Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

Wołodymyr BAZYLEWSKYJ Różnoziole

Слово Просвіти, №07 за 2014 рік

Zdjęcie Wołodymyra Koskina * * * Kraju czarnych brwi… M. Winhranowski Kraju łez, pod skrzyp twoich kół zaczynałem się w liczbie mnogiej żałobnej. Skrzypiał z trudem twój chłopski wóz, który zapada się lub już zapadł za horyzont. Połyka cię nienasycona dal, zatrzymać twój wóz bezsilny rozum. Skrzypi mój słomiany smutek i wciąż biegnie, biegnie śladem wozu. 25.12.13 * * * Nie chcąc żyć w złu, brał na skrzydła-ramiona ciężar ziemski, by rosła na ziemi piękność imienna. Lecz dopóki on w niebie latał i wzbijał się coraz wyżej, wnuk wartości jego zamienił na komputerowe igrzysko. I zapłakał latający dziad, nie wybaczył potomkowi. I pogrzebowy zamówił obiad po utraconym spadku. 08.12.13 * * * W upadku łowienie wiatrów z przymusu diabła. Bezlitosna pamięć-brzytwa pomnaża cięcia. Cięcia krwawią i goić się nie chcą. Solarnia sypie solą — pieką do szaleństwa! A wszystko dlatego, że lato obłożyło się deszczami. I umarli z tamtego świata nie zawsze żywym wybaczają. 08.12.13 * * * Zmieniwszy kierunek ruchu i ster, być może, kraj pozbędzie się obłudy, oto tylko my do tego pomrzemy. Wybacz, potomku, ależ nas nie będzie! Chorąży wyprostuje sztandar, wolność zatrąbi w miedziane trupy. I, powitawszy europejską drogę, uradują się zgodnie nasze trupy. 08.12.13 * * * Potwierdzenie, żeś już patriarcha: nie poddaje się wzrokowi Plutarch. Hamuje rozum pragnienie bezkontrolne zanurzyć się w “Tristana i Izoldę”. Jeszcze szarpie imienny bohater z “Fausta”, jako wyższy pilotaż głębokich myśleń i możności ducha, ależ to on zaprzedał czartu duszę i młodą Gretchen z głupoty i słabowoli zgubił, doprowadził do szaleństwa. A i to powiedzieć: mądrość patriarchów jeszcze młoda, smutek od niej starszy. W nocnej sali też zwariowała niby, wciąż słucha, jak biedna Gretchen płacze. 07.12.13 * * * Między tam i tu — tylko przezroczyste szkło, tam — park, tam wolność, tam rozmyte tło niebieskich perkalów, jesieni paleta, tam nachylenie koron — to i znak o kierunku wiatru. Tu — kroplówki i marne usiłowanie zanurzyć się w sen, w nieból, w niecierpienie. Przebieg cieni na falistej zasłonie, noszy zgrzytanie w korytarzu, i pielęgniarki wyznanie niechętne, że znowu ktoś umarł tej nocy. 06.12.13 * * * Ciężko chorym nieosiągalny raj za balkonem, gdzie ptasi gwar, szum drzew, przeciągły huk i śmiech. Szepta ciężko chory: nie umieraj, a jeśli umierasz, to umieraj tak, by śmierć ze złości zbiła się z nóg. Oto jaka wesoła jasność w rybim trzepocie liści! Oto jaka sterylna czystość w śmierci. I umierając, żyj! 07.12.13 * * * Przyjacielski gest — nie ostatnia rzecz, współczucie — nie pusty dźwięk. Pamięta kalekie ciało kto twój nieprzyjaciel i kto twój przyjaciel. Przyjaciel podstawił mu ramię, nieprzyjaciel działał na odczepnego. I gotowa wszystkich imiennie wielotrudna nazwać dusza. 13.12.13 * * * Wędrownych dni pstrokata mieszanina, epok świadectwa, noce wronie. Budziłem się pod solo muezzina w azjatyckiej zagadkowej stronie. Z niewoli snu wygrzebywały się jasła doliny z zawartością przystrzyżonych sadów. I ozdoba ciszy pławiła się, jak masło, pod ten wzywający monotonny śpiew. Słoniowe góry ozdabiały się blaskiem, na kłach skał rozczochrawszy dymy. Świat budził się, ja zaś czułem się zbędny, jak kwiat mlecza pośród zimy. Darmo, że cisza pławiła się i lód, który tutaj z Kijowa przywiozłem. Kraj egzotyczny rozkładał się, jak książka, lecz nie otworzył się obcemu językowy las. 28.03.13 * * * Gdzieś tam Rzym i toskańskie wino, gdzieś tam Tyber i zielona Arno, krutoramienne jej wodospady… Ach, dlaczego powtórzyć nie dano to panno, to lecące kino, kolumnady, absydy, arkady. Będzie w innym kierunku krok, a być może, i nadziemny zwrot, nie powtórzy się widowisko uroczyste. Weneckiego słońca żółtko, florenckiego tlenu łyk, wzywający chłodek Santa Croce1. 14.12.13 __________________ 1 Gotycka bazylika XIII—XV w. we Florencji, grobowiec Michała Anioła, Galileusza, Machiavellego i in. wybitnych postaci epoki Odrodzenia. * * * Wenecki gondolierze, śmieszku z kolczykiem w uchu, wiosłujesz ty z której ery w szerokim czarnym kapeluszu i strojnym czarnym ubraniu z przybambasami na szyi? Twój monolog — triumf krtani w cieśninie, kamieniem zaszytej. Woda w kanale prawie czarna, gondola czarna i zadarta. Co oznacza twój kolor czartów? — pozwól u ciebie zapytać. Mi brakuje zrozumienia czemu śmiech twój w odzieży żałoby… Lecz on znika, jak widzenie, już za najbliższym zakrętem. 22.12.13 * * * Przez piętnaście wieków kradli miedź z wnętrzności Koloseum. On zaś i okradziony stoi, przejmuje wielkością swoją. Pełza turystyczna mrówcza masa, niby ślepa, dokoła jego owalu. Wygląda niedeptana trawa z rzeszota ściany, z jej wyrwy. Z boku, jak gladiator, mak kołysze czerwonym aksamitem. Niby podaje sygnał znak: zatrzymaj się! Tutaj krew przelano. 14.12.13 * * * Sosnowego pralasów wojsko miedziolice w liczone dni do nogi poległo. Na cięciach kory zapiekła się żywica, w rozrzucie spoczęły nagie ciała. W mgły obrzeża prą wozy leśne, wiozą zabitych w niebliskie kraje. I duch-leśnik spod igliwia przez łzy patrzy na spustoszone góry swoje. Posusz poruszony huknie, jak strzał, przestraszona wiewiórka schronienia szuka. I wciąga pompa — ogołoconą przestrzeń, przyszłymi biedami duszę straszy. 22.12.13 Koktebel Cierpki ten chmiel z wołoszyńskiej czaszy, on wyprowadza z zmysłów — kimmeryjski chmiel. Leniwe chmury, jak czumackie wozy, pełzną, na wozach kimmeryjska sól. W dymach krajobraz, gigantyczną ćmi fajkę, popykując, gruby Karadag. A spod jego podeszwy huk i bulgot, jaskiniowych wód nieumilkły samociąg. Żywiołowa siła wolą przypadku w górze na oślep wyrzeźbiła utwór: naskalny zarys wolnicy potomka, który uwielbił kraj dolin i gór. W światy wrastał, pośród obcych odezwała się kozacka moc, upór rodowy. Dusza na Sicz niejasno się wyrywała, lecz w rodowe nie wcieliły się słowa. 11.12.13 Wołoszyn na Koktebelskim nabrzeżu On trochę Zeus, i onże przebendia, Sokrates zadarty, lirnik i żebrak. Kobziarz z kijem, który stepami szwenda się, Edyp widzący czy i wędrowny diak. Lecz obecnie on podobieństwo Posejdona, który wyszedł z morza i ogląda mieszkanie,

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn