Strona · s. 12strona oryginału ↗
Słowiańsk — miasto, w którym pamiętają…
Слово Просвіти, №16 за 2011 рік
Wasyl NOWORYŃSKI, m. Kramatorsk, obwód doniecki
Święto Tarasa wciąż kroczy po całej Ukrainie — i na Doniecczyźnie, i w Galicji, na Zakarpaciu i na Bukowinie. Bo nie samym chlebem żyje człowiek. Niedaleko już i kolejna, odwieczna, choć żałobna data pamięci dla narodu ukraińskiego — Dzień powrotu i ponownego pochowania Ojca Narodu na Dnieprowskich stromiznach rodzinnej Ukrainy. Oto i w donbaskim mieście Słowiańsku myślą i mówią swoim rodzimym językiem ukraińskim, pamiętają i kochają Tarasa. Wołodymyr Sawenko, przewodniczący miejskiego oddziału Ogólnoukraińskiego Towarzystwa «Proświta» im. Tarasa Szewczenki: — Co prowadzi, co przywołuje ludzi do brązowego popiersia Pieśniarza zniewolonej i Proroka wolnej Ukrainy? Po prostu każdy z nich ma coś do powiedzenia Ojcu Narodu. Proboszcz świątyni Wszystkich Świętych Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Kijowskiego ojciec Wołodymyr zapalił znicz pamięci i odprawił modlitwę za Ukrainę. Przywódcy miejskich organizacji «Proświty» i «Swobody», Wołodymyr Sawenko i Oksana Niecziporenko, powitali zebranych. Pięknie recytowała fragmenty wielu utworów T. H. Szewczenki działaczka «Proświty», weteranka pracy pedagogicznej Maria Kolesnikowa, a swój nowy wiersz «Strzeżcie języka» przeczytał poeta Anatolij Daniliczenko. Wstrzymując oddech, wszyscy słuchali występu jedenastoletniego Tarasa Nikitina z Rajhorodka. Swój wiersz Tarasik nazwał właśnie «47» — według ziemskiego wieku Kobzarza. Najwięcej jednak było wystąpień dotyczących bolączek dzisiejszej Ukrainy. O naszym obywatelskim obowiązku, skoro już idziemy ulicą Szewczenki, drogą Szewczenki, przypomnieli Michaił Niecziporenko, Ludmiła Wieliczko, Olga Denysenko, Jewstachij Kopacz oraz gość z Krasnego Łymanu, członek «Proświty» Borys Wałch.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
