Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

Donbas, Odessa: prowokacje wojny domowej?

Слово Просвіти, №18 за 2014 рік

Stało się to, przed czym ostrzegali poważni analitycy: jeśli władza niemrawo broni państwa przed separatystami i agresorami, zajmą się tym sami obywatele i wtedy może to przerodzić się w przemoc oraz brutalną konfrontację w społeczeństwie. tragicznym przykładem tego stały się wydarzenia w Odessie. Petro ANTONENKO Pasożytowanie na ideałach Majdanu Warto zwrócić uwagę na ten cynizm, z jakim separatyści, a w istocie – terroryści i pogromcy, pasożytują na hasłach i ideach Eurorewolucji, Majdanu. Oni nie po prostu małpują to wszystko, a umyślnie doprowadzają do parodii i absurdu. Barykady Majdanu? Wyrosły one we wszystkich największych miastach Donbasu. Słynne opony? Również pojawiły się na barykadach na Wschodzie, a gdzieniegdzie nawet zapłonęły. Wyprowadzenie tysięcy ludzi na akcje protestacyjne na ulice i place. Szturm i zajęcie budynków administracyjnych: administracji państwowych, rad miejskich, milicji, prokuratury, SBU. Wreszcie, bezczelna kradzież z Majdanu nazwy i pojęcia – Samoobrona. Właśnie tak nazwali siebie kolaboranci na Krymie, a teraz – w Donbasie. I spróbuj wyjaśnić samym uczestnikom protestów w Donbasie, innym ludziom na Ukrainie i milionom zombowanych przez telewizję Rosjan, że to, jak mówią w Odessie, dwie wielkie różnice. Uczestnicy Eurorewolucji, zajmując budynki administracyjne, nigdy nie szli na szturm z bronią, nigdy podczas najgorętszych masowych akcji na naszych Majdanach nie padały strzały, jak teraz na Wschodzie. I co najważniejsze – Majdan, Eurorewolucja powstały przeciwko zbrodniczemu reżimowi, na rzecz zmiany władzy, ale nikt i nigdy nie występował przeciwko państwowości Ukrainy, za jej rozpadem, niszczeniem, przyłączeniem do Rosji. Operacja antyterrorystyczna Z wielkim opóźnieniem, nie wyciągnąwszy należytych wniosków z utraty Krymu, władza wreszcie 2 maja rozpoczęła pełnoskalową operację antyterrorystyczną w Donbasie. W tamtym momencie, szczególnie dotyczy to centrów obwodowych Doniecka i Ługańska oraz największych miast regionu, praktycznie kontrolowanego przez separatystów i rosyjskich agresorów, obecności na Ukrainie rosyjskich dywersantów, wojskowych już nikt nie ukrywa. Zagmatwana informacja o wyzwoleniu Donbasu od buntowników nie daje wyobrażenia, co i jak tam naprawdę się dzieje. Wygląda na to, że do tego wyzwolenia jeszcze daleko. Z jednej strony, cały czas wisi, choćby potencjalnie, zagrożenie inwazji rosyjskich wojsk na nasze terytorium. Szantaż nasilił się wraz z rozpoczęciem ATO. Minister spraw zagranicznych Rosji Ławrow, jeden z kremlowskich rzeczników i jastrzębi, oświadczył, że Rosja może wprowadzić wojska na Ukrainę (cytujemy) “w przypadku bezpośredniego naruszenia interesów Rosji i obywateli rosyjskich”. I dodał: “jeśli nas zaatakują, oczywiście, będziemy się bronić”. Ale co oznacza “zaatakują”? Oto jak rozszerzenie zinterpretował Ławrow pojęcie “ataku” na Rosję: “agresja przeciwko obywatelom rosyjskim”. W tym cała istota chorej na szowinizm Rosji. Przecież ani “naruszenie interesów Rosji”, ani “agresja przeciwko obywatelom rosyjskim” w prawie międzynarodowym nie są podstawą do agresji wojskowej przeciwko innemu krajowi, zwłaszcza jeśli wziąć pod uwagę, jak swobodnie i na swój sposób Rosjanie interpretują pojęcia “agresji” i “ucisków”. Ale z drugiej strony należy przyznać, że nasza władza póki co nie może skutecznie walczyć z buntownikami. Zastosowanie armii w takich operacjach jest małoefektywne. Zwłaszcza gdy separatyści uciekają się do haniebnych i zbrodniczych metod – brania zakładników i wystawiania przed siebie żywych tarcz z kobiet, a nawet dzieci. To prawdziwy terroryzm. Więc walczyć z nim powinny jednostki specjalne. Na milicję, a właśnie ona powinna zapobiegać przemocy, nadziei mało. A na Wschodzie jest ona w znacznym stopniu chora na zdradę stanu. Ale, okazuje się, na Ukrainie istnieje duża liczba jednostek specjalnych właśnie do walki z buntownikami i terrorystami. O owianym złą sławą “Berkucie” wiemy wszyscy. Ale oto nazwy innych naszych jednostek specjalnych: “Bars”, “Jaguar”, “Gepard”, “Tygrys”, “Omega”, “Vega”, “Skorpion”, “Cień”. Prawie wszystkie te groźne jednostki (a są to specjalne pułki i brygady) wchodzą w skład Wojsk Wewnętrznych, z kolei podporządkowanych temu samemu MSW. A są przecież jeszcze “Sokół” – bezpośrednio tego Ministerstwa, “Bułat” Zarządu Ochrony Państwa, wreszcie “Alfa” SBU. W każdym razie, oficerów tej jednostki widzieliśmy w niewoli u separatystów – z zawiniętymi twarzami i bez spodni. To może i inne jednostki specjalne z tak groźnymi nazwami tylko figurują, pozostając na utrzymaniu narodu? Odeski bunt Ukraińcy długo obserwowali to, jak władza i jej służby specjalne godzą się z separatyzmem, jeśli nie powiedzieć – pobłażają kolaborantom. Ale cierpliwość nie jest nieskończona. 2 maja patriotycznie nastawiona młodzież wyszła w Odessie na pokojowy marsz w obronie jedności Ukrainy. Przeważnie byli to kibice piłkarscy, fani naszych klubów. Ogólnie są oni dalecy od polityki i prawie wszyscy rosyjskojęzyczni. Ale właśnie oni, fani sportowi, stanęli po stronie Majdanu w Eurorewolucji, a teraz wystąpili przeciwko separatyzmowi. Dalej zaczęła się brutalna konfrontacja obywateli jednego państwa, jednego miasta. To, co niektórzy już nazywają zalążkiem wojny domowej. Prawda, nie do końca takiej, gdyż złowrogą rolę odegrali tu prowokatorzy z Rosji, którą właśnie – mamy nadzieję, wyjaśni śledztwo, które prowadzą prokuratura, SBU, milicja. Bojownicy zaatakowali uczestników marszu za Ukrainą, wielu z nich brutalnie pobili. A potem nad dotąd spokojną Odessą rozległy się pierwsze strzały: kilku uczestników marszu za Ukrainą zabito. Odpłata nie kazała na siebie długo czekać. Pod wieczór zebrał się duży tłum patriotycznej młodzieży, która rozgromiła miasteczko namiotowe prorosyjskich separatystów na Kulikowym Polu. Buntownicy schowali się w Domu Związków Zawodowych. Rozjuszony tłum rzucił się do szturmu, budynek podpalono. W rezultacie zginęło 38 osób: kilku wyskoczyło z budynku, ratując się przed ogniem, a większość spłonęła lub zatruła się dymem. Razem z zabitymi na ulicach, zmarłymi w szpitalach od ran i pobić liczba ofiar sięga już prawie pół setki. Około 200 osób odniosło obrażenia, rany. Jak podpalono budynek, kto winny jest śmierci ludzi – to też wyjaśnia śledztwo. I nie warto pospiesznie oskarżać tylko ukraińską młodzież. Organy ścigania czy „organy bezprawia”? Od samego początku odeskiej tragedii wyłonił się obraz degradacji i zdrady milicji, która nie robiła nic, aby zapobiec rzezi i śmierci ludzi, „przymykała oczy” na przybycie do miasta bojowników z innych regionów i swoją bezczynnością w istocie prowokowała konfrontację. Nie wspominając już o tym, że niektórzy milicjanci stanęli po stronie pogromców, zawiązali na rękawach rozpoznawcze czerwone wstążki, a nawet osłaniali bojowników, którzy zza milicyjnych tarcz strzelali do ludzi. Następnego dnia milicja Odessy rzekomo rozpoczęła burzliwą działalność: zatrzymała ponad 170 uczestników zamieszek pod zarzutem popełnienia bardzo ciężkich przestępstw. Okazało się jednak, że sprawy karne trzeba będzie wszcząć także przeciwko samej milicji: za przestępczą bezczynność, co też uczyniła prokuratura obwodu odeskiego. Rozkazem ministra spraw wewnętrznych Awakowa zwolniono ze stanowiska naczelnika milicji obwodowej. Ale to nie pomogło: pod naciskiem prorosyjskich protestujących odeska milicja wypuściła z aresztu większość zatrzymanych dzień wcześniej pogromców. Ciąg dalszy był jeszcze bardziej haniebny. W niedzielę obywatele Ukrainy usłyszeli dwie sprzeczne wersje od najwyższych urzędników organów ścigania państwa. Minister spraw wewnętrznych Arsen Awakow oświadczył, że milicja musiała wypuścić pogromców na rozkaz prokuratury — obwodowej oraz zastępcy prokuratora generalnego, i wyraził oburzenie takimi działaniami prokuratury. Z kolei prokuratura obwodu odeskiego oświadczyła, że uwolnienie separatystów obciąża sumienie MSW, że milicja wypuściła podejrzanych samowolnie, bez jej polecenia, i prokuratura będzie wyjaśniać takie działania milicji. To samo potwierdził p.o. prokuratora generalnego Ukrainy Ołeh Machnicki. Wygląda na to, że oburzać powinni się już sami obywatele Ukrainy takimi działaniami wyższych przedstawicieli władzy, którzy zniżyli się do brudnych kłótni i kłamania ludziom. Tragedia w Odessie nie może przejść bez echa. Na Ukrainie coś musi się zmienić. Przede wszystkim w działaniach władzy dotyczących ochrony państwa. Albo będzie ona je chronić, albo doczeka się nowego Majdanu. A krokiem do oczyszczenia skrajnie zdegradowanych organów ścigania stało się mianowanie nowego naczelnika milicji obwodu odeskiego. Na czele UMWS stanął generał Iwan Katerynczuk, który za czasów pomarańczowej władzy był szefem milicji na Czernihowszczyźnie. Brał on najaktywniejszy udział w Eurorewolucji, na Majdanie, jako członek Czernihowskiego obwodowego sztabu oporu narodowego. Czytelnikom „Słowa Proświty” Iwan Petrowycz jest znany: kilka tygodni temu gazeta wydrukowała duży wywiad z generałem. Iwan Katerynczuk w pierwszych minutach po przybyciu do Odessy wyszedł na plac przed wzburzony tłum, a jego pierwszymi słowami do odesytów było „Sława Ukrainie!”

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn