Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 16strona oryginału ↗

NAJLEPSZYM SPONSOREM — NASZ CZYTELNIK

Слово Просвіти, №05 за 2011 рік

Obecnie w każdym kiosku z prasą można łatwo znaleźć kilkanaście wydawnictw w rodzaju „Zielnik”, „Ludowe przepisy”, „Uzdrowiciel” czy coś podobnego. Niestety, nie wszystkie są równie wartościowe: ktoś poważnie pracuje w tej dziedzinie, a ktoś po prostu zarabia na modnym temacie. Ale nawet wśród tej różnorodności nie ginie czasopismo, które właściwie zapoczątkowało temat etnomedycyny — gazeta „Ludowy Lekarz Ukrainy” (w swoim czasie nawet niezapomniany Oles Honczar nazwał ją „…naprawdę wyjątkowym wydawnictwem, i naprawdę ludowym…”). Ukazuje się od 1991 r. — początkowo jako dodatek do gazety „Słowo Proświty”, a od 1994 r. już jako samodzielne wydawnictwo. O tym, czy trudno przez długi czas utrzymywać stałe zainteresowanie czytelników i jak ukraińskiej gazecie udaje się przetrwać na tych terenach, rozmawiamy z redaktor „NLU” Ludmyłą Aldabajewą. — Pani Ludmyło, „Ludowy Lekarz Ukrainy” wyraźnie różni się od wielu wydawnictw o podobnym profilu, które sięgają po magię, czarownictwo, reklamują różnych „uzdrowicieli” i „rodowe wieszczki”… — Od samego początku powstania gazety bardzo wysoko postawił poprzeczkę jej pierwszy redaktor (który właśnie stworzył „NLU”) Anatolij Żurawski. Kiedy zwracano mu uwagę, że w gazecie, rzekomo, jest za dużo rozpraw naukowych, a za mało praktycznych porad, Anatolij Fedorowicz odpowiadał: „Ja robię gazetę, a nie książkę kucharską z przepisami…” Dążył do odejścia od ówcześnie panującego poglądu na medycynę ludową jako na zabobony i przesądy, a traktował ją jako część duchowego dziedzictwa narodu ukraińskiego i chętniej posługiwał się terminem etnomedycyna. Niestety, Anatolij Żurawski odszedł od nas nieodwracalnie wcześnie, ale także kolejny redaktor — poeta i pisarz Walentyn Hrabowski — nie odstąpił od wytyczonego przez siebie kierunku. — Krąży opinia, że wzmożone zainteresowanie ludowymi metodami leczenia wywołane jest rozczarowaniem oficjalną medycyną. Człowiekowi właściwa jest wiara w cud — w taką swoistą cudowną pigułkę, która od razu przywróci zdrowie. A jeśli cud się nie zdarza — szuka innej drogi… — Znaczna część ludzi ma dość utylitarne podejście do leczenia, a większość współczesnych wydawnictw ich w tym popiera. Na przykład bolą stawy — natrzyj maścią, kręci się w głowie — wypij nalewkę… I żadnej próby, by zrozumieć, skąd dokładnie wzięła się choroba, jakie „rozchwianie” duszy i ciała doprowadziło do „awarii w programie”, a w konsekwencji — do niedomagania, co i jak trzeba zmienić w swoim życiu, aby być zdrowym ciałem i duszą. — Ale to przecież trudne! — A innej drogi nie ma. Jak nie ma „cudownej pigułki”, tak nie istnieje też „cudowny tybetański przepis” czy prastare zielarskie ziele, które od razu postawi na nogi. Zdrowie to codzienna praca nad sobą, harmonia człowieka z otaczającym światem, czystość ciała i duszy. A lecznicze zioła, które wchłonęły siłę ojczystej ziemi, pomogą nam w tym. I jeszcze chciałoby się przypomnieć słowa sławnego akademika-fitoterapeuty, członka naszej redakcji Jewhena Towstuchy o tym, że przede wszystkim w organizmie trzeba „włączyć” odporność, a wtedy on sam zaczyna szukać dróg do wyzdrowienia. Koniecznie trzeba wsłuchać się w siebie. — Aby zaszczepić takie poglądy na temat zdrowienia, trzeba prowadzić znaczną pracę oświatową. Kto pomaga Pani w tej sprawie? — Etnomedycyna to rzeczywiście duchowe dziedzictwo naszego narodu, które trzeba zbierać i zachowywać po odrobinie. Należy dokładniej zapoznać się z lekarstwami ukraińskiego kozactwa albo z materiałami wyprawy „Szlakami czumackimi” (zbieracz i redaktor A. S. Szkarban z Czerkaszczyzny), w których słychać echo jeszcze epoki trypolskiej, aby uświadomić sobie, że zawarty jest w nich całościowy system leczniczy i filozoficzny. Tą drogą idą od wielu lat nasi stali autorzy i wierni przyjaciele: J. S. Towstuch, profesor I. S. Czekman, który w swojej pracy skutecznie łączy medycynę oficjalną z fitoterapią, ludowi zielarze Iwan Prosianyk z Czernihowszczyzny, Julian Koniecznyj z Iwano-Frankiwszczyzny (obecnie, niestety, zmarły, ale jego dzieło kontynuuje syn Taras) i inni. Nie możemy nie wspomnieć także babci Marii Kowtun z Żytomierszczyzny, która również odeszła do wieczności — przeszedłszy piekło faszystowskich i stalinowskich obozów koncentracyjnych, zachowała do głębokiej starości jasną duszę i pragnienie niesienia pomocy ludziom. W ostatnich latach zwróciliśmy się ku nowemu i jeszcze słabo zbadanemu tematowi — funguterapii, leczeniu grzybami, i to jest nasz „smaczek”. Prowadzi „Stronę grzybową” entuzjastka swojej sprawy, pracownik naukowy obwodowego muzeum krajoznawczego L. H. Żurawska z Żytomierza. Wyobraźcie sobie tylko, ile grzybów rośnie na Ukrainie, ludzie je zbierają, oddają w punktach skupu, a potem te same grzyby sprzedają do Polski, Rumunii, a stamtąd przywożą nam je w postaci leków (tzw. BA-Di). A nasza ludność kupuje ten produkt za duże pieniądze. — Wśród wydawnictw poświęconych medycynie ludowej przeważają publikacje rosyjskojęzyczne, które ukazują się w sporych nakładach. „Ludowego lekarza Ukrainy” nie widać w kioskach, a jego nakład nie jest zbyt imponujący… — „Ludowy lekarz Ukrainy” rozprowadzany jest tylko w prenumeracie i do handlu detalicznego nie trafia. Zwiększenie nakładu wymaga reklamy, czyli, mówiąc współczesnym językiem, „rozkręcenia”, a to wymaga środków… Wychodzi więc na to, że u rosyjskojęzycznych „ljecziebnikow” i „traw nikow” sponsorzy się znajdują, a u ukraińskiego wydawnictwa — nie. Nasz założyciel — Ogólnoukraińskie Towarzystwo „Proświta” ma ograniczone możliwości finansowe i my to rozumiemy. Jednak w Ukrainie jest wiele partii i fundacji, które w swoich nazwach używają słów „ukraiński”, „narodowy”, a jednak żaden z nich nie zainteresował się ukraińskim wydawnictwem. Ale kiedy czytelniczka z niemal całkowicie rosyjskojęzycznego południa Ukrainy pisze, że czyta naszą gazetę ze słownikiem, ale jednak czyta, to uważam, że nasza praca przynosi ludziom pożytek. Dlatego dziś jedynymi i najpewniejszymi sponsorami pozostają nasi czytelnicy, i mamy nakład odpowiedni do ich możliwości… Wł. kor.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn