Strona · s. 7strona oryginału ↗
Nie umiera dusza nasza, bo my jesteśmy Ukraińcami
Слово Просвіти, №18 за 2014 рік
Wadym MYCYK
XX wiek dla narodu ukraińskiego, zwłaszcza gdy do władzy w Cesarstwie Rosyjskim dorwała się szatańska siła bolszewicka, stał się całkowicie zgubny. Światłodajny i pracowity naród rosyjscy szowiniści wraz z komunistami zaczęli wytracać z korzeniem. Przez Ukrainę przetoczyły się trzy straszliwe wojny: Pierwsza wojna światowa (1914—1918), wojna Rosji przeciwko Ukrainie (1918—1920), Druga wojna światowa (1939—1945); trzy wielkie głody — 1921—1923, 1932—1933,
1946—1947; stałe represje od 1917 roku. Naród można uciskać, niszczyć, ale nie można zabić ani jego, ani żywego Ducha, bo on jest tworem Bożym. Tę niezniszczalność potwierdził nasz poeta i prorok Taras Szewczenko w poemacie „Kaukaz”. Drapieżnik zabija go „co dzień Boży”, ale nie ma on mocy, by to uczynić: Rozbija, lecz nie wypije Żyjącej krwi — Ona znów ożywa I znów się śmieje. Nie umiera nasza dusza, Nie umiera wola. Imperium rosyjskie — czy to carskie, czy komunistyczne, czy to putinowskie — nie wypuszcza Ukrainy ze swoich łap i staje nam na przeszkodzie w stworzeniu własnego państwa. Tylko proklamowano w 1918 roku Ukrainę samodzielną, a Lenin z Moskwy posłał swoją „czerwoną gwardię”, by ją zniszczyć. Gdy tylko na Majdanach naród ukraiński duchowo się wyprostował ze swoją wolą, prezydent Rosji Putin ruszył z agresją na Ukrainę, zagarnął Krym, zaczął sięgać po nasze wschodnie i południowe ziemie. Wyciągnął z imperialnego bagażu nazwę Nowosrossija i zaczął nią szafować, twierdząc, że te ukraińskie terytoria są „iskonno russkije”. Choć w rzeczywistości od 1784 roku była to carska gubernia, obejmująca przede wszystkim ziemie południa Ukrainy. Cały wielki i bogaty nasz kraj imperialni ideolodzy poniżająco nazywali Małorosją. Zgodnie z imperialną zasadą Putina „ziemie Małej Rosji” trzeba również „dobrowolnie przyłączyć”. Nigdy nie istniały ani etniczne terytoria, ani nazwa Noworossija, ani Małorosja, a była jedna Ukraina, jak pisał pisarz Iwan Necuj-Lewycki, od Wołgi aż po Dunaj. Przypomnijmy, że w dawnych czasach Wołga nosiła nazwę Ra na cześć boga Słońca, a słów z tym słonecznym rdzeniem w języku ukraińskim jest bardzo wiele. Mamy pełne prawo mówić o ukraińskich ziemiach etnicznych w składzie Rosji — o Biełgorodczyźnie, Kurszczyźnie, Woroneszczyźnie, Podonniu, Kubaniu, Stawropolszczyźnie. Nawet niektóre rejony obwodu saratowskiego kiedyś były ukraińskie. Obecnie Starodubski rejon obwodu briańskiego w swoim czasie był pułkiem kozackiej Ukrainy o tej samej nazwie. Od początku lat 30. XX wieku zamknięto tam ukraińskie szkoły i gazety. Obecnie ludzie nie mają możliwości nie tylko uczyć się w języku ojczystym, ale nawet nim mówić. Powstałe współczesne ukraińskie wspólnoty władze rosyjskie zlikwidowały. Stało się tak, jak pisał Taras Szewczenko w poemacie „Niewolnik” (1859): Lachy były, wszystko wzięły, Krew wypiły!.. A Moskale i świat boży W pęta zakuli. To, co działo się za prezydentury Janukowycza, nazywa się wewnętrzną okupacją. On ze swoją kliką grabił dobro narodu ukraińskiego, lokując je w zagranicznych bankach. Zagrabiono ziemie, lasy, wody. Rusyfikacja Ukraińców postępowała tak nieokiełznanie, że można odnieść wrażenie, jakby między prezydentami Ukrainy i Rosji zawarto w tej sprawie porozumienie, by jak najszybciej przekształcić Ukraińców w Rosjan. Paradoksalnie jednak, jak pokazał Majdan, nawet rosyjskojęzyczni ludzie są z ducha Ukraińcami. Brakowało pieniędzy na kulturę, edukację, ochronę zdrowia, jako na podstawowe dziedziny rozwoju fizycznego i duchowego narodu. Armię zredukowano i pozbawiono gotowości bojowej do tego stopnia, że najeźdźcom pozostałoby tylko przejechać czołgami i transporterami opancerzonymi po terytorium i ogłosić jego „dobrowolne wejście” w skład państwa-agresora. Lecz Bóg czuwa nad narodem ukraińskim. Pragnienie walki o wolność i lepszy los znów obudziło się w nas. Po miastach i wsiach ludzie wyszli na swoje odwieczne Majdany. Powstali pokojowo i nieugięcie. Ogłosili potrzebę władzy ludu, swoje prawo, prawdę, sprawiedliwość i pracę jako niezbywalne moralne podstawy życia. Dzięki temu żyć uczciwie i dostatnio. Zaczęli oczyszczać ziemię ze złodziejskiej władzy i korupcji, z komunistycznej skazy, z obłudy i poniżeń. Banda Janukowycza omal nie udusiła się zagrabionym. Gdy ich pałace, posiadłości, przepełnione wartościami, pokazały telewizje na cały świat, stało się jasne, dokąd szły pieniądze narodu. Przed gniewem ludu „państwowcy” rzucili się do ucieczki. Co za hańba: prezydent pierwszy uciekł z państwa! Teraz z rosyjskiego zagranicza szykuje prowokacje przeciwko Ukrainie. Ucieczka złodzieja nigdy go nie uratuje. O nieuchronności kary już 150 lat temu pisał Taras Szewczenko: …Nie uciekniecie I nie schowacie się; wszędzie Was znajdzie prawda (zemsta; a ludzie Będą was pilnować na tym samym miejscu, Schwytają i sądzić nie będą. W kajdany mocno zakują, Na widowisko do wsi zaprowadzą, I na tym krzyżu bez kata I bez cara was, opętanych, Rozpną, rozerwą, rozniosą, I waszą krwią, psy, Psy napoją… W Moskwie „podelnicy” przelękli się i zajęli się inną zakałą — terrorem informacyjnym. Propaganda Putina zaczęła oblewać pomyjami powstanie Ukraińców. U ideologów rosyjskiego imperializmu nigdy nie brakowało etykiet dla ukraińskich patriotów. Szczególnie dostawało się narodowym przywódcom. Hetman Iwan Mazepa powstał przeciwko imperium cara Piotra I, który „rozpinał naszą Ukrainę” (według T. Szewczenki). Przewodniczący rządu i naczelny ataman wojska Ukraińskiej Republiki Ludowej Symon Petlura kierował walką o niepodległe państwo w latach 1918—1920. Przywódcę ruchu narodowego Stepana Banderę niemieccy najeźdźcy uwięzili w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen
(1941—1944), ale on budził grozę także w moskiewskich władcach-ciemiężycielach, dopóki ich nie zabili. Na początku XX wieku wielkorosyjscy szowiniści nazywali walczących o samodzielną Ukrainę „mazepincami”. Po rozgromieniu przez Moskwę Ukraińskiej Republiki Ludowej wszystkim patriotom przyczepiano etykiety „petlurowców”. Po II wojnie światowej reżim komunistyczny piętnował patriotów jako „banderowców”, pomocników faszystów. Także teraz, w te dni naszej pokojowej rewolucji, putinowscy ideolodzy Wielkiej Rosji wyciągnęli z archiwów specjalnych etykiety z czasów NKWD i zaczęli bezwstydnie rozpowszechniać je we wszystkich eterach: że Ukraińcy to faszyści, naziści (czego wśród nas nigdy nie było, a podczas wojny 1941—1945 nasz naród ucierpiał od niemieckiego nazizmu chyba najbardziej), banderowcy, a do tego neofaszyści, ultranacjonaliści… Nie ma tu nic nowego, to tylko stara piosenka rosyjskich imperialistycznych szowinistów. Takim światowym kłamcom Taras Szewczenko odpowiedział już 17 grudnia 1845 roku:
Kłamiesz, katu ludzi! Za świętą prawdę
Zbójca nie stanie,
Nie rozkuje zakutego
W wasze kajdany
Ciemnego narodu…
Nie rozbije żywego serca
Za swój kraj.
Wolą narodu, a zwłaszcza jego młodego pokolenia, Ukraina zaczęła wznosić się na wyżyny Ducha i odrodzenia, zmiatając antyukraińskie siły. Ukraińska demokracja stała się zagrożeniem dla imperium rosyjskiego. Rosja nieustannie zagarniała terytoria innych państw. W ciągu kilku wieków swojego istnienia przemieliła w sobie ziemie i dusze 108 narodów i narodowości, rzekomo ratując je przed podbojem przez inne państwa. Ten obłudny sposób postępowania pozostał i dziś, tylko słowa brzmią nieco inaczej. Teraz putinowski imperializm deklaruje, że „broni” ludności rosyjskojęzycznej na Ukrainie i chce jej nieść pomoc. W większości ukraińskich miast ludzie spokojnie rozmawiają po rosyjsku. Czyżby więc pod tym obłudnym postulatem trzeba było zagarnąć całe nasze państwo? Można zrobić to nie w całości, lecz po kawałku, jak pokazuje przykład Krymu. Przeprowadzono przewrót w krymskim parlamencie, a potem ten zwrócił się o pomoc do Rosji. Ta wysłała swoje formacje wojskowe bez znaków rozpoznawczych. Rzekomo to krymska milicja ludowa. Nie wojsko zaborcze imperium, lecz takie sobie „zielone ludziki”. Imperialna szarańcza. Sfałszowano wyniki referendum i Krym „pokojowo” oderwano od Ukrainy. Teraz już Putin przyznał, że były to oddziały armii rosyjskiej. Podobnymi metodami zaczęto działać także we wschodnich obwodach: donieckim, ługańskim, charkowskim. Rosyjscy kadrowi i miejscowi prowokatorzy zajmują budynki władz, organizują antyukraińskie wiece, by przyłączyć się do Rosji. A na granicy stoją rosyjskie wojska, gotowe nieść „pokojową pomoc ludności”. I choć za prezydentury Janukowycza ukraińskie Siły Zbrojne, Służbę Bezpieczeństwa i milicję kierowali prorosyjscy ministrowie, a formacje nie były w pełnej gotowości bojowej, choć Partia Regionów i komuniści prowadzą prorosyjską propagandę, nie wyszło tak, jak zaplanowali imperialiści. Siła narodu ukraińskiego mocno zaznaczyła swoją obecność, a kraje świata poparły integralność Państwa Ukraińskiego. Trudno przetrwać to rosyjskie lichołétwo, lecz Ukraińcy wytrwają, obronią i państwo, i siebie, swój honor i wolność. Rosji nie pomoże żadna agresja. Mamy taką siłę, której nie pokona żadna broń świata — naszą szczerą miłość do Ukrainy. Pielęgnujmy ją szlachetnością swojej duszy. Dzięki temu żyjemy od wieków na ziemi ojczystej i zawsze będziemy istnieć w swoim kraju.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
