Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 1strona oryginału ↗

Agresora trzeba surowo karać!

Слово Просвіти, №16 за 2014 рік

Wydarzenia na Krymie, wokół niego i wokół całej Ukrainy niezaprzeczalnie świadczą: systemu bezpieczeństwa zbiorowego, który gwarantowałby krajom nienaruszalność ich granic i integralność terytorialną, w świecie, w którym zgromadzono tyle broni jądrowej, że można nią zniszczyć wszystko, co żyje na planecie, NIE MA! Przecież WSZYSTKIE RAZEM WZIĘTE kraje świata nie są w stanie zatrzymać JEDNEGO zdobywcy, JEDNEGO maniaka!.. LIST CZYTELNIKA — DO DRUKU! Jurij STADNYCZENKO, emeryt, Kijów. W szczególności w dzisiejszych okolicznościach od Ukrainy nie tylko odrzucono część jej terytorium, ale postawiono pod znakiem zapytania samo jej istnienie jako niepodległego państwa: zakrojone na szeroką skalę ćwiczenia wojskowe Rosja przeprowadza wzdłuż wschodnich granic Ukrainy oraz na terytorium nieuznawanej Naddniestrzańskiej Republiki Mołdawskiej. Amerykański wywiad poinformował Kongres USA o bardzo wysokim stopniu prawdopodobieństwa rosyjskich uderzeń na Charków, Ługańsk i Donieck. „Realnymi wydają się — zauważa moskiewski historyk i publicysta D. Szuszarin — omawiane plany dotyczące zajęcia całej Ukrainy, włącznie z »matką miast ruskich« (»Dzień« z 25.03)”. Czyż takie plany nie korelują z putinowskim twierdzeniem: „Ukraina — to nienaturalny twór państwowy”? I jeszcze: na jednej z konferencji prasowych rosyjski dyktator figlarnie rzucił dziennikarzom: „Ukraina — w Unii Europejskiej! Wyobrażacie sobie?..”. I jeszcze: w 2009 roku przy położonych obok siebie grobach filozofa I. Iljina i generała A. Denikina Putin przypomniał słowa tego ostatniego: „Ukraina jest »Małą Rosją«, a stosunki między »Wielką« i »Małą« Rosjami zawsze były sprawą samej Rosji”. I jeszcze: Putin wielokrotnie deklarował: „Jesteśmy jednym narodem”. Czyż nie dość przytoczonych przykładów, aby uświadomić sobie, jak odnosi się do naszego państwa i narodu gospodarz „strategicznego partnera”? Uważam, że należy zdecydowanie skończyć z bajkami o „strategicznym partnerstwie” i uznać oczywistość: PRZEZ WIEKI ROSJA ZAWSZE BYŁA STRATEGICZNYM WROGIEM UKRAINY! PRZEZ TEN CZAS NIE BYŁO ANI JEDNEJ CHWILI, KIEDY STOSUNKI MIĘDZY NIMI BYŁYBY NORMALNE, NIE MÓWIĄC JUŻ — PRZYJAZNE! Ale sprawa nie dotyczy tylko Ukrainy. Zakrojone na szeroką skalę ćwiczenia wojskowe Rosja przeprowadza także w innym quasi-państwie — Abchazji. Czyż nie świadczą one o zamiarze Rosji zagarnięcia trzech krajów Zakaukazia — Gruzji, Armenii, Azerbejdżanu? W każdym razie, jak donosiły media, Azerbejdżan prowadzi już rozmowy z Turcją o stworzeniu sojuszu wojskowego. W razie udanej dla Rosji realizacji wspomnianych wyżej planów, temu krajowi wcale nie będzie trudno pójść dalej: w dodatku do zagarniętego „sprywatyzować” Białoruś i pięć krajów Azji Centralnej, które w swoim (nie swoim!) czasie też „miały szczęście” przebywać w składzie imperium zła. Całkiem możliwe, że wspomniane już ćwiczenia w tzw. Mołdawskiej Republice Naddniestrzańskiej Rosja przeprowadza w celu zagarnięcia Mołdawii. I wtedy do odtworzenia „jednego i niepodzielnego” pozostanie dobrowolnie-przymusowo przyłączyć tylko trzy byłe jego republiki — Łotwę, Litwę i Estonię. I tutaj w pamięci pojawia się jeszcze jedna sentencja współczesnego „zbieracza ziem ruskich”: „Największą tragedią XX stulecia — rozpad wielkiego mocarstwa — Związku Radzieckiego”. Nie dwie wojny światowe, nie wielkie głody i ludobójstwa, nie przesiedlenia narodów, nie represje i inne zbrodnie, a właśnie „rozpad wielkiego mocarstwa”! 12 kwietnia br. sześciu deputowanych Dumy Państwowej FR złożyło wniosek do Prokuratury Generalnej FR z żądaniem pociągnięcia do odpowiedzialności byłego prezydenta ZSRR Michaiła Gorbaczowa za to, że nie podjął wszystkich kroków w celu zachowania ZSRR. Z ogromnym prawdopodobieństwem możemy przypuszczać, że rosyjski dyktator postawił sobie za cel „naprawić dopuszczony ogromny błąd historyczny” albo i zbrodnię, jeśli jakiś rosyjski sąd uzna argumenty zawarte we wniosku deputowanych za słuszne. A 11 kwietnia br. w mediach pojawił się szokujący, oszałamiający komunikat: tuba Putina, minister spraw zagranicznych Rosji S. Ławrow na swoim Twitterze ujawnił jeszcze jedno „błękitne marzenie” swojego szefa: „…Świat się transformuje. I z tym będzie musiał pogodzić się Zachód. Nie ma małych krajów. I średnich też”!!! Czy politycy świata odniosą się z należytą uwagą do oświadczenia wygłoszonego nie przez jakiegoś drobnego ekstremistę, a urzędnika tak wysokiej rangi z kraju, który posiada ogromną potęgę wojskową, włącznie z bronią jądrową? Czy w pełnym zakresie pojmą jego treść? I czy podejmą odpowiednie kroki? Sądząc po tych środkach, które świat przeciwstawił Rosji dzisiaj, szans na to, że rzeczywiście będzie postępował w taki sposób, iż współczesny rosyjski hitleryzm zostanie zniszczony, niestety, nie ma wiele… Jeśli świat nadal będzie wykazywał całkowitą bezradność — tragedii nie da się uniknąć! Zakończenie na str. 3. SZEWCZENKIANA 10-11 SKRZYDLACI SĄSIEDZI

s. 3 · strona oryginału ↗

Dokończenie. Początek na str. 1. Lecz powróćmy do Ukrainy. Zaraz po rozpoczęciu agresji ze strony Rosji nasz kraj zwrócił się do dwóch z trzech państw, które w 1994 roku w zamian za rezygnację Ukrainy z broni jądrowej zagwarantowały jej bezpieczeństwo i integralność terytorialną, oraz do tych organizacji międzynarodowych, które mogły wpłynąć na rozwój sytuacji. Pierwsza reakcja na te apele była szokująca: okazuje się, że o planie Rosji przeprowadzenia agresji przeciwko Ukrainie amerykański wywiad poinformował prezydenta USA Baracka Obamę około dwa tygodnie przed rozpoczęciem ataku. Lecz amerykański gwarant nie uznał za stosowne nawet podzielić się tą informacją z Rządem Ukrainy! Zaledwie agresja się rozpoczęła, ten sam gwarant zakomunikował, że w walce z Rosją wojska używać nie będzie. Ponieważ oba kraje mają wspólne interesy — walkę z terroryzmem. Czyżby między Obamą a Putinem istniały ukryte przed światem porozumienia o podziale na strefy wpływów, a w ostatnim czasie pod naciskiem kongresmenów i opinii publicznej Obama zmuszony jest je łamać? W każdym razie kwestia przekazania Ukrainie nowoczesnej broni defensywnej do tej pory nie została rozwiązana. A jeśli chodzi o te sankcje, które zostały zastosowane wobec Rosji, to oto jak ocenia je cytowany już D. Szuszarin: „Sądząc po zerowych sankcjach, cywilizowany świat wciąż śpi”. Co więc robić Ukrainie w zaistniałych warunkach? Wiadomo: w niderlandzkim mieście Hadze funkcjonują dwa międzynarodowe trybunały — praw człowieka oraz karny. Według mojego głębokiego przekonania, powinien zostać sformowany jeszcze jeden — międzynarodowy trybunał ds. rozwiązywania konfliktów międzypaństwowych. Co powinno znajdować się w sferze jego kompetencji? Przytoczę paralelę z innej dziedziny. Jeśli dwie firmy lub dwie osoby nie znajdują wspólnego języka w rozwiązaniu jakiejś kwestii, ale pragną rozwiązać to w cywilizowany sposób, zwracają się do sądu. Tak powinno dziać się również w stosunkach międzypaństwowych. W szczególności Rosja motywowała swój akt agresji przeciwko Ukrainie rzekomym naruszaniem u nas praw „rosjan” i rosyjskojęzycznych. Gdyby istniał trybunał, o którym mowa, to Rosja ZOBOWIĄZANA byłaby zwrócić się do niego z wnioskiem, a nie dokonywać aktu agresji. Trybunał, rozpatrzywszy ten wniosek, podjąłby uchwałę. A jeśli akt agresji miał miejsce? Wtedy… Zasadniczym składnikiem funkcjonowania takiego trybunału powinno być następujące: wszelkie działania siłowe, dokonane przez jakikolwiek kraj przeciwko innemu krajowi, określane są jako akt agresji, a kraj — jako agresor. Za dokonanie aktu agresji trybunał powinien wyznaczać agresorowi karę. Niektóre rodzaje kar (zaznaczmy — nie najskuteczniejsze) zostały już zastosowane wobec Rosji: zablokowano rachunki bankowe urzędników zamieszanych w akt agresji (prawda, nie ukarano głównego winowajcy — Putina); tym urzędnikom odmówiono możliwości wjazdu na terytorium krajów UE i NATO; zawieszono współpracę w niektórych dziedzinach; wstrzymano negocjacje w sprawie wprowadzenia ruchu bezwizowego. Lecz to, jak się okazuje, za mało — musi przemówić „ciężka artyleria”. Krajowi-agresorowi musi zostać ogłoszona blokada ekonomiczna, która polegać będzie na tym, że agresor zostanie pozbawiony możliwości czegokolwiek eksportować, czyli uzupełniać swoich rezerw walutowych. Wszystkie kraje świata będą zobowiązane zaprzestać współpracy z agresorem we wszystkich dziedzinach — naukowej, technicznej, wojskowej, kulturalnej, sportowej itd. Jeśli w wyniku dokonania aktu agresji w kraju-ofierze pojawili się zabici, ranni, uszkodzone i zniszczone budowle, wyrządzono szkody środowisku itd., to za popełnienie każdego z tych przestępstw kraj-agresor musi płacić wysokie sumy kar. Oprócz tego agresor musi być zobowiązany zapłacić krajowi-ofierze wyznaczoną przez trybunał sumę już za sam fakt agresji. Do tego agresor będzie musiał zapłacić pewne sumy na funkcjonowanie wspomnianego trybunału oraz na działalność ONZ. Należy zdecydowanie odrzucić niemoralne hasło „Sport — poza polityką”. Przypomnijmy, co stało się po przeprowadzeniu w 1936 roku Igrzysk Olimpijskich w Berlinie oraz podczas tegorocznych Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Soczi. Zatem sportowcom — obywatelom kraju-agresora należy zabronić brania udziału w jakichkolwiek międzynarodowych zawodach, a artystom — występować za granicą i organizować międzynarodowe wydarzenia artystyczne. Listę kar można kontynuować, aż do zastosowania wobec agresora siły. Jakie z kar będą stosowane — określać będzie trybunał. Lecz jedna z nich musi być stosowana NIEODMIENNIE: wszyscy wysokiej rangi urzędnicy, zamieszani w popełn-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn