Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

Aurora kocha teatr

Слово Просвіти, №16 за 2014 рік

Tak już się złożyło, że wielu rodziców stara się ulokować swoje pociechy w nagraniach różnych filmów, seriali lub przynajmniej reklam. Oczywiście wielu z tych dzieci jest obdarzonych talentem, ale nawet po zagraniu w jakimś filmie, gdzieś znikają. Jesteśmy pewni, że twórczy los Nasti Ziurkałowej będzie szczęśliwy. Nastię widzieliście w takich filmach jak „Kobieca intuicja”, „Śnieżna miłość, albo Sen w zimową noc”, „Tobie, prawdziwemu”, ale wielu zapamiętało ją z filmu „Aurora”, gdzie zagrała główną rolę. Nie tak łatwo było znaleźć Nastię w Kijowskim Uniwersytecie Teatralnym im. Karpenki-Karego (nikt nie pamiętał nazwiska — Ziurkałowa), ale jak tylko dowiadywali się, że zagrała Aurorę w filmie o tym samym tytule, od razu rozumieli, o kogo chodzi. Poznaliśmy się. Nastia to mądra, oczytana, rozważna, zakochana nie tylko w kinie, ale i w teatrze dziewczyna, która nie żałuje, że porzuciła naukę w Kijowskim Narodowym Uniwersytecie Lingwistycznym i wstąpiła na uniwersytet Karpenki-Karego. — Nastiu, opowiedz, proszę, o sobie. — Urodziłam się 23 października 1991 r. w Kijowie. Tata, Dmytro Ziurkałow, jest biznesmenem, mama, Oksana Omelianczyk, to trzykrotna mistrzyni świata w gimnastyce sportowej (obecnie wykłada), mam jeszcze młodszego brata Iwana, który też zajmował się gimnastyką, a teraz uczy się na kucharza w jednym z kolegiów. Uczyłam się w gimnazjum nr 32 z profilem lingwistycznym, gdzie uczyłam się angielskiego i niemieckiego. Uczęszczałam do studia plastycznego, zajmowałam się pływaniem, fotografią i rysunkiem, uczyłam się w kijowskim studiu modelek „Karin”. — Jak trafiłaś do kina? — Przypadkowo. Pewnego razu ojciec zapytał, czy chcę zagrać w filmie. Reżyser Oksana Bajrak i Nastia Ziurkałowa port, Meryl Streep, Cate Blanchett… Swoją drogą, z naszych teatrów najbardziej lubię Teatr na Lewym Brzegu. — Czy można powiedzieć, że „aktor” to diagnoza? — Dokładnie! Jeśli jesteś aktorem, to już zupełnie inaczej patrzysz na rzeczy. Na przykład całe swoje życiowe doświadczenie, nawet negatywne, wykorzystujesz w pracy. Możesz się denerwować, przeżywać, a równolegle analizujesz siebie. Czasami to doprowadza do szaleństwa! — Twoim zdaniem, czym jest „szkoła aktorska”? — To podstawa podstaw. Jeśli ona jest, to w przyszłości swobodniej czujesz się w zawodzie, możesz zajmować się twórczością. Co więcej, to pewne spojrzenie na aktorstwo i życie. Jestem wdzięczna naszej pracowni, gdzie się uczymy, za to, że mistrzowie wychowują z nas przede wszystkim LUDZI. — A czym jest natchnienie? Nie ma natchnienia — grasz źle, jest — grasz dobrze… Czy tak jest? — Natchnienie to najwyższa potrzeba zajmowania się czymś, to lekkość, kiedy wszystko udaje się bez wysiłku. Ale jeśli chodzi o teatr lub kino, to osobiście nie mam takiego pojęcia. Tak, bywają dni, kiedy wychodzisz na scenę i od pierwszych minut spektaklu rozumiesz, że dzisiaj „idzie”. A bywa, że i nastrój dobry, i pracować gotowa, a coś jest nie tak… Jedno wiem na pewno: jeśli uczciwie pracujesz, wkładasz wysiłek i kochasz to, czym się zajmujesz, to na pewno wszystko się uda. — Czym dla ciebie jest teatr? Pamiętasz słowa Tatiany Doroninej: „Czy kochacie teatr tak, jak kocham go ja…”! Dokończ to zdanie. — „…Kochacie teatr tak, jak ja kocham go, to znaczy wszystkimi siłami duszy waszej, z całym entuzjazmem, z całą szaleńczością, do jakiej zdolna jest tylko żarliwa młodość, chciwa i namiętna wrażeń wyrafinowanych?”. To z artykułu Bielińskiego „Marzenia literackie. Elegia w prozie”. Później Tatiana Doronina czytała to w filmie „Starsza siostra”. Wstępując na uniwersytet teatralny, zrozumiałam urok teatru, jego magiczną siłę — to zupełnie co innego niż granie w kinie! A teraz teatr to moje życie w najdokładniejszym znaczeniu tego słowa. Jesteśmy od rana do wieczora na uniwersytecie — treningi, próby, wystawiamy etiudy… — Aktorzy, zwłaszcza „starej gwardii”, mają wiele przesądów, tradycji, a ty jesteś młodą, nowoczesną dziewczyną — czy wierzysz w aktorskie przesądy, czy masz własne? — Jedyny przesąd, w który wierzę: kiedy upadnie scenariusz, trzeba na nim usiąść, zanim podniesie się go z podłogi. Wtedy praca będzie udana. — Na planie „Aurory” miałaś 2—3-minutową niemą scenę, po prostu jak według Stanisławskiego — ścinano ci włosy, a potem zbliżenie — łzy w twoich oczach… — Przed zdjęciami praktycznie nic nie wiedziałam o Czarnobylu. To potem mi co nieco opowiedziano… Oksana Bajrak ostrzegała, że trzeba będzie ostrzyc się na łyso. Tak że na ten krok poszłam świadomie. Było ciekawie zobaczyć siebie w nowym wyglądzie. A zapłakać udało mi się stosunkowo łatwo — wyobraziłam sobie, co w tej chwili mogła czuć Aurora, która zapewne w tych chwilach zrozumiała, jak poważnie jest chora! Dzięki tej roli dorosłam. A teraz chciałabym spróbować swoich sił w komedii. — Nastiu, czy zdarzało ci się „odgrywać rolę” w życiu dla swoich „interesownych” celów? — Nigdy. W życiu jestem nieśmiała, czasami nawet zbyt bardzo. W życiu nie gram. W dzieciństwie nigdy nie umiałam kłamać i jeśli nie odrobiłam pracy domowej, od razu „wpadałam”. — U was w teatrze uniwersyteckim przygotowywany jest spektakl-premiera, w którym grasz główną rolę. Opowiedz szczegółowiej. — Tak, to spektakl według sztuki Jeana Anouilha „Antygona” w reżyserii jednego z mistrzów naszego kursu, reżysera Ihora Mykołajowycza Sławynskiego. W spektaklu bierze udział część kursu. Gram Antygonę. To kameralny spektakl, który będzie grany na scenie teatru „Suzirja”. — Czytać lubisz? — Tak, teraz czytam głównie klasykę. Nie tylko ze względu na zawód, ale też dlatego, że mi się to podoba. To prawdziwa literatura, która wyrabia dobry gust. Ostatnie, co mi się spodobało — krótkie opowiadania Sartre’a „Pokój”, „Herostrates”. Czytam dzienniki znanych ludzi. Bardzo podobają mi się dzienniki Cwietajewej. — Nastiu, czy „sodówka” cię ominęła? — Nie skupiam się na tym… Ale miło, gdy nieznajomi ludzie mówią ci dobre słowa, życzą sukcesu. Rozmawiał Serhij KOTOW

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn