Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

Każdy powinien to wiedzieć

Слово Просвіти, №16 за 2017 рік

Jurij MUSZKETYK, Bohater Ukrainy Fakt pierwszy. W kronikach konstantynopolitańskich (greckich) znajduje się informacja, że za czasów cezara (cesarza) Justyniana do Konstantynopola przyjeżdżał książę Kij. Z tego płynie kilka niezwykle ważnych wniosków: Kij nie był, jak głosi legenda, przewoźnikiem na Dnieprze (w co wątpił także autor „Powieści minionych lat” Nestor), lecz rzeczywiście był księciem; dalej: teoria o tym, że Ruś Kijowska powstała od Waregów, że kijowscy książęta to Waregowie — to również wymysł. Z całych sił podsycali go i podsycają Moskale, dla nich niechby kijowscy książęta byli z Papuasów, byle nie z miejscowych, nie z Ukraińców. I co chyba najważniejsze: z greckiego i starorzymskiego rachunku czasu dowiadujemy się, że Justynian zasiadł na tronie w 527 roku. O jakich tu Waregach mogła być mowa, skoro Oleg przyjechał do Kijowa pod koniec IX wieku i zabił kijowskich książąt Askolda i Dira? Zatem Rusini są wspominani już w greckich i gockich kronikach VI wieku. Obecnie zaś Moskale ględzą o tym, że Moskwa wywodzi swój rodowód od Kijowa, od jego początków. A Moskwa jest wspominana po raz pierwszy w 1147 roku jako mordwińska „dieriewnia” Kuczki; zresztą i późniejsze nazwy Moskwa, Wołga, Oka — są mordwińskie. Że Rusini to Rusini, rozumiemy sami, wszak Nestor-kronikarz wskazuje, że Słowianie przybyli zza Dunaju, osiedli i „nazywali się tak, gdzie siedzieli”: Drewlanie — las, dzisiejsza Żytomierszczyzna, Drygowicze — Białoruś, Siewierzanie — Czernihowszczyzna i wreszcie Polanie, albo Ruś. Bo siedzieli w międzyrzeczu rzek Roś, Roska, Rosawa, Rostawica. A dzisiejsi Rosjanie żyli na północy i Nestor wielokrotnie ostrzega, że nie byli to Słowianie, lecz mordwińskie plemiona: Czudź, Mordwa, Goladź, Wiaś i inne. Zatem Rosjanie nie są Słowianami, choćby nie wiem jak chcieli się przypisać do Słowian, wysuwając teorie słowianofilstwa, panslawizmu. Nestor świadczy, że byli to dzicy, jedli nieczyste i padlinę, nie żenili się, a żyli jak zwierzęta itd. Nie będę powoływał się na świadectwo ojca historii powszechnej Herodota, który, wskazując na miejsce położenia dzisiejszej Moskwy, pisał, że żyją tam Androfagowie — ludożercy. Oni w swej istocie nie zmienili się do dziś, pożerają całe narody. O tym samym mówi i najpoważniejszy starorzymski historyk Tacyt, wprawdzie ani jeden, ani drugi nie widzieli tego na własne oczy, a korzystali z opowieści Scytów. Ruś Kijowska albo wojowała z tymi plemionami, albo prowadziła je ze sobą na Konstantynopol. Skąd więc wzięła się Moskiewszczyzna (Rosja)? Ani razu nie spotkałem odwołania moskiewskich uczonych do Nestora, omijają go, tylko hałasują: „My pierwyje, my osnowopołagajuszczije”. Hałasują i tyle. Od starożytności do dzisiejszego „ruskiego miru” na czele z ich nieczystym najwyższym popem Cyrylem Gundiajewem. A mogliby już przytoczyć z kroniki choć jedną historię i wszystko stałoby się jasne. Nie ma w tym nic wstydliwego. Przytaczam z „Powieści minionych lat” Nestora kronikarza jeden epizod. W Kijowie na wielkoksiążęcym tronie siedzi książę Wsiewołod. W sąsiednim Perejasławiu — Igor. Walczą między sobą o wielkoksiążęcy stół. Wsiewołod idzie z wojskiem w stepy na Połowców. Igor przyjeżdża do Kijowa i siada na wielkoksiążęcym stole. Wraca Wsiewołod z wojskiem, Połowców nie spotkał, przepędza Igora, zajmuje Perejasław, Igora wrzuca do porubu (więzienie bez okien i drzwi, z klapą od góry), a sam postanawia rozprawić się z sojusznikiem Igora, nowogrodzko-siewierskim księciem Światosławem. Idzie na Nowogród Siewierski raz i drugi, ale wziąć go nie może. Wtedy zbiera ogromne wojsko — braci, bratanków i idzie znowu. W Nowogrodzie Siewierskim zbiera się wiec: gridnicy-miecznicy, czyli wojownicy, mówią Światosławowi: „Książę, służyliśmy ci wiarą i prawdą, ale teraz nie mamy sił. Pobiją nas, a nieszczęście spadnie na nasze żony i dzieci. Idź w las. Z tobą pójdzie i część wojska. A Wsiewołod wtedy nas ułaskawi”. I Światosław poszedł. Z nim poszła prawie połowa mieczników, połowa smerdów i połowa Połowców (Światosław miał duże połowieckie wojsko, druga połowa uciekła w stepy). Idą długo na północny wschód, chaszczami, lasami i natrafiają na plemię Goladź. Dochodzi do bitwy. Zwyciężają Rusini. Światosław stawia grodek i dwa grodki dla synów. Tu teraz jego ojcowizna, później — księstwo. I kim teraz są ci ludzie? Pomieszali się: Rusini, Goladź, Połowcy. Rusini zwyciężyli, teraz rządzą oni, ich prawa, ich porządki. I mówię, że ich wszystkich już można nazywać Rusinami, tym bardziej, że ich książę był Rusinem. Oto tak powstał i Suzdal, i książę tam też był ruski — Jurij Dołgoruki, syn Włodzimierza Monomacha. Ale to, że na terytorium dzisiejszej Moskwy, Suzdala, Włodzimierza żyli Rusini — to kłamstwo. To podła Pogodinowska nieprawda. W całej rosyjskiej historii, w całym życiu społecznym, kulturalnym, duchowym słychać stukot kopyt tatarskich koni i krzyk „ura” (śmierć). A słynna bitwa na Kulikowym Polu, o której napisano dziesiątki monografii, powieści, nakręcono filmy, którą propagują od pierwszych klas szkoły: rzekomo moskiewskie drużyny zwyciężyły ordę Mamaja i na zawsze uwolniły się od mongolsko-tatarskiego jarzma. Są dwie prawdy o tej bitwie: jedna — że jej nigdy nie było, a w tym samym 1390 roku była bitwa między chanem Złotej Ordy Tochtamyszem a innym wschodnim despotą Timurem Tamerlanem. W wojsku Tochtamysza były i moskiewska, suzdalska i włodzimierska drużyny, Tochtamysz został rozbity i uciekał, a z nim i te drużyny. A druga — że była to bitwa Mongołów z Mongołami, którzy w tamtym czasie wystarczająco się podzielili i prowadzili ze sobą różne narody. Zwycięstwo przyniosła wołyńska ciężka konnica, a „wielki” Dymitr Doński, przebrawszy się na początku bitwy w strój prostego wojownika, schował się w krzakach i nie wychodził stamtąd do końca bitwy. O tym pisze wielu autorów, w szczególności Wołodymyr Biliński. A w Moskwie jeszcze sto lat stał mongolski bołwan (bożek) i Moskale chodzili kłaniać mu się, składając ofiary. Moskiewszczyzna w tamtym czasie wchodziła w skład mongolsko-tatarskiego państwa jako jego ciało państwowe. Z jarłykami chana rządzili Moskiewszczyzną mongolscy baskakowie. W Złotej Ordzie wyznaczano i biskupów na Moskiewszczyznę. Z wołowymi jarzmami na szyi moskiewscy książęta pełzali na kolanach do chanów po jarłyki. I całe życie, cały mongolski ustrój przejęli Moskale. A to, że Kijowianie porzucili Kijów i osiedli na ziemiach dzisiejszej moskiewszczyzny, — czysty wymysł. To co, przez radio czy telewizor im kazali? Moskiewski archeolog, akademik hrabia Uwarow przekopał na Moskiewszczyźnie około dziesięciu tysięcy mogił, żeby udowodnić, że w IX—XII wiekach żyli tam Rusini, i nie znalazł ani jednego ruskiego pochówku, tylko mordwińskie, i jako uczciwy naukowiec opublikował o tym książkę, którą moskiewski rząd nakazał zniszczyć. Zostało sześć egzemplarzy. A Kijów w X—XII wiekach, jak świadczą cudzoziemcy, był bardziej kulturalnym i znaczącym centrum niż Paryż i Londyn. (Pawło Sztepa „Moskowstwo”). Olga, Światosław, Włodzimierz byli wielkimi książętami, czyli królami. Nazwę Ruś Moskale ukradli Ukraińcom. Spójrzmy na ówczesne europejskie mapy. Tam wszędzie Moskiewszczyzna-Moksel. Czytelniku, będziesz mógł w dużych bibliotekach wziąć książkę francuskiego inżyniera Beauplana, napisaną i po raz pierwszy wydaną w 1652 roku, który zbudował twierdzę Kudak, oto jej tytuł: „Opis Ukrainy od granic Moskiewszczyzny do granic Siedmiogrodu” (Węgier). I mapa przy niej. Są też inne mapy Europejczyków. Ukraina była nazwą wewnętrzną, a po europejsku — Ruś. I wspomina się również dawno, tak, w kronikach napisano, że w 1187 roku zmarł perejasławski książę Włodzimierz Hlebowicz, „i cała Ukraina po nim bardzo płakała”. Nazwę Rosja wprowadził w 1721 roku Piotr I, nakazując nazywać Czudź i Mierię Rosją. A teraz Moskale szydzą, że Ukraina, rzekomo, to obrzeża Rosji, której w planach nie było. Wtedy i Polska to obrzeża: „Polski kraj, cudowny kraj”. I sama Rosja „Czego szuka on (żagiel) w kraju dalekim, co stracił w kraju rodzinnym”. To co, to też obrzeża? Ukraina — to kraj, państwo, ojczyzna. Prędzej można powiedzieć, że jeśli Ukraina to kraj, to jest to sam skraj Europy, ostatnia cytadela cywilizacji, za którą zaczynają się dzikie mongolsko-tatarskie ziemie. Słynny święty Aleksander Newski był przyrodnim bratem Batu-chana, a syn Batu-chana Sartak — bratem krwi syna Newskiego; Aleksander Newski na czele mongolskiego wojska doszczętnie zrujnował swój rodzinny Nowogród, a w wsławionej bitwie z niemieckimi rycerzami było… 93 rycerzy. Prawdziwe nazwisko „zbieracza ruskich ziem” Iwana Kality — Kałga i ta nić przeciągnęła się przez wieki: Turgieniew, Lew Tołstoj, Karamzin (Kara-Murza), Mongołowie-Tatarzy. I nawyki. Ustrój życia u Moskali w połowie mongolsko-tatarski. I dalej Moskiewszczyzna pozostawała dzikim, niecywilizowanym państwem. Moskale zaczęli drukować książki 160 lat później niż Ukraińcy. Pierwszym rosyjskim drukarzem był W. Gaton, drugim — Iwan Fedorowicz. Pierwszego Moskale utopili, drugi uciekł na Ukrainę. W 1652 roku z Kijowa do Moskwy przyjechał akademista Akademii Kijowsko-Mohylańskiej Epifaniusz Sławinecki, z nim przyjechało trzydziestu akademistów i przetłumaczyli z greckich oryginałów Psałterz, Oktoich, Ewangelię i szereg świeckich książek, aż do „Żywota Aleksandra Macedońskiego”, bo pisane i przepisywane od ręki przez niepiśmiennych diaczków księgi cerkiewne nie tylko świeccy nie rozumieli, co im czytają, ale i sami księża, dalej stąd przyjeżdża Symeon Połocki i przywozi wierszowanie (system sylabotoniczny), a za nim i Teofan Prokopowicz oraz Stefan Jaworski przywożą dramat, porządkują system cerkiewny, uczą carskie i bojarskie dzieci. W rewanżu Moskale niszczą ukraińską kulturę, ile spalono ukraińskich książek, w tym Ewangelii w języku ukraińskim, ile nie dopuszczono do druku, ile carskich ukazów o zakazie języka ukraińskiego, ile zamęczonych ukraińskich oświeceniowców, uczonych aż do dziś. Niczym nie zmierzyć wyrządzonej Ukrainie krzywdy przez moskiewskie upiory. I jeszcze jeden kardynalny problem wymaga wyjaśnienia. Język. Moskale szaleńczo hałasują, że język rosyjski to „wielikij, moguczij i swobodnyj russkij jazyk”. Jest on, rzekomo, kontynuacją języka ruskiego, a język ukraiński jest zepsutym rosyjskim dialektem. Otóż, przede wszystkim warto powołać się na wybitnego moskiewskiego historyka Karamzina, autora dwunastotomowej „Historii państwa rosyjskiego”. Kiedy go zapytano: „W jakim języku rozmawiała Ruś Kijowska”, odpowiedział: „W tym, w którym teraz rozmawiają Małorusini”. Czyli w języku ukraińskim. To samo powiedział inny wielki rosyjski historyk Kluczewski. To było już w XIX wieku. Ale zrozumiałe jest to i tak, inaczej być nie mogło, warto tylko pomyśleć, jeśli Rusini byli znani już w XI wieku, to w jakimś języku rozmawiali. Jeszcze nie było języka cerkiewnosłowiańskiego. Z kronik wiadomo, że trzech słowiańskich książąt (jeden z nich ruski — Rościsław) zwróciło się do bizantyjskiego (konstantynopolitańskiego) cezara Michała, mówiąc mu, że, rzekomo, u nas, Słowian, bardzo wielu ludzi przyjęło chrześcijaństwo, a Służbę Bożą, kazania i wszystko inne czytają w obcym im języku greckim. Jak zrobić, żeby ludzie zrozumieli Słowo Boże? Ale niektórzy doradcy Michała sprzeciwili się, że Słowo Boże można głosić tylko w tym języku, w którym było napisane na krzyżu, na którym był ukrzyżowany Jezus Chrystus. Na krzyżu było napisane: „Jezus Nazarejczyk, król żydowski”. A napisano w trzech językach: żydowskim, greckim i łacinie. Na tym Michał nie poprzestał, a zwrócił się do Papieża Rzymskiego. Jak być? A Papież otworzył Ewangelię i przeczytał: „Każdy naród sławi Boga w swoim języku”. Wtedy Michałowi poradzono, że w bułgarskim miasteczku Sałuń (Bułgaria pod Bizancjum) żyje bardzo mądry człowiek Lew, a u niego tacy sami mądrzy synowie Cyryl i Metody, zawołaj ich. Michał zawołał ich i polecił ułożyć słowiańską gramatykę. Zgodzili się. Cyryl ułożył alfabet — cyrylicę, którą wkrótce zastąpili głagolicę. Kilka graffiti cyrylicą jest w kijowskim soborze Sofijskim, a Metody przetłumaczył Oktoich, Psałterz, a potem, razem z Cyrylem, przetłumaczyli i Ewangelię. Co to był za język, co to była za gramatyka? Cyryl w 800 roku był w Chersonezie i czytał Psałterz i Ewangelię w języku staroukraińskim. Coś niecoś wziął i stamtąd. Zatem był to bułgarski, staroukraiński język, język cerkiewnosłowiański. Brał do swojego alfabetu Cyryl i gockie litery. My dokładnie wiemy, że w tym języku odprawiano Służbę Bożą, a potem zaczęto pisać wszelkie dokumenty: umowy itd. Oto jak brzmią: „Byst’ czełowiek posłan ot Boga i Bog bieasze słowo, i słowo bieasze ot Boga, sie bo iszkoni nicztoże nie byst’. A jeżeli byst’, mir w tom swietitsja i t’ma jego nie obist’”. Mało zrozumiałe, w nim wiekami odprawiano Służbę Bożą i w niektórych rosyjskich cerkwiach odprawiają i dziś. Nakłada się on na żywy język narodu. I oto Ruś Kijowska zaczęła podbijać Czudź, Mierię, Goladź i innych. Jak i na całym świecie, na przedzie z wojskiem szli misjonarze. Oto oni i szczepili Słowo Boże w tym języku. A żywy język na Ukrainie pozostawał ukraińskim. Cerkiewnosłowiański rozpełzał się po dialektach, tak, na przykład, cerkiewnosłowiańskie „jery” (ъ) u Wiatyczów i u Moskali Kim jesteśmy? W historii narodów istnieją fakty, które naświetlają całą historię tych (i innych) narodów, całkowicie obalają kłamstwa ich nieżyczliwych, fakty te muszą znać wszyscy przedstawiciele tego narodu. I wtedy prawda staje w pełnej krasie.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn