Strona · s. 4strona oryginału ↗
MYCHAJŁO WATULIAK: «ODPOWIEDZIALNOŚĆ SPOCZYWA NA NAS…»
Слово Просвіти, №09 за 2011 рік
Na pytania korespondenta odpowiada wiceprezes Ligi Ukraińskich Mecenasów Mychajło Watuliak. — Wkrótce zostanie oficjalnie zamknięty jedenasty Międzynarodowy Konkurs Języka Ukraińskiego imienia Petra Jacyka. Jest powód informacyjny, by podsumować i przeanalizować wszystkie perypetie tego trudnego, ze względu na wiarołomstwo szefa Ministerstwa Oświaty, językowego maratonu. — Tak, to wszystko trzeba przypomnieć. Bo niektórzy słyszeli, że dzwonią, ale nie wiedzą, w którym kościele. Dlatego jeszcze raz retrospektywnie odnowię całą tę historię. Otóż 15 lipca 2008 roku Ministerstwo Sprawiedliwości zarejestrowało Międzynarodowy Konkurs Języka Ukraińskiego imienia Petra Jacyka, który (cytuję dokument) „przeprowadza się zgodnie z Dekretem Prezydenta Ukrainy z dnia 9.11.2007 nr 1078 „O Międzynarodowym Konkursie Języka Ukraińskiego imienia Petra Jacyka” od 9 listopada do 20 maja każdego roku”. Założycielami konkursu, którzy ponoszą za niego odpowiedzialność, wskazano w dokumencie Ligę Ukraińskich Mecenasów oraz Ministerstwo Oświaty i Nauki Ukrainy. Wszystko dla wszystkich jasne. Jeśli do tego aktu prawnego konkurs Liga Ukraińskich Mecenasów prowadziła razem z ministerstwem oświaty, nie będąc w takim oficjalnym statusie, a po prostu jako dobrzy partnerzy, to po rejestracji przez Ministerstwo Sprawiedliwości stali się niby małżeństwem, które ponosi odpowiedzialność za wspólne dziecko — konkurs. I nagle w zeszłym roku, właśnie w przeddzień 9 listopada, kiedy ma odbyć się oficjalne otwarcie XI konkursu, dyrektor wykonawczy Ligi Mychajło Słaboszpycki wszczął alarm: Ministerstwo spycha konkurs im. P. Jacyka na boczny tor. Scenariusz — w duchu ukrainofoba i awanturnika Dmytra Tabacznyka. Czyż można nazwać mężem stanu takiego ministra, który podeptał wszystkie kwestie prawne. Rzucił w twarz milionom ukraińskich ludzi: Ministerstwo tego konkursu nie będzie przeprowadzać, bo tak zdecydowałem ja, Dmytro Tabacznyk. „Wielki przyjaciel” narodu ukraińskiego, który, wierzę, na tamtym świecie w piekle będzie kipiał w gorącej smole, bo przecież jeszcze jednego takiego ukrainożercy, zdaje się, u nas nie ma. I oddali na pastwę temu ukrainożercy edukację narodową! I dzisiaj, jak mawiał prezes Ligi Wołodymyr Zahorij, tylko leniwy nie wyśmiewa nieszczęsnego ministra. Społeczeństwo wybuchło gniewem pod adresem Tabacznyka po jego oświadczeniach o torpedowaniu konkursu im. P. Jacyka i wprowadzeniu „swojego” konkursu im. T. Szewczenki, który będzie przebiegał pod patronatem Prezydenta W. Janukowycza. Społeczeństwo zwróciło się do Prezydenta i podkreśliło: minister-ukrainofob komplikuje pańskie stosunki z ukraińską diasporą i patriotycznym społeczeństwem na Ukrainie. Tabacznyk wycofał się, oświadczając na jednej z konferencji prasowych, że nie jest przeciwny konkursowi imienia P. Jacyka, ale niech go przeprowadza w porozumieniu z Ministerstwem Oświaty Liga Ukraińskich Mecenasów. — Czy są jeszcze jakieś istotne momenty w „Regulaminie…” o konkursie, zarejestrowanym przez Ministerstwo Sprawiedliwości? — Są. Oto w piątym rozdziale „Regulaminu”: „Finansowanie etapu końcowego Konkursu realizowane jest przez Ministerstwo Oświaty i Nauki Ukrainy kosztem środków budżetu państwowego zgodnie z kosztorysem, który sporządza się każdego roku, oraz przez organizatorów, którzy są angażowani do jego przeprowadzenia”. W rzeczywistości zaś dwa konkursy, które odbyły się po rejestracji „Regulaminu”, Ministerstwo Oświaty, jak i wszystkie poprzednie, nie finansowało, a zatem kiedy Tabacznyk informował społeczeństwo o tym, że jego Ministerstwu już nie starcza sił na finansowanie konkursu imienia P. Jacyka, bo rozpoczyna nowy konkurs, to było to kłamstwo, ponieważ „żywych” pieniędzy Ministerstwo Oświaty na turniej językowy nigdy nie dawało: wszystkie nagrody i wszystkie wydatki służbowe — od mecenasów. Gdyby nie Wołodymyr Zahorij z firmą farmaceutyczną „Darnycia”, główny mecenas konkursu, to ten projekt od razu by umarł. Ministerstwo oświaty nie było finansowym donatorem projektu. Słowem, kłamie i kłamie minister Tabacznyk, szukając przekonujących powodów do tego, by uśmiercić tak ważną dla Ukraińców sprawę, która służy podniesieniu prestiżu społecznego języka państwowego na Ukrainie. — Czy zwiększa się liczba mecenasów konkursu? — Utrzymuje się na jednym poziomie. Przeważająca większość darczyńców, przychodząc ze swoimi datkami, nie porzuca naszego turnieju. Wśród nich Fundacja im. Iwana Bahrianeho, Związek Ukrainek Australii (przewodnicząca Chrystyna Sywenka-Bailey, sekretarz Wałentyna Domazar), Krajowy Zarząd Weteranów Dywizji „Hałyczyna” w Australii (przewodniczący Teodozij Andruszko), były inżynier i dziennikarz Łeonid Liszczyna, redaktor naczelny czasopisma „Wisti kombatanta” pisarz Roman Kolisnyk, także pisarz Stepan Horłacz, Wasyl Mojsiak, Andrij Komorowski, Bohdan Maciw, Ihor Mirecki, Lidija Palij, Mychajło Rudzyk (wszyscy — Toronto, Kanada), Ola i Jurij Tatarkowie (USA). — Często stajemy się świadkami tego, jak „wyczerpują się” nawet najpoważniejsze i bardzo ważne projekty. Zwłaszcza — ukraińskie projekty. Zdaje się, że u nas nie wystarcza sił na „długi oddech”. Czy nie stanie się tak z konkursem imienia Petra Jacyka? — Sądzę, że tego nie będzie. Po pierwsze, ten konkurs jest naprawdę pożądany w społeczeństwie. Za nim stoją młode siły. A za nimi — przyszłość. Nie może być tak, żeby w państwie znieczulono się na język państwowy. Po drugie, odpowiedzialność za los tego patriotycznego językowego maratonu wziął na siebie prezes Ligi Wołodymyr Zahorij. On nie jest politykiem, nie jest kandydatem na deputowanego. Konkurs nie jest mu potrzebny dla wizerunku czy dla zdobywania głosów i sympatii. Mecenas działa ze swoich głębokich patriotycznych przekonań. Po trzecie, jeśli zachowaliśmy konkurs nawet po dywersji Tabacznyka, to świadczy to, że prestiżowy i popularny turniej językowy, który jest czymś znacznie większym niż tylko scenariusz testowania z języka ukraińskiego, jest i będzie zawsze. Kiedyś do zrozumienia jego ważności dorosną i nasi urzędnicy różnego szczebla i naprawdę bezinteresownie zaopiekują się nim. — A mecenasi wtedy mogą przekazać im swoją sprawę? — Nie. I wtedy mecenasi nie porzucą swojego dzieła, a tak samo aktywnie będą wspierać go. Na nas spoczywa odpowiedzialność za to, żeby nie marginalizował się i nie zbiurokratyzował, a pozostawał jasnym wzorcem konsolidacji zdrowych sił społeczeństwa wokół tej sprawy, która uwydatnia priorytety narodowe. Rozmawiała Switłana KORONENKO
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
