Strona · s. 13strona oryginału ↗
ŻYCIE POZNAJE SIĘ PO PORÓWNANIU
Слово Просвіти, №18 за 2007 рік
O. MAKSIUTA, wieś Zelena Dolyna, obwód dniepropetrowski
Z powołania jestem ogrodnikiem. Gdzie ja, tam i ogród, a gdzie ogród — tam i kwiaty. W kwiatach odsłania się dusza człowieka — to jest jego aura. Kto sadzi drzewo i kwiat, ten szanuje i kocha ziemię, na której żyje. A jeszcze mam serce wrażliwe na teraźniejszość. Nie mogę zapomnieć jednego wypadku z mojego dzieciństwa. Aby pozbyć się tych myśli, piszę do Państwa, a tam róbcie z tym, co chcecie. Działo się to w dalekim 1950 roku. Po ukończeniu szkoły podstawowej, aby odpocząć w czasie wakacji letnich, poszedłem pracować do kołchozu — wychodzi na to, że żyłem i pracowałem według Pawłowa: „Zmiana jednej pracy na inną jest odpoczynkiem”. Zmęczyłem się noszeniem worków, odpocznij — idź wykopać piwnicę. Teraz to kanapa—telewizor, a wtedy szkoła—kołchoz, kołchoz—szkoła. Jak sobie przypomnisz — i śmiech, i grzech, i płakać się chce. Kto wychowywał młodzież? — Kołchoz. Kto dawał przepustkę w życie? — Kołchoz. Jaka tam KPZR — kołchoz. Więc wychodzi na to, kto zrujnował rolnictwo? — Kołchoz, na czele z KPZR. Niedołężny się urodził, niedołężny umarł i takie też jego dzieci. Bardzo pożyteczna teoria Pawłowa. Pierwszego września biegłem do szkoły z wielką radością. Po ukończeniu szkoły średniej miałem jeszcze wykształcenie uniwersyteckie. A to już według Gorkiego, bo gorzej nie wymyślisz (w wieku 2 lat zostałem bez matki, w wieku 8 bez ojca. Każdej wiosny głodowaliśmy, po raz pierwszy spróbowałem kotleta w wieku 19 lat, gdy uczyłem się w technikum). Gdy przyszedłem ze szkoły i domownicy zobaczyli, że rzuciłem swoją torbę z zeszytami do zapiecka, następnego dnia, żebym się nie rozleniwiał, zaprowadzili mnie do kołchozu. Widzę, brygadzista ucieszył się — widocznie brakowało kadr. Dano mi wołów o przezwisku Kanafety. (Tak na Połtawszczyźnie nazywa się cukierki). Baby, a wtedy wszystkie kobiety tak nazywano, pomogły mi je zaprządz. Bo żeby zobaczyć górną część koła wozu, trzeba było zadzierać głowę. I ruszyliśmy: ani praw, ani znaków drogowych. Moje Kanafety były ujeżdżone, spokojne, silne, szarej ukraińskiej rasy z dużymi, pięknymi rogami — od razu poczuły demokrację. Gdzie tylko mnie nie wiozły, sobie-ciebie nie rozumiały. Z trudem odrobiłem tydzień. Gdyby nie pomoc starszego wiekiem sąsiada, pewnie nie wyszłoby ze mnie to, czym jestem teraz. Okazuje się, że jeździłem bez steru. Razem z sąsiadem zrobiliśmy bat. Przyszedłem następnego ranka do swoich Kanafetów, przywitały mnie pokojowo. Bata im nie pokazałem, schowałem na dno wozu. A moje woły radowały się — demokracja trwa. Ruszyliśmy. Gdy tylko trzeba było skręcić i chwyciłem za ster, moje woły stały się jedwabiste. Każdą moją komendę wykonywały wyraźnie. Tak mnie szanowały, tak je pokochałem — praca stała się przyjemnością. I uderzyłem je tylko raz, ale bat zawsze woziłem ze sobą. A po szkole biegałem do obory, żeby zobaczyć, jak tam Kanafety, zawsze zabierając ze sobą 2 kolby kukurydzy.
Streszczenie: — demokracja bez steru doprowadzi do rozpadu społeczeństwa; — inteligentną gazetę czyta garstka, a to, czego nie chce się wziąć do ręki, masy czytają i wierzą w to, co napisane. To nasza bieda. Potrzebna jest przeciwwaga; — komuniści mają ziemię pod nogami palącą, czują to, ale jeszcze wiele szkód wyrządzą państwu. W naszym regionie nie nadają kanałów radiowych w języku ukraińskim. Co do prawdziwej historii, mamy ogromny głód, chciałbym czytać więcej Jurija Szapowała. Zróbcie Kijów ukraińskojęzycznym, elita do tego u was jest. Dziękuję Olegowi Romanczukowi za odpowiedź na mój otwarty list.
Chrzciciel Rusi zachwiany. Szczególna uwaga banknotowi dziesięciohrywnowemu. Na wzorze z 2000 roku, w przyjemnej kolorystyce, wizerunek hetmana Ukrainy Iwana Mazepy. To imponujące przedstawienie, w którym arystokratyzm, oświecenie, rozum, siła i hart ducha, ironia, mężna uroda, inaczej mówiąc — pełna szlachetność obrazu, odpowiednia do czynów, być może nie tylko hetmana. Takie przedstawienie hetmana Ukrainy nie mogło dać spokoju współczesnym „też Ukraińcom”. I oni poszli „naprzód”. Na miejsce tego znaku, z przewagą ciemnofioletowej barwy, w 2004 r. wyemitowano już nowy banknot dziesięciohrywnowy, wykonany w (jakby pod czerwoniec, niby) brudnoczerwonej gamie, znacznie mniej atrakcyjny niż znak z 2000 roku. Oto wizerunek hetmana Iwana Mazepy. Portret wyszczerbionego prostaka o pustym spojrzeniu. Skoro, według świadectwa historyków sztuki, wiarygodne portrety B. Chmielnickiego i I. Mazepy do naszych czasów nie dotrwały, to kto komu dał prawo, by w wizerunkach na reprezentacyjnych dokumentach państwa — jego znakach pieniężnych — poniżać dwóch państwowców Ukrainy. Proponuję wstrzymać wprowadzanie do obiegu dziesięciohrywnowego banknotu wzoru 2004 roku, a dalej puszczać w obieg dziesięciohrywnowy banknot wzoru 2000 roku. Dopracować wizerunek księcia Włodzimierza Wielkiego na jednohrywnowym banknocie wydania 2004 roku.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
