Strona · s. 4strona oryginału ↗
«Над нами — Бог,
Слово Просвіти, №16 за 2014 рік
Ludmiła MORGUN Płacz-lament matek Ukrainy za synami poległymi na barykadach Moje ty dzieciątko, moje aniołku, Ja cię pod sercem nosiłam, U Boga szczęśliwego losu prosiłam. Wychowałam, kochałam, w tobie Nadzieję miałam. A ciebie wroga Kula na tamten świat zabrała. Tobie, synku, nie było dane Ani dzieci mieć, ani żony, Wcześnie poszedłeś do grobu. Ptaszki do ciebie będą przylatywać, Pieśni świergotać, a ja będę Sierotą nad grobem szlochać. Sierotą nad grobem szlochać, Tobie królestwa niebieskiego W modlitwie matczynej u Boga prosić. Synku mój, moja ty dziecino, Zostawiłeś mnie samotną, Od żalu zczerniałam, bez ciebie ja ginę. Synku, będziesz ty gwiazdeczką Teraz na niebie świecić, A ja z twoją duszyczką będę rozmawiać. Będę rozmawiać, żal wylewać, Już ciebie, moja krwinko, Nigdzie nie spotkać i nie przywitać. Kijów Olga NESTERENKO * * * Odeszła w zaświaty Niebiańska Sotnia, popłynęła, jak żurawi klucz. Zapytaj siebie — nie potem, a dzisiaj: A ty byś umrzeć, jak oni, chciał? Nie, nie chciałbym: ludzie chcą żyć. Są wartości, którym nie ma ceny. Wszystkiego od początku do końca już nie zmienić, Majdan łzami i krwią zalany, Co się stało, to się stało — i umarły dzieci — Swoich ojców i matek synowie. Skandujemy: Bohaterowie nie umierają! Poległe dzieci już na niebiosach… Póki ciała ich z honorem chowają, Gdzieniegdzie ich złośliwie zapominają, — “Faszystami” judasze nazywają — Bez serca w piersiach, bez łzy w oczach. Ci ludzie oddali życie… Świadomie… Nie, nie faszyści, nie banderowcy i kaci. Nikt z nich nie mógł siedzieć w domu… Nie śmiejcie pamięci ich szkalować, bydło! Oni zginęli za nas i za wolność — Więc bądźmy godni wielkich ich ofiar. Siedzisz, nie wziąwszy się nawet za zimną wodę? Uważaj, że ty jako osobowość umarłeś! W kraju nieład, wszyscy o tym mówią. Nie mówią tylko, jak zaprowadzić ład. Jedni teki dzielą w komórce, A inni idą na śmierć, jak na paradę. Już trzeszczą granice Ukrainy, Rosyjskie czołgi już harcują przy miedzy... O Boże, nasz Wielki i Jedyny, Choć Ty nam Ukrainę zachowaj. m. Ługańsk Wadym PEPA Błogosławieństwo matki I czarna sobota, i krwawa niedziela — Zbrodniczej władzy szalone kaca. Gułagu zjawa z otchłani Syberii Zaćmiła słońce, nadzieję i wiarę. I czarny czwartek: pod zabójczym celownikiem Życie podnosi się dumnie i śmiało. Batu z ordą powstał z mogiły — Tak kule od snajperów Kijów nakryły. I krew na mundurach, i krew na pagonach, Dwunożne sępy w czarnych hełmach. Tacy na krzyżu rozpinali Jezusa, Ich tylko w piekle pokutować zmuszą. W padole zaś ziemskim — srebrniki od Judasza. I łykać błoto w bagnie zniewagi. Naród Ukrainy — w ranach szkarłatnych, Katów przeklina Andrzej Pierwszy Powołany, Dniepr fale gniewu do nieba wznosi, A matka zgorszona błogosławi: “Nie bójcie się, dzieci! Walczcie, dzieci! Dopóki w jarzmie wstrętnym gnić?” I hetman Chmielnicki, patrz, zmartwychwstaje, Kozackiego rodu bojowników wzywa: “Stawajmy, bracia, jak jeden, za wolność! Pośle Pan nam lepszy los”. I w dzień, i w nocy z wysokości Będą świecić oczy Niebiańskiej Sotni. Zmartwychwstań z nimi, wolności święta! Zwycięstwa zwątpienie niech nie spotka. Wiosna nadchodzi, ożywajmy, kalino! Kajdany stuletnie zrzucaj, Ukraino! Kijów Nina MYKOŁAJCZUK Majdan odwagi Wreszcie — nie! — powiedzieli Ukraińcy I stanęli, jak wkopani w ziemi. — Nie “bydło” my! I nie “kozły”, i nie owce! Narodem być Bóg nam rozkazał. Bo krew w nas od Bohuna i Neczaja I Dowbusza, i od Karmeluka. Bo my swoją historię studiujemy Po ich jeszcze gorących stronach. Nie wyczerpały się pamięci głębiny, Jeszcze bije odwagi i siły źródło. Z kozackiej potężnej rodziny Już młode pokolenie podrosło. Stoi Majdan w stolicy Ukrainy I w każdego w sercu on stoi. Kona strach, a z nim przemoc ginie. Podnosi się historia wieków. “Zdobędziemy wolność!” — nie przestało boleć, Ziemia powstańczy sztandar podniosła. “Bohaterom chwała!” — zajęczało ciało I rozpadły się pomniki zła. Od ojca praca przejdzie do syna, Dostatkiem pole pług zaorze. Nad nami — Bóg, a w sercu — Ukraina, Ta, co nie umarła. I już nie umrze! * * * To kto — kogo? Czy Abel, czy Kain — W górze sonaty księżycowej kod. Stoi Majdan, Majdan jeszcze czeka: A może, i naprawdę: lider — to naród?! Jednoczmy się! Epoka strat, upadku i zmęczenia, Sprzedajności żarłocznych nieudaczników Ostatni raz już pyta nas: kim my? Potomkowie sławni czy żywy towar? Do bólu ciężko myśleć, kraju, Za co bohaterowie polegli twoi?.. Marnieją losy na polach ruiny I mnożą się nowocześni krwiopijcy… Jednoczmy się, świadomi Ukraińcy, U kogo jeszcze nie skwaśniała w żyłach krew Z wielkich miast i do małych prowincji Zapomni się niezgoda i niechęć. Jednoczmy się, ziemia daje nam siłę! Bez niej my — co jeździec bez konia! Historii nie wyciągniesz kursywą I do celu nie trafisz na oślep. Trzymać falę umiemy od Eneasza. Na grzebieniu zmagań i przeszkód Narodowa świeci nam idea: Wolność! Bratolubie! Prawo! W nas — Świątynie Dusz, nie kamienne dwory, I w gości jeszcze zaprasza wieś… W epokę zdrad, upadku i zmęczenia Tarasowym podnośmy się czołem! Wadym KRYSCZENKO My wiemy, jak nam żyć Rosja złością napięta, Znowu włazi w nasz Ukraiński dom. Lecz jak nam żyć, lecz jak nam być — Już decydować nie im. My rozbierzemy się co do istoty I nie urządzimy zbędnych dramatów Ale moskiewskich i tulskich sędziów Już dawno nie trzeba nam. Rosjo, w myślach zwierzęcych Czego jeszcze chce się tobie? Zabierz swój but z Ukrainy, Żeby nie utonąć w hańbie. Mój ostry Trójząb Dwugłowy orzeł… Ty odwieczny drapieżnik, Niesiesz wszędzie napaść, niesiesz wszędzie zgubę. Lecz ja nie boję się twojego dzioba-noża, Jego ja zeszlifuję swoim ostrym Trójzębem. Stań obrońcą Kiedy już wróg przekroczył granicę I od kul napastniczych oto-oto krew pryśnie, Stań obrońcą — pierwszy twój nakaz. Zapomnij o wszystkim — i broń Ojczyznę. W kłamstwo odziana wroga napaść, W słowach jego i chytrości, i zdrada. Bądź obrońcą — siły Bóg doda, Bądź zwycięzcą, bo z tobą prawda! Wiersz na wydarzenia w Donbasie Wy sprzedajecie się za kopiejkę, Bo zgubiliście zew rodu. I robi się na sercu gorzko, Że są wywrotowcy w narodzie. Wy rozpuściliście krzyki-huki, Lecz w nich cudzej złości rytmy. A wróg zaciera ręce, Że można łatwo was oszukiwać. Jak łase wam chleby sąsiedzkie, Jak cieszy was cudzoziemski sztandar, To prędzej wymiatajcie się stąd, Żeby nie hańbić istniejącej prawdy. Co przyniesie dla was Rosja, Czym ogrzeje, co zapłaci? Od dawna już chodzi beznadzieja Po ubogich wołogodzkich chatach. W oczach — wściekłość, w ustach — piana, Wy jesteście zamroczeni kłamstwem. Od waszych działań — tylko ruina I nieszczęście ściele się za nią. Nie, wam nie wierzą uczciwi ludzie, A wierzą w to, że niechybnie Donbas pracujący był i będzie Pod wspólnym niebem Ukrainy.
Serhij CUSZKO Kiedy zrozumiemy Szewczenkę?.. Słabo historię studiowaliśmy, jeszcze wierzyliśmy podręcznikom cudzym… Więc mamy — odchodzi od przystani smutny żaglowiec o imieniu “Krym”. Smutny, chociaż na nim euforia, na masztach łopot flag cudzych. Smutny, bo punkt przeznaczenia — Rosja nie wszystkich urządza i raduje. I choć żagle napięto czerwone, to jednak romantyka nie ta: takie same nam wyjadały oczy w strefie — Sybir, i Kołyma, i Workuta. My na przystani stoimy w zadumie, na usprawiedliwienie słów nam nie znaleźć: na pokładzie — hulanka, a w ładowni — jako zakładnicy — siostry i bracia. My po ukraińsku kolejny raz gapiów łowiliśmy, dyskutowaliśmy, parli przeciw wszystkim i w czasie ciężkim nic nie zrobiliśmy, żeby od niewoli uratować ich. Dla wielu czas przejrzenia nadejdzie, lecz kolejny raz — za późno: pod kajdanów dzwon… Dopóki nam będą dawały Majdany tylko uczucie rozpaczy i win? Dopóki nas będą oszukiwać ordyńcy? Kiedy Szewczenki słowo zrozumiemy? Czyżby i do Europy my pokątnie po kawał zgniłej kiełbasy pójdziemy?!.
Mykoła TYMCZAK, Tytuszkom-janczarom O nie, ty nie wiesz, jak zęby skruszywszy z bólu, krzyczeć, że krzywo idzie bruzda. I krwią spływać, ukrywszy przed wrogiem męki. W tobie nie szukali duszy, odcinając nogi i ręce. Ciebie nie łamali na dybach, niczym szczapy.
O nie, ty nie wiesz, jak newskie miesić błoto, wznosząc carskie pałace, Kozacką kością gęsto upadłszy pod mury. No cóż ci powiedzą straszne sołowieckie tortury, W których nasze rycerstwo musiało długo konać.
O nie, ty nie wiesz, jak jęczą zerwane dzwony, jak anioły płaczą z nieba, Ujrzawszy zhańbione i odkrzyżowane świątynie. I ty nie wysysałeś piersi już zmarłej mamy W drapieżnym głodzie, co podkradał się i do ciebie.
O nie, ty nie wiesz, jak dumnie i lekko umierać było na Beresteczku polu I kulę puszczać w skroń w kryjówce, by nie skłonić się. W mękach cierniowych z krzyża za Ukrainę modlić się. I ruszyć kamień od grobu zmartwychwstałej woli.
O nie, ty nie wiesz… m. Dubno, obwód rówieński
Nadia ANDRUCH-MAKULOWICZ Bohaterom chwała! Iwanowi Andruchowi, sotnikowi Strzelców Siczowych dedykuję
Brandspojtów głowy wężowe, W zimowy chłód i mróz, Syczą powstałej Ukrainie Złością wewnętrznych gróźb… Ich paszcze wściekłością zieją (Nad kimś już kruk zakrakał: “kra!”), Jakby przepompować chciały Całą wodę na Majdan z Dniepru… I chłodzi lodem odzież Ciała młodzieńcze, młode. Płonie obok — to pożar, Dom liżą błyski rude. Jak w czerni pogrąży się ruina, Łkanie popłynie do niebios — Nie doliczy się Ukraina Kogoś z bojowników o wstęp do UE. Od zapalenia płuc, ktoś od kuli — Zginą chłopcy. Bardziej — od ran… Nie wykują im już kukułki Nawet jednego roczku. A Majdan łka… Smutek przecież — wielki! Niosą zabitych strajkowiczów… Gniazdo zaś wężowe i bezliki “Zaplanuje” znów gniew ludowy. Roznieci świeży opór, Z “ręcznego sterowania” prawo… Znów śniegowe szykują bunkry, Między władzą a ludźmi — granica. I znowu: Chwała Ukrainie! — “Bohaterom chwała!” — wszędzie roji. Tylko Taras, jak na obczyźnie, Sam pośród Kijowa stoi…
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
