Strona · s. 13strona oryginału ↗
MYKOŁA SZKURKO PRZECIWKO SWITŁANIE TOŁSTOUCHOWEJ w kwestii polityki gender. A WY?
Слово Просвіти, №05 за 2011 рік
Nadia ONYSZCZENKO, m. Niżyn Zdjęcie Ołeksandra WASYŁENKI
Generalny dyrektor firmy oświatowo-produkcyjno-handlowej „Sjajwo” Mykoła Szhurko otrzymał pisemne zaproszenie do wzięcia udziału w Ogólnoukraińskim konkursie na przestrzeganie równości płci przez pracodawców Ukrainy w ramach projektu UE „Prawa kobiet i dzieci na Ukrainie — komponent komunikacyjny”, podpisane przez wiceminister ds. rodziny, młodzieży i sportu Switłanę Tołstouchową. Celem konkursu jest zachęcanie firm biznesowych działających na Ukrainie do wprowadzania podejść genderowych, zapewniania warunków do łączenia życia rodzinnego i zawodowego, propagowania najlepszych wzorców w dziedzinie równości kobiet i mężczyzn. Na adres Ministerstwa Mykoła Szhurko wysłał taką odpowiedź.
„Od razu zaznaczmy, że w naszym przedsiębiorstwie kobiety zajmują odpowiedzialne stanowiska, mają równe z mężczyznami prawa. Uważamy, że nie ma takiego problemu także w ukraińskim społeczeństwie. Historycznie mamy wysoki szacunek do kobiet i dzieci. Zasada równości płci we wszystkich sferach życia jest zapisana w Konstytucji Ukrainy (artykuły 3, 21, 24, 51). Ustawą Ukrainy „O zapewnieniu równych praw i możliwości kobiet i mężczyzn” mężczyznom i kobietom gwarantuje się jednakowe możliwości w działalności społeczno-politycznej i kulturalnej, w zdobywaniu wykształcenia i przygotowania zawodowego, w pracy i wynagrodzeniu za nią. Oprócz tego Ukraina ratyfikowała szereg odpowiednich konwencji międzynarodowych. Jednak niepokoi nas stabilne pogarszanie się sytuacji demograficznej w kraju, co nie może nie odbić się na zapewnieniu zasobów pracy dla krajowej gospodarki. W związku z tym, jeśli chcemy, aby na Ukrainie było normalne społeczeństwo, trzeba zacząć od rodziny, a mianowicie — od priorytetu matki i dziecka. To dobrze, że tworzone są warunki pracy dla kobiet-matek. Ale mimo wszystko najważniejsze jest rodzenie i wychowywanie dzieci, a nie odwrotnie — praca matki w zakładzie produkcyjnym. Czyli ważne jest stymulowanie rodzenia przynajmniej trojga dzieci, ponieważ wciąż znajdujemy się w stanie wymierania. Ale z jakiegoś powodu ani w ukraińskim rządzie, ani w UE nie przejmują się taką sytuacją demograficzną. Medycy twierdzą, że najlepszy wiek rozrodczy dla kobiety to 20 lat. Tymczasem narzuca się nam stereotyp jakiejś „idealnej dziewczyny”, a nie przyszłej żony, matki. Standardy wyglądu, kariery, statusu w społeczeństwie, które propagują media, wpędzają dziewczęta najpierw w euforię, a potem w depresję, sprzyjają kształtowaniu u nich poczucia niższości, lekceważeniu potrzeby terminowego rodzenia dzieci. Do tego w tym czasie wiele z nich przebywa na studiach w uczelniach wyższych, oderwane od rodziców w dużych miastach. Jeśli wziąć ilość seksu, który obecnie jest w spotach reklamowych, czasopismach, i porównać z ilością przemocy w rodzinie, to zobaczymy bezpośrednią zależność. Nie trzeba zapominać i o problemie wymierania Ukraińców-mężczyzn. Bo już obecnie dorośli mężczyźni — to tylko 38 procent całej populacji, średnia długość ich życia jest o 10—12 lat mniejsza niż u kobiet. Jeśli tak będzie dalej, to przez następne 20 lat niepodległości będziemy mieli zubożałą, przeważnie kobiecą populację, katastrofę z jej odtwarzaniem. I zderzymy się z ogromnym problemem zasobów ludzkich. Zatem, jak połączyć zdobycie przez dziewczynę wykształcenia i zawodu z macierzyństwem, jak zrobić tak, aby ojciec mógł sam zapewnić rodzinie byt — to kwestia państwa, a nie tylko pracodawców. Wydaje się, że pod wymyślonym dla nas problemem równości płci kryje się naruszenie naszych tradycji, kiedy podsuwa się tolerowanie nietradycyjnej orientacji seksualnej, stymulowanie wyjazdu Ukraińców, przede wszystkim kobiet, do krajów UE, gdzie w rzeczywistości nie mają one równych praw z obywatelami tych krajów. Dlatego proponujemy opracować i podać do wiadomości publicznej własny program wyjścia Ukrainy z kryzysu demograficznego, w którym trzeba znaleźć miejsce na rozwiązanie opisanych przez nas wyżej problemów”.
Aktualne przemyślenia naszego stałego autora, ojca trzech synów, okazały się bolesne dla wielu mężczyzn i kobiet.
Tetiana KAHITINA, dyrektor Niżyńskiej Szkoły Ogólnokształcącej nr 6, matka dwojga dzieci: — Jako pedagog z zawodu i z doświadczenia zawodowego, chcę poprzeć Mykołę Szhurkę w tym, że dzisiaj rodzice poświęcają mało uwagi wychowaniu dzieci. Często są do tego po prostu nieprzygotowani. W przeważającej większości rodzin wychowawczynią jest matka, wszystkie domowe kłopoty są na niej — i to wszystko po ośmiogodzinnym dniu pracy. Zatem kobietom jest trudniej niż mężczyznom. Wiele z nich pracuje nie dlatego, że próbują się twórczo realizować czy być materialnie niezależnymi, a dlatego, że rodzina nawet z jednym dzieckiem nie może przeżyć z pensji ojca. Oczywiście, na to musi zwrócić uwagę państwo, aby zapewnić kobiecie warunki do łączenia rozwoju zawodowego i wychowania dzieci. Niech to będzie i niepełny dzień pracy, i wyższa płaca za urlop macierzyński. Ze względu na warunki pracy zawody mogą być męskie i żeńskie. Ale zawód nauczyciela stał się żeński nie ze względu na płeć, a przez niskie płace. Właśnie w oświacie jest nierówność płci w stosunku do mężczyzn. A szkoła bardzo cierpi z powodu kobiecej dominacji. O, kiedy nas tutaj będzie po równo, wtedy można będzie mianować na stanowiska kierownicze według przydatności zawodowej niezależnie od płci.
Jewhenija HORYACZOWA, p.o. redaktora firmy telewizyjno-radiowej „Niżyńska Telewizja”: — To moje pierwsze miejsce pracy po studiach na wydziale filologicznym Niżyńskiego Uniwersytetu Państwowego imienia Mykoły Hohola. Miło mi pracować w zespole, w którym męska większość szanuje kobiecą mniejszość. Dyrektor Serhij Kowalow wytrwale, ale delikatnie uczył mnie zawodów dziennikarza telewizyjnego i redaktora, z którymi wcześniej byłam zaznajomiona jako widz i czytelnik. I po trzech latach uważnie wsłuchuję się w jego profesjonalne rady. Nas, trzy kobiety, szanują nie tylko 8 Marca: w dzień wolny od pracy dyrektor może zastąpić kobietę-dziennikarza, nie nosimy ciężkich kamer telewizyjnych. Ale codzienna żmudna praca dla trzy- czy pięciominutowego materiału, duża odpowiedzialność za słowo powiedziane na antenie męczy. Praca umysłowa też wymaga odpoczynku. A w domu na kobietę czekają jeszcze sprawy gospodarcze. Mój mąż proponował mi rzucić pracę, ale nie zgodziłam się. Nawet zabezpieczonej kobiecie praca jest potrzebna dla poczucia własnej wartości, równouprawnienia w rodzinie. Chociaż z wdzięcznością wspominam te czasy, kiedy mama, opiekując się w domu małoletnim bratem, pomagała mi w nauce.
Anatolij LINNYK, dyrektor sklepu ze sprzętem komputerowym „Bravo”, radny rady miejskiej, ojciec dwojga dzieci: — Jeśli kobieta pragnie pracować dla pieniędzy czy przyjemności, trzeba tworzyć dla niej niezbędne warunki. W naszym sklepie cięższą pracę wykonują mężczyźni. Kobietom nie pozwalam podnosić więcej niż pięciu kilogramów. Pensję otrzymują nie niższą niż średnia w mieście. I w mojej rodzinie obowiązki domowe są męskie i żeńskie. Moja żona pracuje nie w moim przedsiębiorstwie i jej się to podoba. Dla normalnego rozwoju społeczeństwa trzeba zapewnić rodzinie: mieszkanie, warunki pracy i wypoczynku, ulgi dla rodzin z dwojgiem i trojgiem dzieci. U nas tradycyjnie szanowano wielodzietnych. Dzisiaj mężczyzna i kobieta jeszcze są w stanie wykarmić dwoje małoletnich dzieci, ale dać im wysokiej jakości wykształcenie mogą nie wszyscy. Oto o to powinno dbać państwo.
Switłana HRYNIUK, kierownik działu aktywnego wsparcia bezrobotnych Niżyńskiego miejsko-rejonowego centrum zatrudnienia: — 58,3 procent bezrobotnych, zarejestrowanych w ciągu 11 miesięcy 2010 roku, stanowią kobiety. Spośród nich 1005 to takie, które nie posiadają żadnych kwalifikacji. Nie chcą i nie mogą być gospodyniami domowymi, ponieważ muszą materialnie utrzymywać siebie i rodzinę. Dlatego zgadzają się na każde warunki pracy. Uderzające jest to, że kobiety z wyższym wykształceniem wykonują prace pomocnicze. Kobiety częściej zwalniane są z powodu redukcji etatów: takich mamy w ewidencji 160 z 266. Nowe miejsca pracy otrzymało tylko 35. Zaledwie 92 młode mamy z 306, które mają dzieci w wieku do sześciu lat, zdołały znaleźć pracę. Kobiety odczuwają dyskryminację także w oferowanych wakatach. Pracodawca pisze: „W wieku do 45 lat”. A dowiedziawszy się, że kandydatka jest o dwa lata starsza, od razu odmawia przyjęcia na stanowisko. A dlaczego? Czyżby ta różnica wpływała na zdrowie lub doświadczenie? Na seminariach, które prowadzimy dla bezrobotnych kobiet, uczymy je, jak prawidłowo się reklamować. Zaczynamy od kultury ubioru i podajemy przykład z życia płci przeciwnej. Dyrektor dużego przedsiębiorstwa od razu za progiem oświadczył młodemu wykwalifikowanemu prawnikowi z doświadczeniem zawodowym: „Proszę udać się do działu kadr, tam wyjaśnią panu, dlaczego pana nie przyjmuję”… Taką była jego reakcja na „japonki”, szorty i związane w kucyk włosy. Zatem wygląd zewnętrzny musi odpowiadać temu stanowisku, które chce się otrzymać. Podczas takich szkoleń zauważamy, że nasze kobiety, mimo całej swojej odwagi, potrzebują wsparcia psychologa. Trudniej im niż mężczyznom przeżywać problemy domowe, dziecięce i społeczne…
RESUME SOCJOLOGA
Ołeksandr KOREHIN, docent katedry socjologii NaUKMA: — Wydarzenia, które doprowadziły do obecnej sytuacji demograficznej, miały miejsce jeszcze cztery dekady temu, kiedy współczynnik reprodukcji pokoleń ludności Ukrainy spadł poniżej 1,0. Innymi słowy, w pokoleniu rodziców zaczęła rodzić się taka liczba dzieci, która nie mogła ilościowo zastąpić tego pokolenia. Czarnobyl, rozpad postradzieckiej gospodarki i ucieczka części ludności przed tym wszystkim z kraju tylko przybliżyły depopulację, która rozpoczęła się w 1993 roku, kiedy wskaźniki śmiertelności przewyższyły wskaźniki urodzeń. Musimy dzisiaj osiągnąć powszechną dzietność na poziomie dwojga-trojga dzieci. To znaczy, że trzeba, aby średnio na każdą kobietę rodziło się o jedno dziecko więcej. Urodzenie i wychowanie dwojga dzieci można nagrodzić obniżeniem o jeden rok progu emerytalnego i wymaganego do uzyskania emerytury stażu ubezpieczeniowego. A także — jakimś wariantem bonusowym okresu opłacania składek ubezpieczeniowych, które powinny być wnoszone za kobietę w czasie jej przebywania na urlopie w związku z opieką nad dzieckiem, niezależnie od tego, czy jest to pierwsze, drugie czy czwarte dziecko. Jednak szczególnie powinno być wyróżnione urodzenie trzeciego „decydującego” dziecka. Po jego urodzeniu ogólny wiek emerytalny i wymagany staż pracy matki mogą zostać obniżone, na przykład, o trzy lata. Dla matek pięciorga i więcej dzieci trzeba zachować obowiązującą normę skrócenia wieku emerytalnego o pięć lat, ale staż ubezpieczeniowy zmniejszyć w mniejszej proporcji. Potrzebne są warunki, przynajmniej jakościowe miejsca pracy, dostępne mieszkanie i bezpieczne (w każdym sensie) środowisko. A o kobietę należy zadbać szczególnie, na początek czyniąc tak, aby kobiety nie układały szyn, nie prowadziły traktorów, nie stały na trzeciej zmianie przy obrabiarce. A obniżenie wieku emerytalnego w porównaniu z mężczyznami powinno zależeć od liczby dzieci właśnie dlatego, że kobieta — to nie tylko pracownik, ale i matka.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
