Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

Ciąg dalszy artykułu «Agresora trzeba surowo karać!», s. 1

Agresora trzeba surowo karać!

Слово Просвіти, №16 за 2014 рік

Dokończenie. Początek na str. 1. Lecz powróćmy do Ukrainy. Zaraz po rozpoczęciu agresji ze strony Rosji nasz kraj zwrócił się do dwóch z trzech państw, które w 1994 roku w zamian za rezygnację Ukrainy z broni jądrowej zagwarantowały jej bezpieczeństwo i integralność terytorialną, oraz do tych organizacji międzynarodowych, które mogły wpłynąć na rozwój sytuacji. Pierwsza reakcja na te apele była szokująca: okazuje się, że o planie Rosji przeprowadzenia agresji przeciwko Ukrainie amerykański wywiad poinformował prezydenta USA Baracka Obamę około dwa tygodnie przed rozpoczęciem ataku. Lecz amerykański gwarant nie uznał za stosowne nawet podzielić się tą informacją z Rządem Ukrainy! Zaledwie agresja się rozpoczęła, ten sam gwarant zakomunikował, że w walce z Rosją wojska używać nie będzie. Ponieważ oba kraje mają wspólne interesy — walkę z terroryzmem. Czyżby między Obamą a Putinem istniały ukryte przed światem porozumienia o podziale na strefy wpływów, a w ostatnim czasie pod naciskiem kongresmenów i opinii publicznej Obama zmuszony jest je łamać? W każdym razie kwestia przekazania Ukrainie nowoczesnej broni defensywnej do tej pory nie została rozwiązana. A jeśli chodzi o te sankcje, które zostały zastosowane wobec Rosji, to oto jak ocenia je cytowany już D. Szuszarin: „Sądząc po zerowych sankcjach, cywilizowany świat wciąż śpi”. Co więc robić Ukrainie w zaistniałych warunkach? Wiadomo: w niderlandzkim mieście Hadze funkcjonują dwa międzynarodowe trybunały — praw człowieka oraz karny. Według mojego głębokiego przekonania, powinien zostać sformowany jeszcze jeden — międzynarodowy trybunał ds. rozwiązywania konfliktów międzypaństwowych. Co powinno znajdować się w sferze jego kompetencji? Przytoczę paralelę z innej dziedziny. Jeśli dwie firmy lub dwie osoby nie znajdują wspólnego języka w rozwiązaniu jakiejś kwestii, ale pragną rozwiązać to w cywilizowany sposób, zwracają się do sądu. Tak powinno dziać się również w stosunkach międzypaństwowych. W szczególności Rosja motywowała swój akt agresji przeciwko Ukrainie rzekomym naruszaniem u nas praw „rosjan” i rosyjskojęzycznych. Gdyby istniał trybunał, o którym mowa, to Rosja ZOBOWIĄZANA byłaby zwrócić się do niego z wnioskiem, a nie dokonywać aktu agresji. Trybunał, rozpatrzywszy ten wniosek, podjąłby uchwałę. A jeśli akt agresji miał miejsce? Wtedy… Zasadniczym składnikiem funkcjonowania takiego trybunału powinno być następujące: wszelkie działania siłowe, dokonane przez jakikolwiek kraj przeciwko innemu krajowi, określane są jako akt agresji, a kraj — jako agresor. Za dokonanie aktu agresji trybunał powinien wyznaczać agresorowi karę. Niektóre rodzaje kar (zaznaczmy — nie najskuteczniejsze) zostały już zastosowane wobec Rosji: zablokowano rachunki bankowe urzędników zamieszanych w akt agresji (prawda, nie ukarano głównego winowajcy — Putina); tym urzędnikom odmówiono możliwości wjazdu na terytorium krajów UE i NATO; zawieszono współpracę w niektórych dziedzinach; wstrzymano negocjacje w sprawie wprowadzenia ruchu bezwizowego. Lecz to, jak się okazuje, za mało — musi przemówić „ciężka artyleria”. Krajowi-agresorowi musi zostać ogłoszona blokada ekonomiczna, która polegać będzie na tym, że agresor zostanie pozbawiony możliwości czegokolwiek eksportować, czyli uzupełniać swoich rezerw walutowych. Wszystkie kraje świata będą zobowiązane zaprzestać współpracy z agresorem we wszystkich dziedzinach — naukowej, technicznej, wojskowej, kulturalnej, sportowej itd. Jeśli w wyniku dokonania aktu agresji w kraju-ofierze pojawili się zabici, ranni, uszkodzone i zniszczone budowle, wyrządzono szkody środowisku itd., to za popełnienie każdego z tych przestępstw kraj-agresor musi płacić wysokie sumy kar. Oprócz tego agresor musi być zobowiązany zapłacić krajowi-ofierze wyznaczoną przez trybunał sumę już za sam fakt agresji. Do tego agresor będzie musiał zapłacić pewne sumy na funkcjonowanie wspomnianego trybunału oraz na działalność ONZ. Należy zdecydowanie odrzucić niemoralne hasło „Sport — poza polityką”. Przypomnijmy, co stało się po przeprowadzeniu w 1936 roku Igrzysk Olimpijskich w Berlinie oraz podczas tegorocznych Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Soczi. Zatem sportowcom — obywatelom kraju-agresora należy zabronić brania udziału w jakichkolwiek międzynarodowych zawodach, a artystom — występować za granicą i organizować międzynarodowe wydarzenia artystyczne. Listę kar można kontynuować, aż do zastosowania wobec agresora siły. Jakie z kar będą stosowane — określać będzie trybunał. Lecz jedna z nich musi być stosowana NIEODMIENNIE: wszyscy wysokiej rangi urzędnicy, zamieszani w popełn-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn