Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

Wykształcona młodzież — przyszłość Ukrainy „Uczynić skomplikowane zrozumiałym — na tym polega kunszt wykładowcy”

Слово Просвіти, №18 за 2018 рік

Historia to nasze cenne dziedzictwo, które akumuluje wielowiekowe doświadczenie historyczne naszego narodu w całym procesie jego historycznego rozwoju. Nie bez powodu mówi się, że bez przeszłości nie ma przyszłości. Dobrze rozumiał to nasz rozmówca Ołeksij Myrowśkyj — młody, ale perspektywiczny wykładowca i naukowiec, który w wieku 23 lat napisał pięć podręczników, które doczekały się kilku wydań i obecnie są szeroko wykorzystywane w placówkach oświatowych Ukrainy. Postanowiłam zapytać o sekrety jego sukcesu. z historii Ukrainy trudno wybrać taki, który byłby napisany prosto i przystępnie. Tak więc zrodził się u mnie pomysł napisania tego, czego potrzebują kandydaci na studia. A książka „Podstawy prawoznawstwa” została wydana na początku 2018 r., kiedy zacząłem wykładać ten przedmiot i zrozumiałem, że wielu uczniów szkoły zawodowej na bazie 9 klasy nie potrafi jeszcze sporządzać notatek z wykładu, a nie chciałbym tracić czasu na dyktowanie tematów. — Na czym polega sekret sukcesu Pana podręczników? — Na przejrzystości, zwięzłości, przystępności wykładu materiału. Warto również zauważyć, że głównym zadaniem książek nie było stworzenie podręcznika czy pomocy naukowej, w której materiał dydaktyczny byłby rozbudowany zbyt szczegółowo, gdyż podobnych prac jest obecnie mnóstwo. Przede wszystkim zadanie polegało na pomocy w opanowaniu podstaw naukowego podejścia do studiowania przedmiotu, próbie dostrzeżenia perspektyw rozwiązywania współczesnych problemów poprzez stworzenie informatora, który jest swoistym konspektem. — Jak reklamował Pan wydania? — Przede wszystkim poprzez zasoby telefoniczne i internetowe — dzwoniłem do placówek oświatowych, pisałem wiadomości o wydaniach na ich skrzynki elektroniczne, a także organizowałem prezentacje książek, których przez te lata przeprowadziłem około pięćdziesięciu w szkołach, bibliotekach oraz innych instytucjach kulturalno-artystycznych obwodu lwowskiego, tarnopolskiego, rówieńskiego, iwanofrankiwskiego, dniepropetrowskiego, połtawskiego i innych obwodów Ukrainy. — Czy Pana prace są krytykowane? — Oczywiście. Zawsze cenię opinie wykształconych ludzi, którzy mogą coś podpowiedzieć, doradzić, nigdy nie obrażam się na nich za to. Dlatego biorę pod uwagę wszystkie uwagi i życzenia dotyczące poprawy jakości prezentacji materiału. Nie lubię tylko, gdy krytykują bezpodstawnie. Czasem słyszę frazy w stylu: „No i co w tej książce jest nowego, taką mógłby napisać każdy”, na co zawsze odpowiadam: „No to napiszcie”, ale z jakiegoś powodu do tej pory podobnych prac, zwłaszcza z historii muzyki, nie było. — Co jest dla Pana ciekawsze — zajmowanie się działalnością naukową czy dydaktyczną? — Każdy z tych momentów jest ciekawy, potrzebny na swój sposób, gdyż są one ze sobą powiązane. Kiedy zajmujesz się działalnością naukową, wzbogacasz się intelektualnie, a jeśli dydaktyczną — przekazujesz zdobyte wiedzę innym. Pisać naprawdę mogę tylko wtedy, gdy mam natchnienie, a wykładać — zawsze. Działalność dydaktyczna jest ciekawsza, gdyż jest to ciągły dialog z uczniami, a kontakt z ludźmi lubię. Uczynić skomplikowane prostym, zrozumiałym i przystępnym — na tym, moim zdaniem, polega kunszt wykładowcy. — Gdzie pracuje się Panu trudniej — w szkole zawodowej czy szkole muzycznej? — Bardzo trudno porównać te rodzaje działalności, a tym bardziej zestawić je, gdyż są one zupełnie różne w swojej specyfice. W szkole muzycznej uczę gry na fortepianie już piąty rok, mam większe doświadczenie, ponadto takie zajęcia są indywidualne, co pozwala lepiej odkryć potencjał każdego ucznia. W przeciwieństwie do tego, nauczanie historii i prawa zakłada pracę z grupami około 30 uczniów w każdej, gdzie czasem trudniej jest ocenić możliwości i odkryć potencjał każdego z nich, chociaż zawsze staram się to robić. Zawsze podkreślam, że trzeba posiadać ogólną wiedzę z dyscyplin, które wykładam, ponieważ przygotowujemy specjalistów sfery usług, którzy muszą umieć komunikować się z klientami, podtrzymać rozmowę, a klienci bywają różni… — Jakie ma Pan plany na przyszłość, czy stawia Pan przed sobą określone cele? — Tak, mam określony cel i dążę do niego. Większość zadań, które sobie stawiałem, została dziś z powodzeniem wykonana. Planów jest wiele, z najbliższych — napisać książkę z historii sztuki, podjąć pracę w ramach dodatkowego zatrudnienia w jakiejś wyższej uczelni artystycznej (kolegium kultury, kolegium muzyczne, być może nawet akademia muzyczna czy akademia sztuk pięknych, teatr), podoba mi się atmosfera takich placówek, ich aura. — Jak będzie Pan realizował postawione zadania? — Wszystko, co mam obecnie, zdobyłem sam. Nigdy nie szanowałem ludzi, którzy wszystko załatwiają przez znajomości czy innymi nieuczciwymi metodami, a także zazdrośników. Na szczęście na mojej drodze życiowej spotykam głównie nie takich ludzi, a tych, którzy pomagają, wspierają, cieszą się z moich sukcesów — i jestem im za to niezmiernie wdzięczny. Rozmawiała Maria ZUBKOWA Ołeksij Myrowśkyj — historyk i artysta, wykładowca historii i prawoznawstwa w Państwowej Instytucji Oświatowej „Lwowskie Wyższe Zawodowe Kolegium Obsługi Konsumenckiej”, a także nauczyciel fortepianu w Buskiej Dziecięcej Szkole Muzycznej, autor podręczników: „Wstęp do muzykologii i krótka historia muzyki ukraińskiej”, „Krótka historia muzyki światowej”, „Biblioteka Krasneńska im. I. Tyktora: kamienie milowe historii i teraźniejszość”, „Historia Ukrainy: kurs ekspresowy”, „Podstawy prawoznawstwa”.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn