Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 9strona oryginału ↗

ALFABET ZNANYCH NAZWISK

Слово Просвіти, №18 за 2007 рік

Notatka „SP” Spektakl „Melodia warszawska-2” to kontynuacja kultowego przedstawienia z lat 70. ubiegłego wieku „Melodia warszawska”, w którym 40 lat temu rozbłysła gwiazda jednej z najwybitniejszych ukraińskich aktorek — Ady Rohowcewej. Był to spektakl, z którym aktorka przez 30 lat wychodziła na scenę i który wszędzie odbywał się przy pełnych salach. Dzisiaj Ada Rohowcewa pracuje nad spektaklem „Jakość gwiazdy”, w którym zagra primadonnę. Premiera odbędzie się w październiku, kiedy aktorka będzie świętować swoje 70-lecie. Ada Mykołajiwna pracuje z różnymi reżyserami w teatrach impresaryjnych i w kinie. Gastroluje po miastach nie tylko Ukrainy, ale i daleko poza jej granicami z nowym spektaklem „Melodia warszawska-2”, jej bohaterka nie tylko stanęła przed widzami 40 lat po wydarzeniach opisanych w sztuce Leonida Zorina „Melodia warszawska”, ale została uznana za najlepszą kreację aktorską w sezonie teatralnym 2004 roku, a sama aktorka została uhonorowana najwyższą nagrodą za najlepszą rolę kobiecą — „Kijowską Pektorałą”. Na cześć ludowej artystki Ukrainy i ZSRR odsłonięto „gwiazdę”. Państwo ukraińskie należycie doceniło kunszt aktorki, której twórczość przez dziesięciolecia była wizytówką Kijowskiego Akademickiego Rosyjskiego Teatru Dramatycznego imienia Łesi Ukrainki. — Ado Mykołajiwno, czy nie miała Pani pokusy, by spektaklem „Melodia warszawska-2” powtórzyć „Melodię warszawską” swojej młodości? — Powtórzyć niczego nie można. Kiedy zadzwonił do mnie Ihor Afanasjew i zaproponował wystawienie „Melodii warszawskiej”, moją pierwszą reakcją było: „Oszalałeś!”. Ale odmówić takiej pokusie nie mogłam, wszak „Melodia warszawska” to dla mnie szczególny spektakl. Zagrałam go 670 razy! — Nowa inscenizacja „Melodii warszawskiej-2” — czym ona jest?.. — To spotkanie z moją sceniczną młodością czterdzieści lat później, droga do nostalgicznego serca… — W Heli byli zakochani wszyscy wielbiciele Pani talentu. Co było największą nagrodą dla młodej aktorki Rohowcewej? — Największa nagroda dla mnie — kiedy po spektaklu przychodzili Polacy z Warszawy i mówili: „Pani jest warszawianką, Pani gra właśnie warszawiankę”, natomiast krakowscy widzowie zapewniali mnie: „Pani jest krakowianką”. A tak naprawdę grałam Ukrainkę, tylko z polskim akcentem… — Jakie prace teatralne, oprócz „Melodii warszawskiej”, są dla Pani najważniejsze? — Pola Wichrowa w „Młodości Poli Wichrowej” według Leonida Leonowa. Wróciłam wtedy do domu, a mój mąż (on też mój nauczyciel Kostiantyn Petrowycz Stepankow) powiedział: „Witaj, artystko!”. To było dla mnie bardzo ważne. Ale najważniejsi dla mnie zawsze byli ludzie, którzy otaczali mnie w pracy. Pracowałam z Pawłem Łuspikajewem, Wiktorem Chałatowem. Jeden starszy partner przyszedł na moje urodziny, przyniósł proste kwiatuszki, czy to rumianki, czy chabry (mi w dniu urodzin w środku lata z jakiegoś powodu zawsze dają mieczyki, których nie lubię) i napisał na fotografii: „Jestem zawsze z ciebie zadowolony”. Do dziś przechowuję to zdjęcie jako talizman. A potem ludzi, którzy mnie kochali, w teatrze stawało się coraz mniej. I odeszłam, bo nie było komu mnie kochać. — Miała Pani szczęście nagrać dla radia złoty fundusz utworów klasycznej i współczesnej literatury ukraińskiej… — To szczęście dla mnie. Wszak naprawdę miałam szczęście, że swego czasu los zetknął mnie z redaktorką ukraińskiego radia Niną Nowosełycką. To właśnie ona po raz pierwszy nagrała mnie w studiu, a już później mój głos brzmiał w jej programach okresowo. Nagrałam bardzo wiele utworów klasycznej i współczesnej literatury ukraińskiej. — Czym dla Pani jest praca ze słowem w radiu? — Nie tylko kształtowała mnie jako aktorkę, ale dała możliwość razem z uznanym pedagogiem Leonidem Olijnykiem prowadzić kurs aktorstwa w Kijowskim Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej im. I. Karpenki-Karego. A potem na Narodowym Uniwersytecie Kultury, na wydziale telewizyjnym, wychowywać młodych prowadzących i lektorów. Moim partnerem-pedagogiem był znany prezenter telewizyjny Anatolij Diaczenko.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn