Strona · s. 5strona oryginału ↗
PATRIOTYZM JAKO ZBRODNIA PRZECIWKO REŻIMOWI
Слово Просвіти, №16 за 2011 рік
Petro ANTONENKO Zdjęcia autora W stołecznej agencji UNIAN w poniedziałek odbyła się konferencja prasowa członków Ogólnoukraińskiego Zjednoczenia „Tryzub”, przeciwko którym wszczęto sprawę karną za to, że 28 grudnia ubiegłego roku odpiłowali głowę tak zwanemu pomnikowi Stalina w Zaporożu. Po tym, jak młodzieńcy spędzili kilka miesięcy w aresztach śledczych, wreszcie wypuszczono ich za poręczeniem osobistym — pod opiekę czterech deputowanych parlamentu. Inicjatorem wzięcia na poręczenie był deputowany ludowy Andrij Parubij, który również wziął udział w konferencji prasowej. Najpierw przed dziennikarzami wystąpił pierwszy zastępca przewodniczącego OZ „Tryzub” Andrij Tarasenko. Oświadczył on jednoznacznie, że członkowie organizacji dokonali tego czynu świadomie, jako patrioci Ukrainy, słusznie uważając, że na naszej ziemi nie powinno być pomników katów narodu ukraińskiego. „Walczymy przeciwko temu reżimowi wewnętrznej okupacji” — podkreślił Andrij. Dodał, że nie chodzi tylko o sprawę zaporoską, ale ogólnie o terror władzy wobec „Tryzuba” jako jednej z najaktywniejszych organizacji narodowych. Przeciwko jej aktywistom wszczęto także inne wyssane z palca sprawy karne, za kratami wciąż przebywa wielu młodych ludzi, a niektórzy już otrzymali wyroki sądowe. Następnie głos zabrali „tryzubowcy” Roman Chmara, Anatolij Onufrej- Petro ANTONENKO Zdjęcia autora Jedyny obwód Ukrainy, który ma granicę zarówno z Rosją, jak i z Białorusią, to Czernihowszczyzna. W pobliżu wsi Seńkiwka w rejonie horodniańskim zbiegają się granice trzech byłych republik ZSRR, obecnie niepodległych państw. Właśnie tutaj, w polu, jeszcze w latach 70. wzniesiono ogromny Obelisk Przyjaźni, przy którym odbywały się liczne święta w imię przyjaźni trzech bratnich narodów słowiańskich. Duch tych akcji był oczywiście zrozumiały: wysławianie i uświęcanie, choćby w zawoalowanej formie, ideologii imperialnej, na której „starszy brat” zbudował swoje gigantyczne państwo. Ale dziwne jest to, że Seńkiwka, w sensie tego ducha, szczęśliwie przetrwała i rozkwita już od 20 lat w niepodległej Ukrainie. Teraz w formacie młodzieżowym, żeby, znaczy się, duch ten był chłonięty przez nowe pokolenia. Każdego lata rozgrywają się tu pompatyczne widowiska z okazji Dnia Młodzieży. Nazywając je teraz świętami jedności słowiańskiej młodzieży, ich organizatorzy (a są to struktury władzy trzech krajów) z jakiegoś powodu znów w swoim słowiaństwie nauczyli się liczyć tylko do trzech. A poza tym świętem jest dobry tuzin innych krajów słowiańskich, choćby Polska, Bułgaria, Czechy. Może dlatego, że nie są w tych „związkach”, nie w WNP czy Jednolitej Przestrzeni Gospodarczej, a w Unii Europejskiej i NATO? „Słowiańska jedność” „na trzech” tradycyjnie dotyczyła też sfery literacko-artystycznej. W tych samych czasach radzieckich pod patronatem kompartii regularnie przeprowadzano święta literackie „Nad Desną, Dnieprem i Sożem”. W końcu w takich kontaktach nie było nic złego i szkoda, że obecnie osłabły. Co prawda, nikt nie przeszkadza ich odnawiać, wspierać. I niekoniecznie pod partyjnym parasolem. Byłaby chęć. Jeśli inicjatywy społeczeństwa jest mało, nie brakuje jej u władzy i jej ideologów, zwłaszcza u naszego północno-wschodniego sąsiada. A nasza czuk, Wasyl Abramiw. Podziękowali oni deputowanym, dziennikarzom, przedstawicielom społeczeństwa, którzy domagali się ich uwolnienia i obecnie domagają się zaprzestania haniebnego prześladowania patriotów. Opowieści młodych ludzi zbędnie potwierdziły zarówno to, że właśnie patriotów Ukrainy obecny reżim uważa za przestępców, jak i to, w jaki sposób ta władza depcze normy demokracji, prawo i ustawę. Jak aresztowano chłopaków, jakie wyssane z palca oskarżenia im przypisywano, jak stosowano zarówno terror moralny, jak i tortury fizyczne, jak prześladowano ich krewnych i przyjaciół — wszystko to są wyraźne oznaki państwa totalitarnego. „Wczoraj byłem na uroczystościach w Chołodnym Jaru — powiedział Roman Chmara — i widzę tyle analogii tamtych lat 20. i teraźniejszości. Jakby teraz znowu lata 1922—1924, kiedy trwała moskiewska okupacja Ukrainy”. Żaden z uczestników demontażu pomnika Stalina nie wyparł się tego czynu. Ale milicja i SBU próbowały inkryminować „tryzubowcom” to późniejszy wybuch przy resztkach pomnika, to jakieś podpalenia, to chuligaństwo, to zniszczenie mienia komunistycznego. Słowem, mówić o prawnej stronie sprawy nie ma sensu. To czysto polityczne zamówienie. Andrij Parubij zaznaczył, że siły demokratyczne, w szczególności partia „Nasza Ukraina”, żądają wyjaśnienia, kto pozwolił na ustawienie w mieście tego tak zwanego pomnika, gdyż został on postawiony samowolnie. I kogo tak honorują, biorąc pod uwagę, że ukraiński sąd oficjalnie uznał Stalina za winnego zniszczenia milionów Ukraińców. Deputowany podkreślił również, że jego frakcja i partia inicjują śledztwo w sprawie działań funkcjonariuszy organów ścigania wobec młodzieńców z „Tryzuba”: kto zainicjował tę sprawę, kto zajmuje się fałszerstwami, kto torturował młodych ludzi? Za to wszystko trzeba będzie odpowiedzieć. A w ogóle trzeba wrócić do dekretów, rozporządzeń poprzednich prezydentów Ukrainy o likwidacji w państwie symboli reżimu totalitarnego i nie dopuszczać do ustawiania nowych podobnych znaków. Uczestnicy konferencji prasowej podkreślali, że w kraju dochodzi do zaostrzenia represji politycznych. Jeśli wszystko, co patriotyczne, władza nazywa przestępczym, to jaka wtedy jest sama ta władza? Odpowiedzią na takie jej działania powinna być tylko solidarność wszystkich patriotów. prowadzeniem dyskusji, „okrągłych stołów”, świąt folklorystycznych. To samo dotyczy historii Rusi. Nie warto bać się mówców-ideologów z Rosji, trzeba po prostu dawać im godną, argumentowaną odprawę. Z nimi można i trzeba dyskutować. Na przykład z takimi jak Jurij Sbitniew. Znany rosyjski pisarz, urodzony w podmoskiewskim miasteczku, obecnie właśnie Czernihowszczyznę i Nowogród Siewierski nazywa swoją drugą ojczyzną. Rezultatem jego wieloletnich badań Rusi Kijowskiej stała się powieść-dylogia „Wielki książę”, której bohaterem jest książę Igor Czernihowski, jeden z pierwszych naszych świętych prawosławnych. Pisarz otrzymał już za powieść ogólnorosyjską nagrodę historyczno-literacką „Aleksander Newski” za 2009 rok. To a propos tego, że u nas wciąż debatują, czy godne Nagrody Szewczenkowskiej są utwory, w których z ukraińskich pozycji pokazana jest nasza historia. Nie jeden tuzin lat Sbitniew bada też „Słowo o wyprawie Igora”. Jego interpretacja utworu jest dość oryginalna, ale i tutaj można i trzeba wchodzić w poważną dyskusję naszym ukraińskim pisarzom, historykom. Ale tego właśnie brakuje. Nasi uczeni mężowie z jakiegoś powodu tak jałowo, obojętnie przyjmują nawet prymitywne historycznopisarstwo Buzyny, które można obalić na poziomie ucznia starszych klas czy studenta pierwszego roku. Przykro. Natomiast ideolodzy zza umownych i niedalekich granic natarczywie wpychają nam przepisy „nieśmiertelnego” imperium.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
