Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 7strona oryginału ↗

«GWARANT POTRZEBUJE MECHANIZMU GWARANTOWANIA»

Слово Просвіти, №05 за 2005 рік

— Wołodymyrze Mefodijowyczu, od tego pamiętnego 1993 roku, kiedy przygotowaliśmy z Panem projekt ustawy o nowym porządku gospodarczym na Ukrainie, dokument ten, moim zdaniem, do dziś nie stracił na aktualności. Czy dzisiejsza sytuacja gospodarcza jest w stanie przyjąć niezrealizowane propozycje sprzed dwunastu lat? — Zgadzam się. Według moich obliczeń, w ciągu najbliższych 6—7 lat Ukraina jest w stanie podwoić wielkość PKB. Oczywiście, w tym celu należy stworzyć szereg warunków legislacyjnych, strukturalnych, gospodarczych i kadrowych. Trzeba demonopolizować gospodarkę, zlikwidować państwowy rakiet, wstąpić do WTO (Światowej Organizacji Handlu), obecny system zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej zastąpić systemem zgłoszeniowym, zawiadamiającym. — Czyli tak jak w Polsce: przedsiębiorca otwiera rachunek w banku i zawiadamia państwo oświadczeniem o tym, że rozpoczyna działalność gospodarczą, a organ samorządu wprowadza imię przedsiębiorcy do bazy danych urzędu skarbowego i nadaje mu status prawny? — Tak. I po tym państwo ingeruje w działalność biznesmena tylko na jego prośbę lub w przypadku faktycznego, a nie hipotetycznego, wyjścia poza ramy prawne. A póki co, u nas, aby rozpocząć własny biznes, trzeba mieć wujka-biznesmena, polityka, oligarchę lub, mówiąc prosto, „dach”. Wspominałem także o demonopolizacji gospodarki. Wzrost cen, który obserwujemy, jest wynikiem nie tylko błędnej polityki pieniężnej, ale także skutkiem wysokiego poziomu monopolizacji produkcji towarów, usług, robót lub niezdywersyfikowanych źródeł ich dostaw czy zbytu. Na przykład wzrost cen surowców węglowodorowych (ropa, gaz), produktów naftowych, metali kolorowych, zboża itp. jest spowodowany monopolizacją tych rynków przez poszczególnych „graczy” i zmowami między nimi. — Miejscami monopolizacja jako zbiorowa forma przeciwdziałania jest także reakcją biznesmenów na działania urzędników. Państwo naciska podatkami, a biznesmeni odpowiadają cenami… — Państwo naciska na przedsiębiorcę tak zwanymi „kontrolami” ze strony urzędników skarbowych, organów ścigania, organów nadzorczych, kontrolnych itp., które obecnie można zmniejszyć o połowę i zmienić formy kontroli przedsiębiorców wyłącznie na „bezstykowe” — przez pocztę elektroniczną. Zatem kroki ku sukcesowi są następujące: znaczne obniżenie stóp kredytowych, stawek i norm opodatkowania, zastąpienie systemu zezwoleń systemem zgłoszeniowym, likwidacja państwowego rakietu, demonopolizacja gospodarki. To jest to, co nie wymaga żadnych inwestycji, aby ukraińska gospodarka mogła swobodnie i konkurencyjnie rozwijać się i w ciągu siedmiu lat podwoić swoje rozmiary. — To, Wołodymyrze Mefodijowyczu, wymienił Pan środki mające na celu usunięcie ograniczeń dotyczących działalności gospodarczej. A gdyby jeszcze jakoś stymulować, zachęcić przedsiębiorców? — Wtedy sukces będzie jeszcze bardziej znaczący. Potrzebny jest całościowy scenariusz rozwoju wydarzeń w czasie i przestrzeni, który przewiduje realizację określonych kolejnych kroków w ścisłym porządku technologicznym — co po czym. — Czyli chodzi o jasny scenariusz wzrostu ukraińskiej gospodarki… — …który przewiduje wzajemny związek i wzajemne uwarunkowanie tych kroków. Czyli ważne jest, aby wiedzieć „co” robić i „w jakiej kolejności”. — Czy mógłby Pan wymienić choć jeden z elementów zachęty dla przedsiębiorców? — Na przykład, jako jeden z potężnych bodźców, można wprowadzić znaczne zmniejszenie (lub nawet całkowite zniesienie na pewien okres) podatków, naukowo uzasadniona norma wynosi 74—80 kg. Czyli zwiększenie własnej produkcji mięsa i przetworów mięsnych sześciokrotnie jest w pełni uzasadnione z punktu widzenia potrzeb wyłącznie rynku wewnętrznego. — Ale zwiększenie wolumenu w przeliczeniu na 350 mln konsumentów to zupełnie co innego, bo póki co nie jesteśmy postrzegani jako równorzędni partnerzy na rynku UE. Choćby ze względu na wysokie wymagania certyfikacji według standardów europejskich i kontroli jakości na wszystkich etapach technologii produkcji i przetwórstwa. — I tak, i nie. Po pierwsze: na całym świecie corocznie zwiększa się deficyt produktów żywnościowych o 1%. Głównie dotyczy to krajów trzeciego świata — Afryki, Azji. Te państwa nie mają dolarów, ale mają pod dostatkiem potrzebnych nam surowców. Przy czym potrzebnych nie tylko nam, ale i rozwiniętym krajom Europy — ropy, gazu, rud metali kolorowych, rzadkich, szlachetnych, diamentów, lateksu itp. Po drugie: kraje wysokorozwinięte, w tym europejskie, rzekomo nie potrzebują importu produktów żywnościowych. To jeśli chodzi o ilość. Ale jeśli mówić o jakości, o czystości ekologicznej? pensję, a potem — emerytury. Przy czym podwyżki płac nie powinny być wystrzeliwane salwą, a płynnie, nawet miesięcznie, ale w tempie nie wyższym niż wzrost wydajności pracy. A Fundusz Emerytalny otrzymywałby wzrost wpływów na zwiększenie emerytur automatycznie, ale później, miesiąc po podwyżce pensji, jako wynik naliczeń od niej. Drugi: znacząco podnieść udział pensji i emerytur w dochodzie narodowym, ale zalegalizowawszy płatność za rzekomo bezpłatne obecnie usługi. Jednak nie tak, jak w Rosji, kiedy poziom dopłat dla emerytów zrobiono znacznie niższym od wartości zlikwidowanych ulg. Trzeci — mieszany: pierwszy plus drugi. Tylko w takich warunkach będziemy w stanie uniknąć wzrostu cen towarów i dewaluacji pieniądza. — Tę naukę już przerabialiśmy jeszcze w czasach pierwszych lat niepodległości Ukrainy… — Tak, ale odnosi się wrażenie, że doświadczenia nie nabraliśmy. Wtedy w rezultacie wypaczeń w zarządzaniu regulatorami makroekonomicznymi wszyscy stali się milionerami, — ale i kogut na targu kosztował milion. Jesienią 2004 roku „udanych, którzy chcą wejść w przestrzeń gospodarczą Ukrainy. Należy nauczyć się wychodzić nie z prywatnych interesów urzędników i wysokich rangą funkcjonariuszy, a z interesów narodowych. Interesów Narodu. — Tutaj dotykamy problemu patriotyzmu urzędników i wysokich rangą funkcjonariuszy. — Ten problem, oczywiście, ma także aspekt moralno-etyczny, ale rozwiązuje się go w sposób całkowicie racjonalny: poprzez wyraźne oddzielenie władzy od biznesu. Właściwie jest to jeden z punktów programu działań zespołu Prezydenta Wiktora Juszczenki. — Na ile realne jest odebranie urzędnikowi możliwości przyjmowania łapówek? — Od czasu do czasu dowiadujemy się z prasy o urzędnikach-łapownikach na Zachodzie. Dowiadujemy się właśnie dlatego, że tam łapówka jest wyjątkiem. Wierzę w to, że łapówka będzie wyjątkiem także u nas. — Jakie, Pana zdaniem, jako niezależnego eksperta, należy podjąć priorytetowe działania, aby naród uwierzył w uczciwą pomarańczową władzę, w uczciwych ekonomistów? — Obok gospodarczych, zdecydowanie rozpocząłbym realizację pew- O takich ludziach jak Wołodymyr Mefodijowycz mówi się: „wolny i produktywny profesjonalista”. W produkcji przeszedł drogę od zwykłego inżyniera do dyrektora zakładu. W nauce — od zwykłego naukowca do profesora, akademika Akademii Nauk Ekonomicznych Ukrainy. W polityce — od radnego rady rejonowej do członka Prezydium Rady Najwyższej Ukrainy, przewodniczącego Komisji. W reprezentacji zewnętrznej Ukrainy — od delegata Ukrainy w Zgromadzeniu Parlamentarnym OBWE do wiceprzewodniczącego jednego z jej Komitetów Generalnych. W 1998 roku opuścił wielką politykę ze słowami: „W gospodarczą przepaść Ukrainę wrzucono sztucznie. Z kryzysu wyprowadzać ją też nie chcą specjalnie. Nie chcę być współwinny znęcania się nad własnym narodem”.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn