Strona · s. 13strona oryginału ↗
Otrzymujemy duchowy przekrój społeczeństwa
Слово Просвіти, №16 за 2017 рік
W agencji UNIAN odbyła się prezentacja Ogólnoukraińskiego wernisażu poetyckiego „Róże i winogrona”—2017, który rozpoczął się 11 kwietnia i potrwa do 25 września bieżącego roku.
Nadia KYRIAN
Obecni członkowie jury konkursu, pisarze Iwan Dracz, Mykoła Łukiw, Petro Zasenko, prezes korporacji „Etalon” Wołodymyr Butko, dyrektor Kijowskiego literacko-memorialnego muzeum Maksyma Rylskiego Wiktoria Kołesnyk oraz dyrektor rodzinnego Funduszu Maksyma Rylskiego „Róże i winogrona”, wnuk poety Maksym Rylski opowiedzieli o warunkach konkursu, jego uczestnikach z poprzednich lat, ciepłym słowem wspomnieli klasyka literatury ukraińskiej, któremu poświęcony jest ten wernisaż. Ten konkurs poetycki odbywa się już po raz czwarty (poprzednie miały miejsce w 2006, 2008, 2012 r.) i jest skierowany do poetów-amatorów z Ukrainy w wieku od 10 lat. Najstarszy uczestnik, jak poinformowali organizatorzy, miał 83 lata. „Celem wernisażu jest propagowanie ukraińskiej poezji wśród jak najszerszego kręgu czytelników, zachęcanie młodzieży do twórczości — powiedział dyrektor Funduszu Maksym Rylski. — Poeta zawsze ostro odczuwa rytmy i bóle życia, w sposób skoncentrowany wykłada ich postrzeganie, a my otrzymujemy duchowy przekrój życia społeczeństwa, być może emocjonalny, ale nie mniej wiarygodny niż rankingi i sondaże”. Wołodymyr Butko podkreślił, że korporacja, której przewodzi, jest organizacją nie tylko biznesową, ale i patriotyczną. Przez 22 lata istnienia wykształciła się tu tradycja pomagania przede wszystkim ludziom twórczym. Uczestnicy konkursu muszą określić i nazwać wybraną kategorię, podać podstawowe dane o sobie — imię i nazwisko, pełny adres, numer telefonu kontaktowego, wskazać swój wiek, wykształcenie, miejsce pracy lub nauki, stanowisko. Utwory o łącznej objętości do 150 wersów drukowanych należy przesyłać na adres Kijowskiego literacko-memorialnego muzeum M. T. Rylskiego z dopiskiem „wernisaż”. Kategorie konkursu: liryka patriotyczna, filozoficzna, pejzażowa, intymna. W trakcie rozmowy pojawiła się słuszna propozycja, aby każdy, kto będzie przesyłał poezje, napisał i wysłał przynajmniej jeden sonet, zapoznał się z ulubionym gatunkiem poetyckim Maksyma Rylskiego. Jury wyłoni 12 laureatów i w listopadzie zaprosi ich do Kijowa na uroczystą ceremonię — wieczór literacko-artystyczny, podczas którego zwycięzcy będą czytać swoje wiersze oraz otrzymają dyplomy i honorowe odznaki — kryształowe róże. W skład jury wchodzą znani pisarze i organizatorzy wernisażu: Borys Olijnyk (przewodniczący), Iwan Dracz, Mykoła Łukiw, Stanisław Szewczenko, Petro Zasenko, Wołodymyr Butko, Wiktoria Kołesnyk, Maksym Rylski. W sprawach dotyczących konkursu prosimy o kontakt pod numerami telefonów: [kontakt ukryty], [kontakt ukryty] — Rylski Maksym Heorhijowycz. Ciepłym i szczerym słowem uczestnicy prezentacji wspominali ulubionego klasyka Maksyma Rylskiego, opowiadali ciekawe historie o tym niezwykle erudycyjnym, utalentowanym, uczciwym i świetlanym człowieku. Iwan Dracz zaczął od cytatu: „Przebiśniegów pierwszych błękitne stada. Ziemio, jak nam ciepło z tobą”, — kto mógł tak powiedzieć? Tylko poeta, który oprócz wszystkich oznak niezwykłego talentu był ciepły dla ludzi, ciepły swoimi radami, wskazówkami. Wspaniale, że nagroda dla laureatów jest symboliczna, bliska autorowi słynnego zbioru „Róże i winogrona”. Pamiętam, w Hiszpanii na jednym z konkursów zwycięzcom wręczano za czwarte miejsce brązową różę, za trzecie — srebrną, za drugie — złotą, a za pierwsze — żywą różę. A Maksym Heorhijowycz wymyślił niepowtarzalną kryształową różę. Nasze pokolenie wyrosło pod skrzydłami Maksyma Tadejowycza. A ja miałem jeszcze to szczęście, że w niegdyś bardzo popularnej gazecie „Wieczorny Kijów”, gdzie Maksym Rylski stale drukował swoje artykuły w rubryce „Wieczorne rozmowy”, w jednym z nich napisał o trzech obiecujących poetach: Winhranowskim, Korotyczu i Draczu, wspominając zarówno pozytywy, jak i niedociągnięcia. Ten artykuł był bardzo popularny, przedrukowała go nawet moskiewska gazeta literacka, dotarł on i do naszej wsi. Nauczyciel, który niedawno wrócił z zesłania, gdzie odbył 10 lat, czytając moim rodzicom artykuł, powiedział: „Maksym Tadejowycz ostrzega waszego Iwana, gdzie to on znalazł „kleiste błoto rodzinnej wsi?”. Jeśli dalej będzie tak pisał, to zagrzmi tam, skąd ja przyjechałem”. Ukraińskim poetom wtedy, jak i zawsze, wiodło się niełatwo. Ale dłoń Boża zawsze była nad Maksymem Tadejowyczem. Jakoś oni z Ostapem Wysznią (Hubenką) w burzliwe lata rewolucyjne jechali z Kijowa, a ich zatrzymał ataman Zełenyj: „Kto tacy”? Odpowiedzieli. Wtedy tak zwany „bandyta” Zełenyj przydzielił im wozy, dał eskortę i spokojnie dojechali od Trypilla do Romaniwki. Było jeszcze wiele różnych historii. Na przykład, kiedy Mykyta Chruszczow przyjechał na Ukrainę, podczas przejażdżki kutrem z pisarzami zaczął pouczać: prawdziwi ukraińscy poeci — Tyczyna, Bażan, inni proletariusze. Nie to co ten sukinsyn szlacheckiego pochodzenia — Rylski. Wtedy Tyczyna wstaje i idzie: wyjdę, nie mogę, kiedy obrażają tak sławnego poetę, Maksym Rylski — to nasz poeta. Tyczyna próbował wyjść z kutra. Dokąd? W Dniepr? Ale tym czynem zademonstrował solidarność ukraińskich poetów, co jest bardzo ważne. Wspaniale, że konkurs nazwano imieniem tak wspaniałego poety”. Petro Zasenko potwierdził, że żadne pokolenie poetów tamtych czasów nie przychodziło do literatury bez błogosławieństwa Maksyma Rylskiego. „Na początku lat 60. w wydawnictwie „Dnipro” wyszła antologia „Szczęśliwej drogi”. Słowo wstępne do tej książki napisał Maksym Tadejowycz, wspomina się tam wiele nazwisk, które potem weszły do literatury. Klasyk śledził przychodzenie do literatury nowych nazwisk, przejmował się i pomagał dobrym słowem, ojcowskimi radami. Zapraszaliśmy go na posiedzenia studia literackiego, dzielił się z nami doświadczeniem, twórczymi sekretami, nas uczył i sam uczył się od młodych. W 1968 roku w wydawnictwie „Mołod” ujrzała światło dzienne książka oryginalnych sonetów Maksyma Rylskiego i jego przekładów sonetów klasyków zagranicznych. Głębokie przedmowę do zbioru napisał Dmytro Pawłyczko, książka zyskała znaczny rozgłos. Miałem szczęście być jej redaktorem”. Mykoła Łukiw podkreślił wysoki poziom artystyczny utworów z poprzednich konkursów, aktywność, zwłaszcza młodych (w każdym było 200—250 uczestników). Wiktoria Kołesnyk podkreśliła, że wernisaż za każdym razem odkrywa nowe nazwiska, które wzbogacą ukraińską literaturę.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
