Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 11strona oryginału ↗

Kołchozowe szczęście mojej matki

Слово Просвіти, №18 за 2014 рік

...odmiennie, otrzymał od kierownika propozycję objęcia stanowiska Pełnomocnika Narkomzemu... Poprawka: poprawiam zdanie, które jest tłumaczeniem niepełnym; poniżej pełne tłumaczenie. Źródło mówi: otrzymał od kierownika propozycję objęcia stanowiska Pełnomocnika Narkomzagu (Narkomatu Zagranicznego... ) — poniżej właściwa wersja. Odmiennie. Ojciec otrzymał od przełożonego propozycję objęcia stanowiska Pełnomocnika Narkomzagu w nowo tworzonym obwodzie zakarpackim, pod warunkiem, że wstąpi do partii. Ojciec jednak odmówił i został skierowany na stanowisko Pełnomocnika w rejonie dublańskim. Na miejscu nie mianowano go kierownikiem, lecz jedynie zastępcą. Przyczyną nieufności było to, że ojciec był aktywnym działaczem Proświty i przez pewien czas nawet przewodniczącym czytelni. Zarzucono mu kułactwo, uznano go za wyzyskiwacza i zwolniono z pracy. Nie czekając na wywózkę, ojciec zaczął ratować się, a mamie powiedział, żeby wstąpiła do kołchozu! Dla nas nastały czarne dni: mamy jako kułaczki do kołchozu nie przyjęto, w dzień przebywaliśmy w szkole, a mama na polu, natomiast w nocy rozbiegaliśmy się po kątach. Do kołchozu mama wstąpiła dopiero w 1948 roku. Została w nim członkinią brygady buraczanej, a faktycznie robotnicą do najcięższych prac, której narzędziami pracy były: motyka, łopata, widły, sierp, grabie itp. Norma wynosiła 120 dniówek rocznie. O wynagrodzeniu nie było mowy. Z reguły otrzymywano po kilogramie lub dwa zboża i trochę pieniędzy, czasem po 14–20 kopiejek za dniówkę. Kobiecych rąk nikt nie żałował. Każda kobieta otrzymała w kołchozie wzorcowe miano – „siła pociągowa”. Jednocześnie ciągnęła ona na sobie także państwo, płacąc za przydzieloną jej zagrodę podatki pieniężne i naturalne oraz obowiązkową pożyczkę na rozwój gospodarki narodowej najpostępowszego w świecie kraju. Niepodpisanie się pod pożyczką oznaczało ściągnięcie na siebie najazdu hordy, która co wieczór wdzierałaby się do twojej chaty, dopóki nie dostanie swego. Przywiezienie samotnej kobiecie-kołchoźniczce drewna z lasu uchodziło niemal za świętokradztwo, dlatego moja mama i dziesiątki podobnych jej kobiet chodziły do lasu z powrozem, by związawszy tam kilka suchych gałęzi, ciągnąć je na sobie kilka kilometrów. I tak trwało to długie lata!!! A jej codziennym pożywieniem był… czyr. Potrawa gotowana z mąki mielonej na żarnach, do której tłuszczem była łyżka smażonej cebulki lub kropla mleka oraz ziemniaki w mundurkach, logaza z suszonymi owocami (zamiast tłuszczu) albo kiszona kapusta przemieszana z fasolą. Nie lepiej było z bydłem. Mleko trzeba było oddawać w ilości liczonej w setkach litrów. Dla należytej ewidencji każdy otrzymywał książeczkę, w której rozpisane były wszystkie twoje zobowiązania wobec państwa (za mleko, mięso, jajka, ziemniaki itd.), na przykład: mleko — styczeń 30 litrów, luty — 30 litrów i tak dalej. A to, że krowa jest w zaprzęgu — nie szkodzi, kupisz w sklepie kilogram masła z hakiem, wetrzesz w nie sok z marchwi, żeby pożółkło jak domowe, i oddasz do tego samego sklepu. Sprzedawca zapisze w książeczce 30 litrów i masz spokój. Jeszcze zapłaci po siedem kopiejek za litr, a to, że za masło zapłaciłeś dziesięciokrotnie więcej, się nie liczy. A czym karmisz tę krówkę, to już wyłącznie twoja sprawa. I moja mama, i każda inna kobieta-kołchoźniczka, oddawszy państwu wszystko do ostatniej kropli, nie mieli ani prześwitu, ani chwili wytchnienia, by nie było kiedy zastanowić się nad swoim gorzkim losem, nad nędznym trudodniem. A w sklepach, bufetach, w herbaciarni jest wszystko: i masło, i kiełbasa, i nawet kawior w małych beczułkach. I tak było przez wszystkie lata, dopóki żył Stalin,

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn