Strona · s. 13strona oryginału ↗
Ostrożecka Szewczenkiana, czyli Każdy ma swoją ścieżkę do Tarasa
Слово Просвіти, №18 за 2014 рік
największą atrakcją był udział rodziców, matek i babć w inscenizacjach różnych scenek z dzieciństwa Tarasa. Dziękujemy rodzinom Wozniaków, Hubiszów, Abramczuków i Natalii Howorowskiej za aktywne uczestnictwo. Dyrektor placówki podkreślił, że święto trwa dalej. Cały 2014 rok jest bowiem Rokiem Szewczenki. Zachęcał do poznawania, czytania i czczenia wielkiego Proroka. Interesujące okazały się godziny spotkań „Szewczenko i Równieńszczyzna”, zainicjowane przez miejscowe biblioteki, a także wystawy książek i przeglądy „Wielkość słowa Tarasa”. W przedszkolu „Sonieczko” we wszystkich grupach odbyły się tematyczne zajęcia „Nasz Kobzarz”. Zwraca uwagę wystawa rysunków „I będzie syn, i będzie matka”. Nie pozostali również obojętni wobec wielkiego jubileuszu miejscowi sportowcy. 2 marca odbyły się mistrzostwa Ostrożeckiej rady wiejskiej w szachach i warcabach. W turnieju wzięło udział dwudziestu mieszkańców rady wiejskiej w różnych kategoriach wiekowych. Zwycięzcami w szachach zostali Wasyl Lewkowec, Myhajło Bochin i Ołeksandr Dawydiuk; w warcabach – Mykoła Nowosad, Anatolij Tuluszа i Jurij Kotiaj. A już profesjonalnie, na wysokim poziomie, gościł wielki artysta, poeta i człowiek, Taras Hryhorowycz Szewczenko, w wiejskim domu kultury. W foyer stoi jego popiersie (rzeźbiarz Iwan Mularczuk) przystrojone haftowanymi koszulami, obrazami i innymi wyrobami miejscowych rzemieślników, którymi bogaty jest ostrożecki kraj. Na scenie mały Taras (Wład Łukianec). Jest pastuszkiem przy stadzie owiec, skrzywdzonym przez macochę; nawet nie chce wracać do domu, nocuje na stepie, bez kolacji. Jego towarzysz (Roman Jakowczuk)
prorokuje mu wielką przyszłość. A stary kozak (Jurij Ostrożczuk), który ukazał mu się we śnie, recytuje wiersze o zaporożcach i hetmanach i przekonuje, że Ukraińcy będą mieli „Ewangelię według Tarasa”. Prowadząca Larysa Melnyk ułożyła scenariusz tak, że bez zbędnych szczegółów, ale bardzo wyraźnie i przystępnie, wplatała fakty z życia Tarasa Szewczenki w przebieg imprezy. Widzowie w wypełnionej po brzegi sali byli oczarowani kunsztem wykonawczym wiejskiej młodzieży. Ze wzruszeniem i poruszająco przeczytał poemat „Rozryta mogiła” i zagrał rolę młodego Szewczenki amator sceny Wasyl Kudriawcew. Bardzo subtelnie i realistycznie przedstawiono wątek życia osobistego artysty i poety. Ale spotkać się z parą małżeńską jednak mu nie dane. Na scenie pojawiły się również córka księcia Riepnina – Warwara (Iryna Własiuk), aktorka Katarzyna Piunowa (Zofia Smolij) i poddana chłopka Likera Połusmakowa (Nadia Poholska) – kobiety, które były muzami poety i artysty Szewczenki. Realistyczna była także kompozycja literacka z życia zakochanego Tarasa w wykonaniu Wasyla Kudriawcewa i Andrija Jefimczuka. Charakterystyczne, że wszystkie sceny uzupełniało artystyczne wykonanie pieśni do słów Szewczenki i pieśni ludowych: „Zakukała kukułeczka”, „Taki jej los”, „Po dąbrowie wiatr wyje”. Zachwycił występ wiejskiego chóru pod kierunkiem Żanny Horoszko. W klasycznym wykonaniu zabrzmiały „Hymn Ukrainy”, „Ryczy i jęczy”, „Testament”, „Boże wielki, jedyny”. Osobnej uwagi wart jest kunszt aktorski Katarzyny Parchomej. Kompozycja „Czuma” zasługuje już nie na scenę obwodową, lecz stołeczną. Muzyczną oprawę święta prowadził dyrektor domu kultury Ołeksandr Melnyk, nagrania wideo i zdjęcia wykonywał Wiktor Dejneka. Pobożnie pochylili głowy wszyscy uczestnicy i obecni na święcie w modlitwie za Niebiańską Sotnię. I popłynęła łzą z serca pieśń, zrodzona na Majdanie, w wykonaniu Iryny Biłous „A ja żyję, matusiu, żyję!”. Hasłem Majdanu stały się słowa Szewczenki: „Walczcie, a zwyciężycie, Wam Bóg dopomaga!”. Potem bardzo przekonująco zabrzmiało solo Kateryny Niemtur „Nie śpij, moja ziemio rodzinna!”. Z powitalnym słowem zwróciły się do mieszkańców wsi deputowana obwodowej rady Alla Czernij oraz wiejski wójt Ołeh Parchomej. Prawdziwym scenicznym cudem były kostiumy wykonawców: małego i dorosłego Tarasa, jego przyjaciół, księżniczek i panien. Za to wiejski wójt serdecznie dziękował miejscowym przedsiębiorcom, którzy zawsze i we wszystkim wspierają lokalne władze. Tak mądre, proroczej słowo Tarasa zjednoczyło wszystkich mieszkańców wsi. Od dawien dawna w tej wsi, jeszcze od pierwszych zalążków Proświty, brzmiało słowo Kobzarza. Jego potężna siła przebijała się i omijała zapory i zakazy, rozrywała kajdany ucisku, rozpraszała mrok ignorancji i duchowej pustki narodu, podnosiła do ofiarności, trzymała w wierze i nadziei. Wierząc w niewyczerpany talent ludzi swojego kraju, jako współautor wszystkich szewczenkowskich projektów w przeszłości i przyszłości, zastrzegam sobie prawo, by stwierdzić:
Nadejdzie ten czas i ta godzina,
Gdy, bogata w talenty,
Szewczenkowska będzie Ukraina
I w marcu przyjdzie wiosna.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
