Strona · s. 9strona oryginału ↗
Wasyl RIABYJ: Wieczysta zemsta
Слово Просвіти, №16 за 2017 рік
*** Czy istnieje gdzieś zło, któremu mściłoby się dobro? Ale dobro od zła rozgoryczonym bywa. I nie wywabia się ten wieczny syndrom, chociaż, zdawałoby się, wszystkie oznaki znikają. I drzewem nerwów, niczym trzęsienie ziemi, trzęsie, i oddychają ogniem wulkany starych uraz. I można wyobrazić sobie, co ta chwila niesie, jeśli otworzyły się i krwawią rany. Nie wyjdzie na dobre to złe dobro. Pokłóciła się kolejka dni do raju. I czas oszalał, zwracając się do Boga: dlaczego komuś dano wszystko, komuś nic, jednym cierniowe ciernie, innym puch-droga?.. Jak zemsta i budzi się srogi gniew. *** Byt podzielony na pasy sprzeczności i każdy chce wziąć coś i nie przegrać. I każdy pragnie mieć najdroższą rzecz i królować, królować, królować. Ale w luksusach kąpać się nie wszystkim, chętnych zawsze więcej niż samych pałaców, i mniej koronowanych królów niż psów, za tron trzymają się, mający władzę w pogardzie. A gdzie odwieczny głos nieznośnych buntowników — rozpylił się, odszedł, zasnął, spłonął — (niewolnicy już nie niewolnicy, kto legł pod łaskę żelazka) — i wyraz miłosierdzia na twarzy zastygł, żeby król zamożny domyślić się nie mógł: grzechocząca nienawiść schowała się pod maskę. *** Dwupogląd, dwu-dwumyślność, dwu-dwu-dwu-dwulicowość, podwójne — nie ujrzysz — podstępne dno światów, za co cierpią opalone jasne dusze, których na bezdroża ciemny obłęd zabrnął. A wiatr buntownicze wielkie łzy suszy i chce się w chórze deszczogłosów pomścić milczeniem za milczenie istniejące i uwierzyć w wycie wściekłych wilkołaków. A kto trafił w pole piekła przeklęte i wyjść z niego nieurażony zdołał, czy może odczuwać szczęście pełnobrzmiące, kiedy instynkt samozachowawczy ożył i przeżywać uczy zmienność nieunikniona omamodobra rozdwojonych umysłów. *** W tym chaosie pamiętliwych pragnień i szczerych zdrad jakby trucizny ktoś nakapał, i grzesznych wad jeszcze nie zauważona bieda — nie przestaje mścić się niezniszczalna plaga za wszystko, na co nie rzucisz okiem, tkzniesz palcem, mentalność zła nie doznaje żadnych zmian. I ty jesteś taki sam samotnik samotnikiem, nietrwały lokator, suczy syn, kogo szukać ofiarę nagle podmawia fatalny czarny duch rozerwanego maku, którego — nie zmęczyła się — nosi jeszcze ziemia. Niby anioł upadły prawym już się stał, i rozkosz zwycięstwa — tylko zemsta, a prawdziwa dobroć cierpi z jakiegoś powodu porażkę. *** Pytasz i pytasz: za co, za co? Czyżby rzeczywiście za wszystko, za wszystko i ani trochę mniej? Z nóg na głowę przewrócił się diabeł i stado wilkołaków wypuścił nie po raz pierwszy. To dziwowisko, mój Boże, że cierpieć możesz nieśmiertelne plemię mścicieli — bezbożny ród, nikim nie wyłowiony wieczny rój wrogi w przeciwstawieniu kolorów — śmiertelnej grze wczoraj i jutro — co było, co ma być, i kiedy palić za sobą wszystkie mosty przez przezroczystą teraźniejszość mętności. Z przeszłości w przyszłość przeprawę czasu nie omija krwiożerczych dni rozprawa. Poniża okrutna wyższość wysokości. *** Niczemność grzeszna udaje świętą i zadaje obłudzie tła czcigodny ton, przykrywszy się niepostrzeżenie dobrocią złą i nazywając oazą melinę. Nie ma falsyfikacji, jest tylko fałsz jakiegoś niezgłębionego muzykoladu. Fałszują nuty archaiczny pseudomarsz. Jaka jeszcze mściwa prawda może być w gadzie? Policzone (mnie) ciężar godzin i mąk. I zważone (tekel) jarzmo ziemskich zasług. Podzielone (fares) na każdego kłopoty. Wesołe szatańskie hulanki epoki i skracają dla pełnej hańby wzrost godności, skłoniwszy na kolana kroki. *** Wydaje się, najprościej ogarnąć trans — nalane w czaszę przechylić i duszkiem pić. W jaki ty urodziłeś się (czy trafiłeś) czas, jeśli tak ciężko (gdzie ty jesteś i z kim) przejrzeć. Nie pij czy pij — zaplątują w chwasty rozmów ludzkie podobizny demonów cudzych i rodzimych. To czerwienieje, to czernieje niewolnicza krew. I nie buntuje się za granicą biedna biedność. Chociaż przeważa kropelka-serdeczność, lecz miarę przebrał chciwiec niebezpieczny, i istotę rzeczy rzeczywiście powinien ktoś uratować, aby zadowolona i syta sprawiedliwość mogła z każdym uczciwie chlebem podzielić się. Duch równowagi i pragnie ślepo mścić. *** A można wszystko — co zapragniesz, to i można — wysokich tronów, marcepanów i sługi, iść po głowach pokornych zwycięsko i słyszeć dziką siłę w kroku nogi. Samowoli styl dyktuje i otwarcie rządzi, wszechwładni — nasiona szczere dobrozła — zabrali dobroć (nieszczęsny zbieg okoliczności). Na to i jest ona, przepadła kabała. I zdobycz ofiarą staje się, bo czas taki. To miłosierdzia znak żelaznej ręki. Posiano chwast ciągnąć żywosoki. I szkodniki wykorzystują moment. Lecz niedostępny tymczasowo abonent. A pokuta podkłada lewy i prawy policzek. *** Nie ludzie — figuranci zaczynają grę. Ktoś mechanizm przemocy na wieki nakręcił. I obdzierają lipę, zdjęli całą korę. Żryjcie się — rzucimy kość i między dwa ognie. W teatrze rolę dobroczyńcy trzyma cham, na wywrotkę ubrani obfite twarze. Mszczą się głupi na głupich, mądrzy na mądrych. Dlatego żyje tragedia optymistyczna. Przedstawienie o dżumie: dlaczego przez wieki swój swego rado mści za trzydzieści srebrników i w obliczu świętości chowa rożki bies. W jednym “ja” przestępca, świadek i podsądny, sędzia, oskarżyciel, karzący, mściciel błądzący. Do zabronionych chwytów pociąg wzrósł. *** Taka już wdzięczność — chłodem gasić żar. Komuś ty chleba — ktoś tobie zwykły kamień. Zwrotnego uderzenia czujnie czeka uderzenie. A czym od wielkości różni się przeciętność. Rośnie ciężka liczba niespłaconych długów. Całe życie przejrzeć przejrzyj ciemnością. Uciekaj uciekać od bezlitosnych drapieżników gdzie gdzieś świat za oczy na oślep. Oddać i oddasz, wszędzie i znajdą, i uczynią sąd, i wytrząsną potrzebną istotę myśli, które wykręcają w marzenia ręce. I żal, nie można pomścić się dobrem, a tylko, choć małym, ale złośliwym złem. I zadłużono odpłatę za przypadki. *** Kiedy to będzie, że historia rozsądzi kto dobrym był, a kto rzeczywiście bezlitosnym, złym, kogo oświeciło, kogo chwyciły obłędy i jak żywi tak mogą zazdrościć martwym. Nikt i nie domyśla się, i nie wie, jakimż instrumentem był w cudzych rękach. Udział słabych — żywotna zemsta — nie przepada i silnie, uśmiechając się, nietrwały strach. Z dala od grzechu, lecz próżna uczciwość figlarnie napada na podłość wszędzie, i wszędzie zwycięski duch, jak świst w liść. A prawdomówność narobiła zamieszania. Wahają się godzić historyczne rzeczy czy oddawać za wszystko, co czas przyniósł. *** Celowe zniekształcenie dobra i dobroci niedobrej starania nędzne. Niby dopuszczalną dawkę przebrał i dziwisz się: nie ma reakcji źrenicy. Komfortów boleść — udawaj, że to jest raj i szczekaj potulnie na stołobankiet najazdy. Komuś źle — bezwarunkowo, współczuj, jak i tobie chłodnokrwisto współczuli. W imperium obojętności całkowicie bezpieczne wino, widowisko i chleb — zbawienna sól od pustki każdego ranka, każdego wieczora. Lecz i bankietuj, ale naucz się rozpoznawać, żebyś mógł uratować w chaosie odpłaty obrazę, gorycz, zniewagę, krzywdę, ból. *** Studiuje anioł kategorie katów: zdziczałe psy, wilki, żmije niezawodne, król szczurów ze splecionych sześciu ogonów. Ale ludzka i najstraszniejsza zemsta krwawa. Czy owce zwierzęta, u pasterza psychoneuroza, nagadał całą kupę aresztantów. Zagrożeń nie mniej, a więcej gróźb od świata tego silnej zawsze odpłaty za wyschnięte źródełko, zniszczoną roślinę, za zabitego ptaszka i zatrutą rosę, za to, że złu tak sumiennie służył, i wyrzekł się raju, w którym żył swobodnie, i kara będzie za samowolno-szalone zniewagę, chamstwo, podłość, wyciąganie żył.
*** Tak i błąkamy się według starego prawa i mamy swoje niepisane prawa oko za oko, ząb za ząb, a za przekleństwem trawę na trawę napuszcza trawa. Uniwersalny szary kolor przetrwania, i tylko przewaga siły wali mur. I zazdrość zazdrości zazdrości w istnieniu. W piekle, jak w piekle, rządzą smoła i licho. I toczy się życie, jak toczyło, milczałbyś czy krzyczał, dzieliłbyś się doświadczeniem, jak własny wóz pchałeś i słuchał spowiedzi sprzecznej myśli. I zemsty byś się pozbył — nie dawała ciemność błahostek. I myślałeś oszołomiony w cerkwiach kaplic wybaczyć czy wyrównać ze światem rachunki. *** Jak zemsta i budzi się wściekły gniew. Grzechocząca nienawiść chowa się pod maskę pozornej dobroci rozdwojonych umysłów, a prawdziwa dobroć ponosi z jakiegoś powodu porażkę. Poniża okrutna wyższość wysokości wzrost godności, skłoniwszy na kolana kroki. Duch równowagi i pragnie ślepo zemsty, a pokuta podkłada lewy i prawy policzek. Do zakazanych chwytów pociąg wzrósł i zadłużono odpłatę za przypadki. Czy oddawać za wszystko, co czas przyniósł obrazę, gorycz, zniewagę, krzywdę, ból, pogardę, chamstwo, podłość, wypruwanie żył — wybaczyć czy wyrównać ze światem rachunki? m. Kołomyja
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
