Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 12strona oryginału ↗

KULTURA

Слово Просвіти, №18 за 2007 рік

STOŁECZNE IMPREZY — Hryhoriju Dżamałowyczu, skąd taka nazwa — „Hłodoski skarb”? — Na Chersońszczyźnie jest wieś Hłodosy, na początku lat 60. XX w. mały chłopiec przypadkowo znalazł tam skarb, który składał się z 700 przedmiotów ze złota i tyle samo ze srebra. Obecnie znajduje się on w Muzeum Kosztowności Ukrainy i niewiele ustępuje słynnej Pektoralii. To z jednej strony jak Znak stepu, więc postanowiliśmy, że nasza nagroda jest jak ten skarb i znak miłości do naszych stepów. — Stworzył Pan swoistą kronikę chersońskiego stepu — dziesięć tomów „Pańskich ziaren”. — Było bardzo dużo wyjazdów, kiedy policzyliśmy z kierowcą, to doszliśmy do wniosku, że można kilka razy okrążyć Ziemię po równiku. I to trzy rozbite samochody. Bo w każdy piątek nieodmiennie wsiadaliśmy do auta i jechaliśmy, czasem na kilka dni. To było jak pragnienie tych wędrówek. Wracałem, siadałem do komputera i ono powoli się wyłaniało i zebrało w dziesięć ogromnych tomów. To było poszukiwanie przeszłości, którą tracimy. Jakoś przejeżdżałem przez wieś Sasiwkę na Kirowohradszczyźnie, gdzie całkiem młody Puszkin odwiedził ziemian Dobrowolskich i świętował swoje urodziny. Zobaczyłem, że na wiejskim Pałacu Kultury wisi ładna tablica pamiątkowa, po roku tę tablicę pamiątkową pomalował nie wiadomo kto, a teraz w ogóle jej nie ma. Przejeżdżałem przez jakieś miejsca i widziałem, że wszystko jest niszczone, usłyszałem wyrażenie „spalone dusze”. I kiedy przyjeżdżasz gdzieś, to widzisz, że tych dusz staje się więcej, a zabytków przeszłości mniej. Interesowała mnie historia parków południa Ukrainy. Tam problemem jest posadzenie drzewa w stepie. Ono bardzo ciężko się przyjmuje, ponieważ słońce jest palące, gleba swoista — więc to cała sztuka posadzić park czy las, a tych parków nie ma tak dużo na południu Ukrainy, zaczynając od Askanii-Nowej, gdzie mitycznie znaleziono wodę, albo parku w Onufrijiwce, który jest związany z Serbami. Tych parków jest bardzo mało. Szczególnie ciekawa jest historia parku Wesełe Bukowenky na Kirowohradszczyźnie. Ukraiński ziemianin Dawydow oddał temu parkowi całe swoje życie, nawet się nie ożenił, ponieważ park był dla niego jak bliska osoba. On naprawdę zbudował ten nowoczesny europejski park początku XX wieku, a potem przyszła władza radziecka, Dawydowa „wyrzucono” z parku, a on jako żebrak zmarł w Charkowie na środku ulicy. Oto tak. — A zachowały się zdjęcia z czasów, kiedy on tam był? — Całkiem przypadkowo, kiedy już książka była prawie gotowa, zadzwonili do mnie i powiedzieli: jesteśmy z tamtych stron i znaleźliśmy starą-starą fotografię, wielka winieta i na niej PROJEKT N. BONDARENKO, historyk sztuki Rzeźbiarka Iryna Iwaniwna Spodarenko widzi świat jako kosmiczną projekcję, która wciela się w dynamiczne konstrukcje geometryczne. Pamięć dla człowieka — to też swoisty znak. Jako mostek między przeszłością, teraźniejszością i przyszłością. Spodarenko buduje mosty pamięci przez uniwersalne prawa interakcji człowieka i czasu. Pamięć o Hołodomorze zwraca nas do tragicznej strony księgi ludzkości. Śmierć milionów, które odeszły w inne światy, jak męczennicy, nie może zniknąć w niepamięci. W rzeźbiarskiej kompozycji Iryny Spodarenko brzmi melodia światowego smutku — tak zbudowane są jej plastyczne konstrukcje. Rytmy, koła, półsfery ogólnej płaszczyzny

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn