Strona · s. 14strona oryginału ↗
ORBI ET URBI
Слово Просвіти, №05 за 2005 рік
WIADOMOŚCI Mykoła SKYBA Zdjęcia Ołeksandra Wakulenka W ramach tradycyjnych Dni Nauki Narodowego Uniwersytetu „Akademia Kijowsko-Mohylańska” 24 stycznia w pomieszczeniu Centrum Kulturalno-Artystycznego NaUKMA odbyła się doroczna wystawa-prezentacja Domu Wydawniczego „KM Akademia”. Tym razem została ona oznaczona jako „Książki Akademii — Ukrainie”. To motto wydaje się nieco głośne, jeśli oczywiście nie odbierać go jako pewnej deklaracji na przyszłość. Bo przecież „KM Akademia” ma niezbędny do tego potencjał. Jeśli chodzi o realny stan rzeczy, to jego wskaźnikiem jest fakt, że wydawcy i ich stali autorzy z kadry profesorsko-wykładowczej Akademii (Mychajło Bryk, Łarysa Masenko, Iwan Łysyj, Taras Chuchlib, Serhij Pawłenko i inni) składali sprawozdanie, w istocie, sami przed sobą, a także przed swoimi partnerami z MF „Widrodżennia” oraz „Lwowskiego Forum Wydawców”. Takie ograniczone grono obecnych być może jest sygnałem tego, że żwawiej i ciekawiej należy przeprowadzać prezentacje poszczególnych nowości książkowych, które, nawiasem mówiąc, poza centrum Kijowa trudno nabyć. A „mohylańczycy” mają z czym wyjść do szerokiego ogółu czytelników. W ciągu ośmiu lat swojego istnienia wydawnictwo wypuściło w świat około 200 tytułów książek. Są to wydania z zakresu filozofii, historii, ekonomii, kulturoznawstwa, prawa, socjologii, nauk przyrodniczych i innych dziedzin wiedzy. Bardzo ciekawą i już na pewno dostępną cenowo jest seria wydań w formacie broszurowym z tekstami dorocznych wykładów pamięci imienia Ołeńskiej-Petryszyn. A prelegentami byli tu takie osobistości jak Lina Kostenko, Serhij Krymski, Iwan Dziuba, Dmytro Pawłyczko. Znaczne miejsce w strategii domu wydawniczego zajmują wydania dydaktyczne, gdyż pracuje on zgodnie z planem edukacyjnym Akademii. Tylko w 2004 roku wydano 29 metodyk i 20 podręczników metodycznych, ich autorami są najlepsi specjaliści w swojej dziedzinie. Przywiązuje się uwagę w „KM Akademia” także do operacyjnego tłumaczenia najlepszych zagranicznych wydań edukacyjnych, gdyż skrócenie dystansu czasowego ma tu szczególne znaczenie w kontekście integracji europejskiej Ukrainy. Wśród wydań tego typu jest niemało unikatowych, jak na przykład niedawno wydana praca Paulo Freire „Pedagogika wolności: etyka, demokracja i odwaga obywatelska”. Pożądane byłoby, aby takie podręczniki aktywniej rozpowszechniano przynajmniej w największych uniwersytetach Ukrainy. Póki co są z tym pewne problemy. Ale najważniejsze, że są one uświadamiane i otwarcie artykułowane przez „mohylańczyków”. Zatem są podstawy, by mieć nadzieję, że potencjał Akademii — i domu wydawniczego, i Domu Nauki — zostanie pełniej zrealizowany w tym roku. W ubiegłym tygodniu w Sali Aktowej NaUKMA odbyła się prezentacja książki „Taras Szewczenko: imperatyw Ukrainy” Jurija Barabasza — laureata Państwowej Nagrody Ukrainy im. T. Szewczenki. Autor, który specjalnie dla tego wieczoru przyjechał z Moskwy, skromnie wysłuchiwał komentarzy i pochlebnych opinii, a ogólnie milczał. Co prawda, panu Jurijowi uprzejmie pozwolono coś powiedzieć — na powitanie i na pożegnanie. Mówili inni. Zakładano, że Wołodymyr Panczenko, który moderował wieczór, treściwie scharakteryzuje nową książkę Jurija Barabasza. Ale i on musiał ograniczyć się do przedstawienia publiczności chętnych do wystąpienia, a takich było wielu. Pierwszego do głosu zaproszono Iwana Dziubę, który na tyle szczegółowo przeanalizował książkę, że tym, którzy byli po nim, pozostało jedynie mówić o samym Barabaszu. Hryhorij Kłoczek wspomniał, jak pan Jurij napisał mu kiedyś trzy listy, co dla Hryhorija Dmytrowycza, wówczas wiejskiego nauczyciela, było nie lada zaszczytem i wsparciem moralnym w pracy nad doktoratem. Ostatecznie prezentacja przebiegła pomyślnie i wydaje się, że spodobała się autorowi. Wszystko działo się bowiem dość żwawo i czuć było miłość do pisarza oraz prawdziwe zainteresowanie jego twórczością. Choć każdy okazywał to na swój sposób: Wałerija Smilianska i Mykoła Żułynski na przykład cieszyli się z tego, że Barabasz z nimi współpracuje, a Iwana Dziubę nurtowało — czy dręczyło Szewczenkę sumienie za to, że odbił dziewczynę Soszence, czy nie.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
