Strona · s. 6strona oryginału ↗
Komsomolska delegacja
Слово Просвіти, №05 за 2005 рік
Co do tego, co otrzymaliśmy, było całkowicie jasne. Trzeba było rozlokować się w jednej z pustych chat, a wieczorem zwołać tam na zebranie (tak właśnie powiedziano) starszych mężczyzn, którzy jeszcze żyli. W jednej chacie znajdowało się miejsce zbiórki ziarna na siew. Na stołach, jak na wystawie próbek produktów rolnych, leżały jedna obok drugiej garstki różnego zboża. Głodni ludzie, na granicy śmierci, oddawali ostatnie okruszki. Jakkolwiek się staraliśmy, wieczorem do pełnomocnika przyszło może z dziesięciu mężczyzn — więcej zapewne we wsi już nie było. Stali w milczeniu. Ludzie wysocy wzrostem i kiedyś zapewne o mocnym zdrowiu. A teraz byli to skrajnie przygnębieni ludzie o spuchniętych twarzach. Nie reagowali już ani jednym słowem, ani ruchem na mowę pełnomocnika, a ten stukał w stół i krzyczał, domagał się zboża. Następnego dnia nikt już niczego nie przyniósł. Nie mieliśmy też czego jeść, więc postanowiliśmy uciec. Rano, gdy wyruszyliśmy do technikum, na podejściach do niego spotkał nas dyrektor. Pierwsze, o co zapytał, brzmiało: „Co tu robicie?” Według naszej wersji puścił nas pełnomocnik. W nocy „czarny woron” zabrał naszego dyrektora i już nikt nigdy go nie widział. A nami już nikt się nie interesował.
z
Oleh TRYKASZ
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
