Strona · s. 3strona oryginału ↗
Mariupol — z Ukrainą
Слово Просвіти, №16 за 2014 рік
Półmilionowy Mariupol to jedno z największych miast Donbasu. To właśnie tutaj ukraińska jednostka wojskowa dała, w istocie, pierwszą prawdziwą bitwę separatystom. Zresztą mieszkańcy miasta separatystów nie popierają. Choć tym, przy pomocy przysłanych z Rosji „turystów”, udało się zająć budynki administracyjne. Ostatnio w redakcji „SP” gościli proświcianie z Mariupola. Oto ich opowieść. „Nazywam takich kolaborantami” Anatolij MOROZ, przewodniczący Mariupolskiej organizacji miejskiej „Proświty”: — Mariupol dzisiaj, jaki on jest? — To duże miasto przemysłowe. Jeden z największych portów na Ukrainie. Dwa duże kombinaty metalurgiczne: „Azowstal” oraz im. Iljicza, potężna fabryka maszynowa „Azowmasz”, wiele mniejszych przedsiębiorstw. Potencjał przemysłowy jest tu wyższy niż w Doniecku. Kiedyś była tu jeszcze piękna strefa kurortowa, teraz nieco podupadła. Populacja — Ukraińcy, Rosjanie, Grecy. Wokół Mariupola skoncentrowane są osady greckie, w obwodzie 7% populacji to Grecy, większość mieszka właśnie tutaj, u nas. Do ostatnich wydarzeń nie mieliśmy konfliktów międzyetnicznych. Urodziłem się na obrzeżach Doniecka, w osadzie robotniczej. Po ukończeniu instytutu medycznego ponad 40 lat pracuję tutaj jako psychiatra dziecięcy. Przyjmuję w języku ukraińskim. I do tej pory żadnych nieporozumień. — Jaki jest uogólniony portret mieszkańca Mariupola? — To bardzo ciekawy konglomerat. Mamy dwa uniwersytety: humanistyczny i techniczny. Filię Akademii Morskiej z Odessy, kilka techników. Tak więc jest tu stop nie tylko międzynarodowy, w sensie kulturologicznym to biało-niebieski kołnierzyk: niebieski — robotnik, biały — inteligent. Mieszkańcy Mariupola są dobrzy z charakteru, nieco gorący, towarzyscy, pracowici. Mamy niski poziom bezrobocia. Przyjeżdża tu wielu ludzi do pracy, w szczególności z Ukrainy Centralnej czy Zachodniej. — Problemy społeczne są takie jak wszędzie? — Jak na Ukrainę, mamy całkiem niezłe drogi, transport miejski. Dla przykładu, w Makiejewce zaopatrzenie w wodę jest według harmonogramu, u nas — stale, z ogrzewaniem wszystko w porządku. Ostatnio pewne napięcie, kolejki w przedszkolach, wcześniej wiele z nich zamknięto, bo nikt nie mógł przewidzieć obecnego wzrostu dzietności. — I oto taki wybuch separatyzmu, ekstremizmu. — Jak Ukrainiec może być separatystą na Ukrainie? Dla mnie są emigranci, którzy przyjechali kiedyś do nas z Rosji, i są kolaboranci, którzy do nich dołączyli. Mariupol jako ostatni dołączył do tej psychozy, podsycanej przez moskiewską propagandę. Połowa ludzi, którzy przychodzą na antyukraińskie wiece, nie wie, po co tam przyszła. Uważają, że tam będą rozwiązywane jakieś problemy społeczne dotyczące emerytur, taryf. Byle tylko protestować. Istnieje prorosyjski rdzeń, uformowany poza granicami Mariupola. Sądzę, że przyłożyły do tego rękę Kompartia razem z Partią Regionów. Regionaliści przyznali się do swoich błędów na niedawnym zebraniu deputowanych w Doniecku. Oświadczyli, że występują tylko za statusem języka rosyjskiego i decentralizacją władzy. Nawet hasło federalizmu zdjęli. Główna masa mieszkańców obwodu donieckiego nie popiera separatystycznych żądań. — Niektórzy mówią, że mieszkańcy Donbasu są po prostu zastraszeni. — Nieco przesadzone. Główna masa ludzi obojętnie odnosi się do tych wieców. Zbierają się na nich 500—700 osób, maksymalnie do tysiąca. Główny kontyngent — komuniści, babcie i dziadkowie, trochę młodych, których celowo przygotowywano w antyukraińskim duchu. Sytuacja u nas zmienia się tak, że ludzie sami już są gotowi pobić tych demonstrantów. Mieszkańcy Mariupola nie rozumieją, dlaczego buntownicy zerwali z urzędu miejskiego ukraińską flagę i wywiesili rosyjską. Zajęcie rady miejskiej dobrze przygotowano, a milicja nie interweniowała. Opowiem o sytuacji na północy Doniecczyzny. Obwód jest niejednorodny. Jeśli na południu i w centrum populacja ukraińska to około połowy, to północne rejony zamieszkane są głównie przez Ukraińców. Jednym z miast tam jest Słowiańsk. Dlaczego buntownicy wybrali właśnie je do ataków? Po pierwsze, nazwa — to przecież oni spekulują, że jesteśmy narodami słowiańskimi. Po drugie, jest tam lotnisko wojskowe, szkoła nawigatorów. Słowiańsk jest równoodległy od Doniecka i Charkowa, czyli to przyczółek. Jak powinna była postąpić władza centralna? Jak tylko tutaj rozległy się wezwania do referendum, ogłosić: przeprowadzamy referendum, ale ogólnoukraińskie, w sprawie wszystkich tych kwestii federalizacji. I wygramy takie referendum, w szczególności także w Donbasie. A oddzielny obwód, tak zaznaczono w naszym ustawodawstwie, może przeprowadzać referenda tylko w sprawach lokalnych. Odpór buntownikom Wadym DŻUWAGA, proświcianin, dziennikarz, historyk: — Panie Wadymie, jest Pan w połowie Grekiem. Proszę powiedzieć, czy w tych zamieszkach w Donbasie obecny jest czynnik grecki? Może padały żądania „przyłączenia się do Grecji”? — To wymyślili w 1937 roku podczas przeprowadzania „operacji greckiej” śledczy NKWD. U nas w mieście, stolicy Greków Ukrainy, jest kierownictwo Towarzystwa Greków. W miastach Grecy są rosyjskojęzyczni. Ale nie ma żadnego oświadczenia od społeczności greckich o jakiejkolwiek dyskryminacji narodowej w państwie ukraińskim. — A teraz o ukraińskiej jednostce wojskowej, którą szturmowali w Mariupolu buntownicy. Jest położona wprost w mieście? — Nawet w centrum miasta, w elitarnej dzielnicy. To batalion wojsk wewnętrznych, liczący do 400 osób. Ten sam, który w okresie Euromajdanu stał na Hruszewskiego przeciwko demonstrantom. I oto, mimo że na Doniecczyźnie rzekomo nie akceptowano Majdanu, a berkutowców i bojowników WW uważa się za bohaterów, właśnie na tę jednostkę dokonano napadu. Trwało to 6 godzin, od 8 wieczorem do 2 w nocy. Napastników było około 500 osób, niektórzy zrzucili maski i rozpoznałem niektórych znajomych. Byli z organizacji społecznej „Iskriennost”. Stworzono ją rzekomo w dobrych zamiarach — by pomagać dzieciom-sierotom. Oni rzeczywiście pomagają dzieciom, ale jednocześnie jest to organizacja raiderska, która szkoli bojowników, handluje narkotykami. O tym wiedzą nasi dziennikarze. — A milicja też wie? — Milicja ich kryje. Jeszcze pod koniec lutego do miasta wjechało 6 autobusów z Rosji z tak zwanymi „turystami”. Zakwaterowano ich w sanatoriach, pensjonatach, które wchodzą w skład struktur Achmetowa. „Iskriennost” też finansuje on. — Rosyjskie kanały telewizyjne trąbiły o pokojowej demonstracji mieszkańców przy jednostce wojskowej z udziałem kobiet, osób starszych. — Pokojowej demonstracji w środku nocy się nie przeprowadza. A co do kobiet — to stały pod urzędem miejskim i do drugiej w nocy krzyczały „Mariupol, wstawaj!”. Doszło do tego, że w środku nocy dzwonią do mnie znajomi dziennikarze i pytają, czy nie znam jakichś zdecydowanych miejscowych chłopaków, którzy uspokoiliby tych nocnych krzykaczy. A w sieciach społecznościowych normalni mieszkańcy Mariupola pisali: „Już dali nam w kość ci kołorady”. Kołoradami u nas nazywają tych, którzy biegają z gieorgijewskimi „kołoradowymi” wstążkami. Szturm zakończył się całkowitym rozgromieniem napastników, którym nasi wojskowi dali zbrojny odpór. Według nieoficjalnych danych, trzech lub czterech buntowników zginęło, około 20 rannych, 63 zatrzymanych. Z naszej strony strat nie było.
Rozmawiał Petro ANTONENKO Zdjęcie Mykoły CYMBALIUKA nia aktu agresji, muszą stawać przed sądem i otrzymywać to, na co zasługują. AGRESORA NALEŻY NIE NAMAWIAĆ, A ZMUSZAĆ DO POKOJU I SUROWO KARAĆ! Wyroki sądu są ostateczne, nie podlegają zaskarżeniu, przestrzeganie tych wyroków będzie obowiązkowe dla wszystkich krajów świata. Kraje, które nie będą przestrzegać tych wyroków, powinny być uznawane za wspólników agresora i również karane. Obywatele kraju-agresora bardzo szybko odczują, że ich kraj i oni sami znajdują się w całkowitej izolacji międzynarodowej. Wywoła to nastroje protestacyjne, które będą szybko narastać i doprowadzą do upadku zbrodniczego reżimu. W działalności sądu należy przewidzieć, że zwracać się z wnioskiem do niego będą miały możliwość nie tylko urzędujące rządy, ale także rządy na uchodźstwie podbitych krajów. P. S. Rozmyślając nad wyłożonym powyżej, nasuwa się pytanie: po co potrzebne są wszystkie te organizacje międzynarodowe, jeśli przez dziesięciolecia swojego istnienia nie zdołały wykonać swojego najważniejszego zadania — nie stworzyły światowego systemu, który gwarantowałby narodom bezpieczeństwo, pokój i spokój? Jurij STADNYCZENKO Proświcianie Mariupola Fedir Szyszman, Anatolij Moroz, Wadym Dżuwaha
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
