Strona · s. 2strona oryginału ↗
Hymn moskiewskiego najeźdźcy
Слово Просвіти, №16 за 2014 рік
Anatolij PODOLINNYJ, profesor, prezes Ukraińskiego Stowarzyszenia Religioznawców, zasłużony działacz nauki Ukrainy, doktor nauk filozoficznych, profesor, zastępca dyrektora — kierownik Oddziału Religioznawstwa Instytutu Filozofii im. H. S. Skoworody NAN Ukrainy, m. Kijów. Po II wojnie światowej moskwini, skomunizowawszy, uczynili swoją praktycznie całą Europę Środkową i Wschodnią, opanowali Bałkany, a w Azji, przeprowadziwszy tam tak zwane rewolucje socjalistyczne, odłupali na pewien czas Chiny, Północną Koreę, Mongolię, Wietnam, Laos, na wpół odłupali niektóre inne azjatyckie kraje. Nachalnie wtargnęli do Afganistanu, żeby rzekomo w czymś pomóc narodowi afgańskiemu, a w rzeczywistości — dostać się do Oceanu Indyjskiego, a może i do irańskiej czy arabskiej ropy, choć własnej mają pod dostatkiem. Przy tym zawsze wymyślali jakieś powody-motywy zagarnięcia, obiecywali wiele, a ostatecznie „przywłaszczonym” narodom nie dawali nic, nie liczyli się przy tym jeszcze z istniejącymi międzynarodowymi normami i prawami współżycia. Bronią stłumili dążenie do wolności narodów Czechosłowacji i Węgier, Niemcy podzielili murem. Moskiewszczyzna ogółem, jak świadczą historycy, w ostatnich trzystu latach w wojnach spędziła 132 lata, z których tylko sześć można nazwać obronnymi. Wspomnijmy nasz ukraiński byt w Radzieckiej socjalistycznej imperii, w tym „sojuzie nieruszimym”. Nie mówię tutaj o zorganizowanym przez Komunistyczną Partię Związku ciągłym prześladowaniu wszystkiego, co ukraińskie, pod hasłem walki z tak zwanym burżuazyjnym nacjonalizmem. Pod żarna tej walki trafił kwiat ukraińskiego narodu, jej duchowi nosiciele. A wspomnijmy, jak przekroili naszą ukraińską historię i jak dokrajał ją niedawno taki ukrainofob, jak Tabacznyk. Ona już jawiła się jako jakiś wtrącony fragment do ogólnorosyjskiej historii, a moskwini przy tym występowali dla nas jako aniołowie-wybawiciele, „starsi bracia”. Pod nadzorem KGB przebywała cała ukraińska inteligencja. My wszyscy mieliśmy stać się moskwinami, zapomnieć o swojej przynależności narodowej, a co za tym idzie, o tym, kto jest twoim ojcem i matką z narodowości, jaka ziemia jest twoją Ojczyzną. Pożądany dla Moskiewszczyzny stan T. Szewczenko określił słowami: „Od mołdawianina do finna we wszystkich językach wszystko milczy, bo błogosławi!”. I oto teraz, kiedy Ukraina zadeklarowała swój europejski wybór, a nie orientację na Unię Celną, Moskiewszczyzna uciekła się do otwartej agresji pod pretekstem ochrony rosyjskojęzycznych. Ci ostatni obecnie praktycznie są wszędzie na terenach nie tylko Ukrainy, ale i w innych byłych republikach Związku, szczególnie w krajach nadbałtyckich i na Białorusi. Pewnie dlatego putinowska władza chce przeprowadzić denuncjację porozumienia białowieskiego, żeby otworzyć drogę dla aneksji i innych terytoriów byłego ZSRR, już pociąga do odpowiedzialności za rozpad Związku M. Gorbaczowa. A zasiedlali moskwini tereny innych narodów swoimi w haniebny sposób. Tych Ukraińców, których nie udało się wyniszczyć głodem lat 1921—1922, Hołodomorem lat 1932—1933, stalinowskimi przedwojennymi represjami, wyniszczali drogą organizacji przez Moskiewszczyznę przesiedlenia naszej młodzieży na zagospodarowanie ziem dziewiczych i