Strona · s. 6strona oryginału ↗
PRAWDZIWE OBLICZE REGIONAŁA
Слово Просвіти, №18 за 2008 рік
Josyp RESZKO
W niepodległej Ukrainie nie brakuje obrońców ludności rosyjskojęzycznej. Choć większość z nich zeszła ze sceny, to jednak pojedynczy pozostali. Jednym z nich jest deputowany z Partii Regionów Wadim Kołesniczenko, który twierdzi, że w Ukrainie ma miejsce „etnocyd” ludności rosyjskojęzycznej. Dzielny regionał pracuje, „nie szczędząc życia swego”. Oczywiście przy takim obciążeniu zdarzają się wpadki. Wśród nich jest jedna, od której deputowany się odcina. W przededniu drugiego zjazdu w Siewierodonieckiem dziennikarz Wiktor Słozko opublikował wywiad z Kołesniczenką na stronie 4post.com.ua pod wymownym tytułem „Wadim Kołesniczenko: »Siewierodonieck – »ostatni dzwonek« dla państwa, które jutro może zniknąć z mapy Ziemi!«”. Ten wywiad demonstruje profesjonalizm dziennikarza, który trafnymi pytaniami i uwagami zmusił swojego rozmówcę do szczerości. Wadim Kołesniczenko ujawnił prawdziwe motywy swojej aktywności na polu językowym, czym ponownie zademonstrował stosunek regionałów do państwa, obywatelami którego są. Jednym z głównych motywów zorganizowania skandalicznego zjazdu W. Kołesniczenko uważa katastrofalny stan w sferze humanitarnej z powodu ograniczenia praw ludności rosyjskojęzycznej. Regionał nazywa to „polityką etnocydu rosyjskojęzycznych”. I ostrzega, że zjazd to „ostatni dzwonek” dla państwa, które jutro może zniknąć z mapy Ziemi!” Ze zdziwieniem dziennikarza precyzuje: „No, z mapy politycznej”. Deputowanego oburza to, że bez znajomości języka państwowego „kandydackiej, doktorskiej nie obronisz!” Na to dziennikarz słusznie zauważa: „Jeśli nie jesteś w stanie nauczyć się pokrewnego języka słowiańskiego, to jakim ty jesteś uczonym?” Replika trafiła w cel i dotknęła miłości własnej Kołesniczenki, który bez namysłu wypalił znamienne: „A dlaczego ja, mając język ojczysty rosyjski, mam jeszcze coś uczyć?!” Wreszcie na głos przyznano to, na co wskazywali przedstawiciele sił narodowo-demokratycznych: nadanie rosyjskiemu statusu państwowego ma jeden cel – ostateczną rusyfikację Ukrainy. Nie dając naszemu „bohaterowi” ochłonąć i zrozumieć, jak ważne wyznanie wypowiedział, dziennikarz natychmiast zauważa: „Nie uczcie się! Ale bez języka państwowego nie łudźcie się, że awansujecie w służbie państwowej!” I tu deputowanego poniosło… Gniewną tyradę w obronie praw rosyjskojęzycznych kończy kolejnym wyznaniem: „I ja, jako ojciec swojego dziecka, muszę się zastanowić: albo bronić jego praw, albo, rozumiejąc, że dziecko nie będzie miało przyszłości, powiedzieć: »Wiesz co! Chodźmy pluć na groby naszych przodków, pluć na nasz język ojczysty, pluć na naszą historię, żebyś miał sytą strawę, żebyś był rozpieszczany na Bankowej! Chodź, ucz się języka obcego dla ciebie – ukraińskiego!« – ?.. – »No, nie obcego, a państwowego. Ale czy tak wychowamy patriotę?«” Szukanie racjonalnego ziarna w tym nie ma sensu, bo ilość sprzeczności, ignorancji i barbarzyństwa jest bezgraniczna. Ale to klucz do zrozumienia działań i myślenia prorosyjskich sił w Ukrainie, takich jak Partia Regionów, komuniści i podobne partie. Nie obchodzi ich los tej ziemi danej nam przez Boga, jej historia, kultura, język. Są jej obce! Regionałowie i spółka zawsze bronią interesów naszego północnego sąsiada. Czy można sobie wyobrazić, że w sporze między Niemcami a Francją parlamentarzyści broniliby interesów nie swojego kraju? Główne motywy językowych spekulacji to osiągnięcie swoich celów politycznych oraz usprawiedliwienie niechęci czy niezdolności kołesniczenków, azarowów i im podobnych, pracujących w instytucjach państwowych, do nauki języka państwowego, zwłaszcza na wschodzie i południu. Regionałowie wraz z komunistami uzasadniają nadanie rosyjskiemu specjalnego statusu mitycznymi wymysłami o rzekomych uciskach obywateli rosyjskojęzycznych. W regionach wschodnich i północnych ten mit jest popularny, bo górnikom i znacznej części ludności, walczącej o przetrwanie, nie jest w głowie własna tożsamość… Niedawno Prezydent skierował list do Premier-minister Julii
Tymoszenko, w którym podkreśla, że „kwestia kształtowania i realizacji państwowej polityki językowej, nieustannego przestrzegania konstytucyjnych gwarancji wszechstronnego rozwoju i funkcjonowania języka ukraińskiego jako państwowego we wszystkich sferach życia publicznego na całym terytorium Ukrainy, zaspokajania potrzeb językowych obywateli Ukrainy pozostają dziś niezwykle aktualne”. I zlecił Gabinetowi Ministrów: „W celu zwiększenia skuteczności państwowej polityki językowej i jej koordynacji proszę rozważyć kwestię utworzenia odpowiedniego centralnego organu władzy wykonawczej, który będzie kształtował i realizował państwową politykę językową”. Ale czy do tego potrzebna jest jakaś mityczna nadbudowa, skoro istnieją normy obowiązującego prawodawstwa? Na przykład Konstytucja Ukrainy (artykuł 10): „Państwowym językiem na Ukrainie jest język ukraiński. Państwo zapewnia wszechstronny rozwój i funkcjonowanie języka ukraińskiego we wszystkich sferach życia publicznego na całym terytorium Ukrainy”; Ustawa Ukrainy „O miejscowych administracjach państwowych” (artykuł 2): „Miejscowe administracje państwowe w granicach odpowiedniej jednostki administracyjno-terytorialnej zapewniają: 1) wykonanie Konstytucji, ustaw Ukrainy, aktów Prezydenta Ukrainy, Gabinetu Ministrów Ukrainy, innych organów władzy wykonawczej wyższego szczebla”; Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego Ukrainy z 14 grudnia 1999 roku 10-rp/99: „Postanowienia części pierwszej artykułu 10 Konstytucji Ukrainy, zgodnie z którymi „państwowym językiem na Ukrainie jest język ukraiński”, należy rozumieć tak, że język ukraiński jako państwowy jest obowiązkowym środkiem komunikacji na całym terytorium Ukrainy przy wykonywaniu uprawnień przez organy władzy państwowej i organy samorządu terytorialnego (język aktów, pracy, administracji, dokumentacji itp.), a także w innych sferach życia publicznego, określonych ustawą (część piąta artykułu 10 Konstytucji Ukrainy)”. Czy Prezydent nie ma wystarczających uprawnień, aby zapewnić pełnowartościowe funkcjonowanie języka ukraińskiego jako państwowego na całym terytorium Ukrainy? Może warto wezwać do siebie przewodniczących obwodowych administracji państwowych, zaprosić Premiera i wicepremierów, omówić problem i wydać dekret o usunięciu wszystkich naruszeń w sferze językowej w określonym okresie, po upływie którego będą stosowane surowe sankcje wobec kierowników resortów, w których nie podjęto odpowiednich działań. Zobowiązać Gabinet Ministrów do ujęcia w budżecie państwa pieniędzy na szkoły z ukraińskim językiem nauczania we wszystkich obwodowych centrach wschodu i południa Ukrainy, na wzór ukraińskiego gimnazjum w Symferopolu, w którym konkurs na jedno miejsce wynosi osiem(!) uczniów. Kontrolę wykonania dekretu powierzyć Sekretariatowi Prezydenta, aby Wiktor Baloha i jego podwładni wreszcie zrobili coś pożytecznego dla państwa. Przedstawiciele narodowo-patriotycznych sił nie powinni biegać po różnych talk-show, by prowadzić jałowe dyskusje z Kolesniczenkami, Czeczetowymi, Tabacznykami, Bohosłowskimi... Przez 14 lat spekulacji na gruncie językowym zmarnowano setki ton papieru, odbyła się niezliczona liczba „okrągłych stołów”, konferencji, seminariów. Związki twórcze, organizacje społeczne, struktury państwowe zostały wciągnięte w tę pseudopracę, bezskutecznie wydają znaczne środki i zasoby ludzkie. Można też stworzyć serię filmów telewizyjnych na temat językowy, angażując profesjonalnych dziennikarzy i reżyserów, i na konkretnych przykładach obalać mity o uciskaniu ludności rosyjskojęzycznej. Jednak najbardziej na świadomość ludzi wpływa śmiech, zwłaszcza sarkastyczny. Kolesniczenkowie od dawna zasługują na to, by ich wyśmiać, by ich „objawienia” stały się piętnem dla prorosyjskich sił. I o doświadczeniu ukraińskiego gimnazjum w Symferopolu oraz o wszystkich przeszkodach, jakie tworzy władza Krymu w otwieraniu podobnych placówek edukacyjnych na półwyspie, powinien wiedzieć każdy. Nie mamy problemów, których nie można rozwiązać; są nieudolni kierownicy i wykonawcy na wszystkich szczeblach. Czas skupić wysiłki i utalentowanych ludzi, którzy bez samouwielbienia na pokaz są w stanie profesjonalnie i sprawnie pracować dla dobra kraju.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
