Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

JEŚLI DZIECIOM NIE WYSTARCZA JUŻ LISICZKA-SIOSTRZYCZKA

Слово Просвіти, №18 за 2008 рік

Ulana HLIBCZUK Tygodniem Książki Dziecięcej w Narodowym Muzeum Literatury Ukrainy się szczycą. Już od kilku lat z rzędu odbywa się ta uroczystość. Dzieci — to wdzięczny grunt do siania. W podobnym kontekście ta fraza często brzmiała na święcie książki. A siewcy to kto? Oczywiście, mądrzy, doświadczeni dorośli. To oni przecież wybierają, jakie książki warto czytać ich wychowankom. Zgodnie ze swoimi wyobrażeniami o książce dziecięcej… Tydzień Książki Dziecięcej przebiegał w atmosferze śpiewu, tańca, śmiechu. Za to — wielki plus dla organizatorów. Bez zaproszonych uczniów święto by się nie odbyło. Wszystko zakończyłoby się prezentacją nowości literatury dziecięcej. Dorośli witaliby dorosłych… Pierwszego dnia było spotkanie z najmłodszymi czytelnikami. Witali ich pisarze Anatolij Kaczan oraz Hanna Czubacz. Kaczan jedynie powiedział słowo wstępne, a cała uwaga skupiła się na pani Czubacz i jej niemałej biblioteczce książki dziecięcej. Organizatorzy umownie określili ten dzień spotkaniem z poezją. Kolejne dni dzieci „częstowano” prozą. Dyrektor wydawnictwa „A-BA-BA-HA-ŁA-MA-HA” Iwan Małkowycz zaznajamiał uczniów z autorem książki „Dżury kozaka Szwajki”. Odessyta Wołodymyr Rudkiwski — znany pisarz, w 2007 roku jego książkę nominowano do Nagrody im. Tarasa Szewczenki. Choć w rzeczywistości gatunek literatury dziecięcej — to na razie nieosiągalny cel dla Komitetu Szewczenkowskiego. Ciekawym było spotkanie z małżeństwem Rusłana Najdy i Łesi Honczar. Rusłan z efektownym kozackim osełedcem grał na starodawnym instrumencie i intonował jeszcze dawniejszą legendę-śpiew o stworzeniu świata. A dzieci są takie zabawne… Dla ożywienia zapytano ze sceny: „Dzieci, a czy wiecie, kim są kozacy?” — „Wiemy! Oni śpiewali i tańczyli!” Pani Łesia, wnuczka znanego ukraińskiego powieściopisarza, pisze współczesne bajki. Niedawno wyszła jej książka „Bajki portowego miasta”. — Łesiu, Pana zdaniem, jakie są główne cechy współczesnej ukraińskiej bajki? Czy ma ona cechy narodowe? Czy jest realne, aby w warunkach globalizacji nasza bajka choć czymś różniła się od europejskiej? — Jej trudno czymkolwiek się wyróżnić. Bajki stały się inne niż 20 lat temu. Europejskie czy ukraińskie — są do siebie podobne. Bajka teraz — to szeroki świat, horyzont i podróże. Naszym dzieciom już nie wystarcza Lisiczka-siostrzyczka i Kołobok. Wiem to, bo obserwuję własne dzieci i maluchy moich przyjaciół. Im chce się wyjść w świat — ciekawy, szeroki, w którym jest mnóstwo kultur. Z tego względu pisałam „Bajki portowego miasta”. — Czyli nie powinniśmy narzekać, że Kotyhoroszko jest niepopularny? — Przeżyjemy niepopularność i Kotyhoroszki, i Iwasyka-Telesyka… Niech pojawiają się nowi bohaterowie. To normalny proces, raczej nie wymyślimy nowych Iwanów-Pobywaniw. — Jak Pani odnosi się do epopei o Harrym Potterze? Wielu uważa ją za negatywną dla światopoglądu dzieciaków. — Nie wierzę w to, bo sama czytałam z ciekawością. Można krytykować, że to lepsze, a to gorsze… Ale rzeczywistość jest taka, że książka jest popularna. Widocznie w epoce globalizacji jest ona jednak potrzebna. W naszej nowej książce będzie więcej cech narodowych. To starodawne legendy, które już wypisaliśmy nowocześniej, w stylu „akcji”. Chodzi o trypolczyków i tajemnicę ich osad. Według podań, opuścili oni swoje miasta i zniknęli. Bajka powinna nieść dobro, zakładać prawdziwe wartości, bo w naszych czasach jest zbyt wiele fałszywych. Myślę, że uczniom spodobał się ten tydzień książki. Spotkania z pisarzami, wycieczki po muzeum, „Pokój bajki”, który zaprezentowała artystka Oksana Denysewycz… Chyba mi poszczęściło się najbardziej, bo znalazłam się w tym dziwacznym pokoju sama. Spojrzałam w lusterko, które „mówi prawdę”, obejrzałam jabłuszko, od którego „się młodnieje” i usiadłam w czarodziejskim krzesełku, które „spełnia życzenia”… W Narodowym Muzeum Książki — wiosna, bogata w wydarzenia. 23 kwietnia pisarka Zirka Menzatiuk zaprezentowała książkę „Makowe Książęcenie”. Na świąteczny nastrój nastrajał zespół twórczy Szkoły Średniej nr 456 „Makowy kwiat”

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn