Strona · s. 9strona oryginału ↗
Noc Tarasa Szewczenki
Слово Просвіти, №09 за 2011 рік
ani zawiązku, ani owocu, ani progów, ani dróg, ani żadnej przeprawy, ani brodu, — po szczerych ludzkich duszach i depcze!…
Jak dręczy duszność!
Ostatnie siły trwonię na poruszanie słabych, bezsilnych, zdrewniałych palców… Jakbym macał powietrze stęchłe, i — w myślach — na zbielałych ścianach odmalowuję moje małe obrazki, najdroższy dobytek: znużoną gałązkę starej wierzby przy zamkniętej bramie, rudy dzban o spłowiałych, nabrzmiałych policzkach nad niskim płotem, przy ścieżce — przekwitłe, odzielenione kiście niepielonych chwastów i opadłe liście, wyżej, nad czarnym kominem, nad strzechą słomianą zabłąkane obłoki, za oknem — bladym, malutkim — jak za moim oknem…
Ostre niepokoje rozcinają serce aż do dna, — niemijające niepokoje, nieustępliwy ból…
Zdjęcie Ołesia Dmytrenki
Tak ją kocham, tak kocham moją ubogą Ukrainę, że przeklinam… że przeklinam…
Jak ciężko, ciężko dręczy duszność!
Cóż mi zostało?! Tylko jedna miłość do mojego narodu niezmiennego, narodu niezniszczonego, na wieki świętego.
Kozacze słońce — księżyc — zagląda w nieruchome, niekończące się rzeki. Jakby zdjęty z krzyża, blady, zesztywniały księżyc nad krawędzią zwietrzałych brzegów, jarów nieprzebytych… Ani ziemi, ani sklepienia niebios! I nigdzie przytulić się zranionemu ciału, nigdzie… nie… Na sznurach głogu zwisają woskowe, zarumienione kropelki, jakby dla uciechy moich zasmuconych oczu — dla pociechy… Jeszcze nie znają krzywd nieurodzaju — i ja nie mogę się napatrzyć na nie, nadziwić!
…na skrzyżowaniu zmierzchu kamiennego, na bagnach zasypanych kośćmi, kośćmi kozackimi, mnie, niezłego, nie doczeka się wrogi wród!… Staram się głęboko, na samym dnie, zatłumić ostrogę —
razem z bólem, od którego wokół mroczy się…
Mamią się pagórki, sady, chatki, wiatraki, równiny, mamią się jak zjawy hetmani… W żyłach stygnie, zamarza krew!…
Niewolnicy, podnóżki, błoto Moskwy, warszawskie śmieci!
Od ojczyzny, świętych mogił odwracają się nieludzie, wyrzekają się świętej mowy! Jak Przyczynna ubogaja, okaleczona ruinami, zupełnie okradziona ginie Wkraina, Ukraina!… Boże mój! Gorsza od najazdu nienasyconych zdobywców, bezlitosnych suchych wiatrów, morowych zarazów!
Uśpiono i pochowano w czarnych chustach dzielność rodową, żeby nie przeszkadzała, żeby w najnowszych i jeszcze nowszych czasach się nie budziła…
Przemianowali się, przeuczyli, przerodzili się podli wyrodki!… Za mało we mnie świętego gniewu, Boże, wybacz!…
Wybacz…
Niech nawet na uwięzi, w godzinę srogą na postronku, w duszy mojej w nieobłudnym dzwonie grzmią, brzmią, nie milkną głosy mojego narodu!… Rodzinne… niespokojne…
Mija noc. Odchodzi przestępna noc.
I świeca prosi o pomoc, o moją pomoc, — świecić chce świeca — choćby dla kogoś, choćby dla mnie dziś, samotnego, chorego, starego…
Sieroctwo-pańszczyzna-branka — i całe moje życie to droga. Sieroctwo-pańszczyzna-branka — moja pokuta przed Bogiem za malownicze barwy i słowa, w których nie ma ani ziarnka prawdy…
Ciężkie słowa!…
Zdaje się, przeklęty chłód znów wkrada się przez szpary, — przenika na wskroś obcością-zapomnieniem…
Słowa — moje winy, moje grzechy, nieprzebyte i przez nikogo niepodjęte…
Zegar wybija piątą.
Świeczka płonie… I łagodny płomyk — moje obrazy,
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
