Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

Modlę się w ojczystym języku

Слово Просвіти, №18 за 2014 рік

Poezjo, wpuść mnie do swej świątyni Poezjo, wpuść mnie do swej świątyni. Przebacz, że śmiem. Niegodna, wiem. Lecz choć chwilę pozwól pobyć tam, Gdzie nasz Kobziarz, gdzie wszystkich świętych świętość. Tam Bóg — Miłość do ojczystej ziemi, Tam ojczyste słowo — dzwonem podniebienia. Ono nie spływa krwią na żale, W nim — Stusa duch, Franki, Szewczenki, Łesi. Poezjo, wpuść mnie tam, Ja szczerymi, niekłamanymi ustami Jedynie pocałuję ich święte ślady I za ojczysty język pomodlę się w tej świątyni. Bo groza bierze, gdy pociągnięciem pióra Bezrodnych frakcyjek i frakcji Ją, niczym starca, — z ojczystego podwórza! — Przepędzają, nie dając prawa do satysfakcji. Poezjo, pozwól przyjść mi Do pierwszej i ostatniej komunii, Daj tajemnicy twojej poczuć szczęście, Oczyść ze zgnilizny i umocnij w walce! Modlę się w ojczystym języku Kiedy modlę się obcym językiem, usta moje mówią, a serce śpi. Apostoł Paweł Modlę się w ojczystym języku — We mnie z potępieniem wytykają palcem: Nie dla cerkwi ona Chrystusowej, Bo niegodna ona niebios. Szeptają coś o gehennie ognistej, Gdzie płonąć będę za to, Że ośmieliłam się w ojczystym języku Przeczytać Pismo Święte. Tylko że ja nie uwierzę, Panie, Że mnie nie usłyszysz Ty, Przecież słowo Twoje Apostołowie Różnojęzycznie nieśli w światy. Przecież tylko przez język matki, Przekonana szczerze jestem, Wszyscy — od bieguna do równika — Poznawali Twoje imię. Bo modlitwa obcym językiem — To praca jedynie dla ust. W niej choć słowo za słowem się mówi, Lecz milczy dusza z jakiegoś powodu. A wy ojczysty nazywacie grzesznym! Lecz czy godni jesteście wydawać sąd? Bo u was pod skórami owczymi Nie taka już niewinna istota. Ale Bogu z nieba widać to, I nie wytykajcie we mnie palcami — Kto gardzi językiem ojczystym, Sam nie jest wart niebios świętych! Los (tryptyk) Moim kisieliwczanom Jakylinie Szweć, Frosyni Poliszczuk — wieśniaczkom, rozkułaczonym w 1932 roku Kiedy wysiedlali Frosynę, zmuszona była zostawić z powodu choroby niemowlę, które później oddano do domu dziecka. Matka uciekła z osiedlenia, pieszo przyszła z Syberii, ale dziecka nie znalazła. Frosyna oszalała i zmarła w przytułku dla obłąkanych w Winnicy. Zostawiając swoją sześciomiesięczną córeczkę siostrze, Jakylina chciała ostatni raz nakarmić dziecko… Przewodniczący rady wiejskiej nie pozwolił. I Wdarli się do chaty. Właśnie karmiła Niespokojne dzieciątko swoje. — No, kończ, mówię! Patrz, jak się przyssało. Zbieraj się! Rozporządzenie jest. Poruszaj się, kułackie nasienie, Bo towarzysz z rejonu nie czeka! …I nie jęknęła. Jedynie podbródek Zatrząsł się, woskowo-blady. Jedynie ostatni raz omiotła wzrokiem Ręczniki i święte obrazy, Wszystko, co ręce zdobyły przez lata, A na dworze już czekały wozy. Nad progiem pokłoniła się trzykrotnie, Zachwiał się od rozpaczy świat. Czyste łzy stoczyły się z twarzy, Upadły w brud od czekistowskich butów. Wyszła z chaty rozchełstana, bosa, Jakby dopiero co układała stogi. Aktywiści dobro już wynoszą, Wszystko grabią: pieluchy i poduszki. Ktoś dzieciątko zabrał — i nie spostrzegła, Ktoś by wsiąść na wóz pomógł… I ostatni raz do niej tuliła się Dojrzałym kłosem ojczysta ziemia. O ziemio święta moja, droga! Ja tak ciężko służyłam tobie. Czyż za to stałam się Bogu niemiła I ciebie porzucam w hańbie? Żegnajże na wieki, cichy raju! … Ruszył wóz. Już i nie widać wsi… Nie od Boga ta władza, która karze Tych, którzy chleb zdobywają w pocie czoła. II Ja milknę od bólu gorzkiego, Gdy w rodzinne przyjadę strony, Gdzie rody rolnicze do korzenia Podcięły komun pachołki. Tam teraz zieją pustkami chaty, W chwastach i pola, i podwórza, Na zakręcie — tylko dwie babcie garbate, I nie słychać dawno dzieci. Kieliszek i przekleństwo — to pierwsza rozrywka, Zamiast cerkwi — tylko miejsce puste. Bardzo rzadko tu grają wesela, Tylko cmentarz rośnie i rośnie. Bo wieśniaków, którzy krzepili wiekami Świętość pracy, i chleba, i pieśni, Do dusili — kogo Sołowkami, A kogoś dobijał dzień pracy. I uciekali — i Hanie, i Misze, Niczym myszy rude ze statku, W komunałki, od więzień ciaśniejsze, Zapominając ojczyste pola. I tam myśleli naiwnie i pysznie, Że już oni nie wieśniacy, A żeby całkiem “kulturalnymi” zostać, Ojczysty język i ojcowską chatę Przeklinali na wszystkie sposoby. Tylko czemuż w snach podświadomie Ich wabiła rola, bujny snop, A na klombach kwitły pod balkonem Nie róże — ziemniaki i koperek. Im było niepojęte, że mówią W ich krwi natarczywie wtedy Geny plemienia dawnego Ora — Ojca wszystkich rolniczych rodów. I chociaż niejasna jakaś tęsknota Czasem gniotła do dołu czoło, Gryzła sumienie, niczym starty popręg, Ale już powrotu nie było… III Idę ulicą — wymarła jakby, Jedynie szumią jawory starodawne, I gdzieś żałośnie wilga płacze U starej Chrysti na podwórzu. Nad wsią w młodym przedwieczorze Wiatr niesie mniszka puszek, A mnie wciąż się wydaje — to pierze Z rozkułaczonych tych poduszek. *** Na naszej — nie swojej ziemi… T. Szewczenko Ja w wygnaniu, panowie, w wygnaniu, To nic, że ja tu autochton, Że żyję w tym kraju jeszcze z Trypola, Ja na zapleczu teraz, ja nikt. Tam, gdzie gwiazdy jasne i ciche wody, Złota, niczym runo, ściernisko, Pachołki już tłoczą się i przybłędy, I nikt ich nie przepędza. Wąskoczołowi jacyś, dwujęzyczni, Wyszywany drą obrus, Nieczystości i w duszy, i w rzeki Wypuszczają, rozbiwszy śluzę. Chciwie macają, ważą, mierzą Chatę białą i rdesty, I cerkiewkę z ojczystą wiarą — Wszystko puszczają na zyski. Ojczysta mowo, pieśni, gdzie wy? Ja głucha? Czy milczy świat? Gdzie straż święta Kobziarza, Nam zostawiona w testamencie? Jakże stało się, że na pastwę Wszystko święte oddali, niczym Piłat? Że wznosi się na piedestałach Nie bohater Ukrainy, a kat? I krzyczę, ile sił, krzyczę ja: “Stójcie, przybysze! Przybłędy, precz!” Lecz nikt już mnie nie słyszy, I spod nóg wyślizguje się grunt. To nie sen, nie Twój Sąd, Boże miły, A złego myśli złe. Bo inaczej czemu ja w wygnaniu Na swojej, przez Boga danej ziemi? Matczyna spuścizna (nowela) Zżółkły gaje i łąki, Mży deszcz przez sito, Zjechały się dzieci i wnuki Spadek matczyny dzielić. Skrzypnęły cicho drzwi — Wyszła naprzeciw pustka… Koguciki na tapecie, Skrzynia, cierniowa chusta. Wszędzie obrazy na ścianach, I ręczniki nad nimi, A pod oknem — barwinek, A za oknem kalina. W tych obrazach jeszcze i dziś Mamy żywa modlitwa, Żeby Bóg wybaczał winy Wolne i niewolne dzieciom. Żeby ręcznikiem rozkwitłym Szczęśliwa ścieliła się dola, Żeby nie znały dzieci Ani biedy, ani zgryzoty. Tam po kątach jeszcze do dziś Bajka snuje się dziwna, Klaszczą w dłonie “tosi” Kotko-Warkotko i Kogucik. “No ty dajesz, rodzimy! — Słychać synowej głos, — Słysz, i na co ja z nimi W tę dziurę przywlokłam się? A mówił: “Dziedzictwo…” (W głosie — gniew, obraza) Opłacało mi się włóczyć! To dziedzictwo niby? Te ręczniki — na szmaty, I na szmaty wcale nie… Tyle pieniędzy na wiatr!” — Groźnie grzmiało i władczo. Milcząco syn pali w sieniach, Przestraszone ucichły dzieci, A z obrazów na ścianach Cicho wzniosła się modlitwa. “W imię Ojca i Syna, — Głos matczyny płacze, – Boże, wybacz winy Dzieciom moim nieświadomym”. Lidia Jarochno (Prokaziuk) — przewodnicząca Starokonstantynowskiego (obwód chmielnicki) oddziału miejskiego Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki od 2008 roku, członkini „Proświty” (wtedy jeszcze Towarzystwa Języka Ukraińskiego im. Tarasa Szewczenki) od 1999 roku. Delegatka na VIII i IX zjazdy proświtańskie. Prowadzi działalność oświatową poprzez lokalne media, współpracuje z wydziałem kultury, biblioteką rejonową, muzeum krajoznawczym. Pracuje jako nauczycielka języka i literatury ukraińskiej, propaguje ojczyste słowo, zwyczaje, tradycje narodu ukraińskiego wśród młodzieży szkolnej. Jej uczniowie są wielokrotnymi laureatami i zwycięzcami konkursów przedmiotowych oraz olimpiad, a także obrony prac naukowo-badawczych w Małej Akademii Nauk. Społecznie L. Jarochno pracuje w komisji redakcyjnej przy radzie miejskiej. Wyróżniona tytułem „Odznaka honorowa za osiągnięcia w edukacji Ukrainy”, nauczyciel-metodyk. Za aktywną pracę oświatową odznaczona medalem „Budowniczy Ukrainy”. Lidia Jarochno jest autorką wspaniałych wierszy, których wybór prezentujemy.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn