,
Przez chmury jasny księżyc nie wyjdzie.
Przyjdź do mnie, daj radę, mamo.
Mi potrzeba widzieć ciebie.
Ja tyle razy niepowodzeniami chorowałam,
Studiując życia smutne kąty.
Mi zostawiały czasem szczęście i siła,
Ale nigdy nie zostawiałaś ty.
Zaplątałam się w nadziejach znów,
Ślepy bezwylot przejmuje we śnie.
Tak chce się twoją usłyszeć mowę
I uśmiech twój, i oczka jasne.
Remont
Pozdejmowali stare fotografie ze ścian, ręczniki wyszywane,
Na których słowiczo brzmiał dzwon kolorami miłości.
Na podłogę podłoga sosnowa legła i tapety na ściany.
Już chata nie ta, co wcześniej była u starej Maryny.
Wyszła cicho na dwór, żeby myśli rozgonić niespokojne, niepocieszone.
A do niej jeszcze świeżymi gałęziami szeleszczą rano ścięte wiśnie.
Dzieci robią remont, wnuki robią remont. Nie pytają o radę.
A w starczej duszy trzecią noc — rozwór,
i ani kropli pociechy.
Może, trzeba cieszyć się troskami rodziny — odnowili przecież chatę.
Lecz, zdaje się, położyli potomkowie ją jeszcze żywą do trumny.
A tata brał mnie na ręce
A tata brał mnie na ręce
I cicho bajkę opowiadał.
O tym, jak szczęście w drzwi puka,
Niesie ze sobą tyle cudów.
Kotygoroszki, Kopciuszki
Mi ukazywały się we snach.
Ja spałam, jakby na poduszkach,
Małą u taty na rękach.
Często wspomnieniami płynę
W dzieciństwa bajkę czarowną.
Tam tata z dobrymi oczami
Kołysze na rękach wiosnę.
Wiosna ściele kwiatem łąki,
W kwiatach gubią się lata…
Bierze tatuś na ręce wnuka,
Opowiadając bajki.
Dusza
Nie prawa we wszystkim i nie święta.
Jej byt postawiony na kartę.
A żarzy się ona jak ognisko —
Piękna, szczera, delikatna i prosta.
W różowych snach żyje, w kwiatostanie marzeń,
W dobru ludzkim czerpie rozkosz.
Ona za prawdę — i w ogień, i w wodę.
Rozdzieli z całym światem spokój swój.
Jej nie zniszczyć, jej nie spopielić,
Nieśmiałą, niepohamowanie-szczerą.
Żeby nie robili jej — taka już uparta —
Za wszystkich cierpi i za wszystkich boli.
Do jesieni, płynie życie do jesieni
Do jesieni, płynie życie do jesieni,
Drżąco jęczy na drzewach liść.
W lecie gościliśmy, mało proszeni,
Lecz mieli siłę, honor mieli, talent.
Żyliśmy, jak umieliśmy: pragnęliśmy czy marzyliśmy,
Cieszyliśmy się i smuciliśmy zarazem.
W najświętsze naprawdę szczerze wierzyliśmy,
A lato po prostu nie przyjmowało nas.
Pora w inną porę, inne wymiary,
Gdzie będzie deszcz, pożółkłość cichych traw.
Lecz choćby co — my wierzymy w to, w co wierzyliśmy.
Nam i bez lata Bóg po słońcu dał.
Wieś
Zaśnieżyło, zamieło…
Tak wokół biało-biało.
Spotykaj mnie, wieś,
Miła.
Od codzienności ucieknę
Ja, zwątpiona, do ciebie.
Jakby ptaszkiem wzlecę
W niebo.
Bądź zdrowa, bądź zdrowa, rodzinny kraju,
Ty mi darujesz siły.
Obok ciebie, wiedz,
Jestem szczęśliwa!
m. Kijów
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