nieczarnoziemnych, zagospodarowanie złóż ropy Północy i Syberii, budowę BAM-u i in. Ukraińcy jechali tam, a na Ukrainę Moskiewszczyzna przywoziła swoich. Przypominam, jak do Browarów pod Kijowem przywieziono 60—70 rodzin tkaczek z obwodu iwanowskiego, zapewniając im mieszkania. Oficerowie-emeryci z całej sojuszniczej armii po wyjściu w wieku 45 lat na emeryturę mieli prawo osiedlać się w każdym ukraińskim mieście (zdaje się, oprócz Kijowa). W ten sposób odbywała się rusyfikacja naszych miast. Tak stał się prawie całkowicie rosyjskim Krym. Kiedy tam wracali po deportacji Tatarzy krymscy, to ich nadmorskie ziemie, a nawet budynki były już zajęte przez rosyjskich „wyzwolicieli”. W Internecie pojawiła się nawet wiadomość o inicjatywie złożenia do Dumy projektu ustawy o wysiedleniu z Krymu Tatarów krymskich, którzy nie przyjmują rosyjskiego obywatelstwa, gdzieś w odległe obwody RF… Napisać ten artykuł skłoniła mnie informacja o procentowym składzie narodowościowym podmiotów obecnej RF, który znalazłem w książce K. Elbakian „Religie Rosji” (M., 2014). Swego czasu jeszcze W. Lenin nazwał Rosję „więzieniem narodów”, realizując tym cel nakłonienia uciemiężonych nacji do udziału w walce rewolucyjnej po stronie jego partii bolszewików. Ale, otrzymawszy władzę, zapomniał o tym swoim powiedzeniu i zaczął rozbudowywać już „komunistyczne więzienie narodów”. Wspomnijmy, że jako reakcja na pojawienie się niepodległego państwa ukraińskiego, z woli tegoż „wodza proletariatu” w Charkowie pojawia się robotniczo-chłopski rząd Ukrainy (właśnie wtedy Charków zdobył status ukraińskiej stolicy, który z jakiegoś powodu i dziś mu przypisują, tylko dodając słowo „druga”). A dalej wojska Murawjowa poszły na szturm Kijowa. Tutaj ostatecznie siłą ustanowili władzę bolszewicką, którą dokładniej byłoby nazywać moskiewską. I taka moskiewska władza rozprzestrzeniła się w podobny sposób po wszystkich bezkresnych terenach Związku, bo przecież „wszystko, co przeze mnie przebyte, wszystko wokół moje”. Nawet daleki Władywostok Lenin nazywał „miastem naszym”. Niezrozumiałe, jak to miasto, które jest o dziesiątki tysięcy kilometrów oddalone od Moskiewszczyzny, stało się „naszym”. A dalej „naszymi” stały się jeszcze Sachalin i Kuryle. Mało co Japonii nie zagarnęli, nie zrobili
„po naszemu”. Obecnie pojawiły się już jakieś ruchy nawet na Alasce z ideą powrotu do państwa moskiewskiego. Podaję te liczby z wymienionej książki, które zaświadczają o tym, jak moskiewski kolonizator „oswajał”, grabieżczo czynił swoimi podbite przez siebie terytoria różnych małych narodów — na Powołżu i Północnym Kaukazie, do Uralu i za Uralem przez Syberię aż po tereny nadpacyficzne, jak niszczył te narody, które stanęły na drodze jego ekspansji, jak realizował program „wszystko wokół moje”. Oto one na 2014 rok: Adygeja — moskali (dalej — m.) — 64,5 %, a Adygejczyków — 24,2 %; Ałtaj — 57,4 % m. i 30,6 % Ałtajców; Baszkiria — 36,3 % m. i 29,8 % Baszkirów; Buriacja — 67,8 % m. i 27,8 % Buriatów; Kamczatka — 80,9 % m. i 2 % Koriaków; Karelia — 76,6 % m. i 9,2 % Karelów; Komi — 36,2 % m. i 25,5 % Komi; Mari El — 47,5 % m. i 42,7 % Maryjczyków; Mordowia — 60,8 % m. i 31,9 % Mordwinów; Okręg Nieniecki — 62,4 % m. i 18,7 % Nieńców; Udmurcja — 60,1 % m. i 29,3 % Udmurtów; Chakasja — 80,3 % m. i 12 % Chakasów; Okręg Chanty-Mansyjski — 66,6 % m., 7,5 % Tatarów i 8,6 % (?) Ukraińców; Czukotka — 51,2 % m. i 23,5 % Czukczów. Na Sachalinie mieszka tylko 5,4 % Koriaków, za to 84,3 % moskali. Asymilatorską zbrodnię moskali — rusyfikację przez nich „tubylców” — lakonicznie ujawnił znany rosyjski poeta Kuniajew słowami: „Na Tungusce spis ludności trwa / I tungus, co zapisał się jako ruski, / Czystą kroplą wlał się w mój naród, / Pozostając ziarenkiem tunguskim”. Zatem ten, kto zapisał się jako ruski, jest „ziarenkiem tunguskim”, a w rzeczywistości — mankurtem bez rodu i pamięci. Nawiasem mówiąc, takim jest też obecny rosyjski patriarcha prawosławny Cyryl, który zapomniawszy o swojej przynależności narodowej Mordwina, zaczął wszystkich wzywać do bronionego przez siebie tak zwanego „ruskiego miru”. O tym ostatnim drukujemy w kwietniu książkę „„Ruski mir” patriarchy Cyryla nie dla Ukrainy”. Nie udało się ilościowo pokonać rdzennego etnosu moskalom w Kałmucji (53,3 % kałm. — 33,6 % m.), Jakucji (45,5 % Jakutów — 41,2 % m.), Tatarstanie (52,3 % Tatarów — 39,5 % m.), Czeczenii (93,5 % Czeczenów — 3,7 % m.), Tuwie (78,5 % Tuwińców — 20,1 % m.), Osetii (62,7 % Osetyjczyków — 23,3 % m.), Karaczajo-Czerkiesji (49,8 % różnych — 33,6 % m.), w Kałmucji (53,3 % — 33,6 % m.), Inguszetii (90,9 % — 1,2 % m.), choć próby, jak widzimy, pozostały i ostatecznie, co zaświadczają wymienione odsetki moskali, z czasem się zrealizują. Dla Żydów bolszewicy pragnęli stworzyć swoistą rezerwację na Dalekim Wschodzie, tworząc tam Żydowski Obwód Autonomiczny. Ale obecnie mieszka w nim tylko 1,2 % Żydów (pewnie wyjechali do Izraela, albo też go nie zasiedlali) i 89,9 % moskali. Wiemy, że gdzieś zaraz po rewolucji Biełgorodszczyzna, Briańszczyzna, Woroneszczyzna, Stawropolszczyzna i Krasnodarszczyzna (te ostatnie — to Kubań) były niemal w całości zasiedlone przez Ukraińców, a teraz dzięki polityce asymilacyjnej moskali mamy w tych obwodach odpowiednio 3,8 %, 1,5 %, 3,1 %, 1,7 % i 2,6 %. Gdzie podziali się Ukraińcy z tych terytoriów? Można się domyślać, że wszyscy oni „stali się” Rosjanami albo też, jak na Krymie, „słowianami”. Za to, odpowiadając na rozdzielnik Kompartii dotyczący udziału Ukraińców (głównie młodzieży) w zagospodarowaniu celiny, budowie BAM-u, zagospodarowaniu złóż ropy na Syberii, zaludnianiu centralnego Nieczarnoziemia, a także „oswajaniu” dalekich ziem tajgi, terenów nadpacyficznych i Kamczatki-Czukotki przez zesłańców-Ukraińców, czy też zarobkowiczów, mamy teraz w obwodzie tiumeńskim 6,5 % naszych rodaków, w Kraju Chabarowskim — 3,4 %, obwodzie murmańskim — 6,4 %, omskim — 3,7 %, na Kamczatce — 5,8 %, w tymże obwodzie żydowskim — 4,4 % (więcej niż Żydów), krajach nadmorskim, amurskim i krasnojarskim odpowiednio 4,5 %, 3,5 % i 2,3 % Ukraińców, na Sachalinie — 4 %, w Jakucji — 3,6 %. Ukraińcy oswajali dla Rosji także zaanektowane przez nią od Niemiec Prusy (obecnie obwód kaliningradzki). Jest ich tam 4,9 %. Przy okazji zaznaczę, że dla nich we wskazanych podmiotach Federacji nie otwarto żadnej ukraińskiej szkoły, biblioteki, drukuje się około 5 gazet. Zatem Moskwa to kraj-kolonizator, któremu mało rodzimych terenów. Haniebną leninowską ocenę jej jako „więzienia narodów” pragnie usunąć drogą asymilacji rdzennych narodów na terenach swoich zaborów, zasiedlania ich moskwitami lub też zrusyfikowanymi. Nie podaję tutaj liczb tego, ilu moskali jest w każdym z krajów, które powstały jako samodzielne republiki po rozpadzie „Sojuzu nieruszimych”. Wiem, że w krajach bałtyckich, Mołdawii jest ich około 25—40 %, co skrywa dla nich możliwość naszego „krymskiego wariantu”. Przypomnijmy tak zwaną Republikę Naddniestrzańską, która powstała drogą odcięcia od Mołdawii kawałka jej terytorium i która teraz deklaruje możliwość rozwiązania swojego losu według krymskiego wzorca, to znaczy przekształcenia w jeden z podmiotów Federacji Rosyjskiej. Tak u nas w Donbasie w kwietniu br. pojawiła się z wywrotowej działalności Moskwy Doniecka Republika, która również prosi się do putinowskiej imperium. Rosja według ukraińskiego wzorca, jak świadczą o tym media, rozpoczęła ruchy separatystyczne już także w północno-wschodnich obwodach Kazachstanu. Tutaj, prawda, powstaje pytanie: dlaczego Ukraińcy, których jest około 25, a nawet 40 % na terenach zarówno Krymu, jak i Naddniestrza, cielęcym milczeniem przyjmują aneksję przez Rosję tych ziem, gdzie są gospodarzami, mają historyczną ciągłość? Raczej dlatego, jak zaświadczają to i wyższe odsetki ich rozsiedlenia po moskiewskich terenach, że są Ukraińcami tylko z paszportu. A tak mamy albo małorosjan, którzy zaliczają siebie do jakiegoś wspólnego z Rosjanami i Białorusinami „ruskiego narodu” czy też cyrylowskiego „ruskiego miru”, albo są po prostu chochołami, żyjącymi według zasady „moja chata z kraja”, dla których ich państwo kończy się na płocie ich podwórka z krową, świnią, ogrodem, faktycznie zwierzęcym sposobem życia — zjeść i przespać. U nich, w odróżnieniu od naszych zachodnich Ukraińców, nie obudziła się świadomość narodowa, brak ukraińsko-narodowego samouświadomienia, granice ukraińskości nie mierzą się granicami Ukrainy, a apostołem narodu nie staje się Taras Szewczenko, którego wizerunek zdobi, obok ikon świętych, domostwa prawdziwych Ukraińców. To wielka bieda ukraińskości w odróżnieniu od tych moskali, którzy w imię rosyjskości gotowi są wychodzić poza granice swojego domostwa (prawda, w tych domostwach często wiatr hula, może dlatego się ich nie trzymają) i zagarniać cudze ziemie, upatrując w tym swoje jakieś rzekome cywilizacyjne powołanie. Właśnie w imię tego działa też Cerkiew Moskiewskiego Patriarchatu Rosji w odróżnieniu od jej popleczników na Ukrainie, zjednoczonych w tak zwaną Ukraińską Cerkiew Prawosławną, która znajduje się w jurysdykcji Patriarchatu Moskiewskiego. Wśród kleru archijerejskiego tej ostatniej znalazł się tylko jeden władyka — metropolita czerkaski Sofroniusz, który nazwał Putina bandytą, rozbójnikiem z ciemnego lasu. Reszta nie potępiła agresora, a swoim milczeniem swoiście wyraziła aprobatę i poparcie dla jego działań. Ciąg dalszy nastąpi.
„Wszystko, co przeszedłem, wszystko wokół jest moje” — tak śpiewają moskale, ujawniając organicznie właściwą im ekspansjonistyczną naturę. W odróżnieniu od Ukraińców, którzy żyją głównie według zasady „moja chata z kraja”, a zatem ze względu na swoją psychologię są introwertykami, moskale jako naród są ekstrawertykami. Im wszystkiego i zawsze mało. Przypomnijmy, gdzie terytorialnie zrodził się ten naród, i przypomnijmy jednocześnie to, że do Moskowii należy obecnie jedna siódma naszej planety. I znów brakuje jej terytoriów.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
