Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

Twórcza rodzina z Galicji

Слово Просвіти, №18 за 2018 рік

Muzeum Sztuki Współczesnej Ukrainy zaprosiło na otwarcie wystawy „W kontrświetle”, która odbywa się w ramach projektu „Wartości rodzinne — więzi rodzinne”. Tym razem zaprezentowano tu wielowymiarową twórczość Marty Bazak i Mykoły Jakowyny, których łączą nie tylko więzi artystyczne, ale i rodzinne. Eduard OWCHARENKO Zdjęcie autora Marta Bazak uczyła się we Lwowie w szkole im. I. Trusza oraz w Instytucie Sztuki Dekoracyjno-Stosowanej na wydziale tkactwa artystycznego. Studiowała rysunek, malarstwo, fotografię, sztukę liternictwa i plakatu. Pracując jako kierownik działu w Kołomyjskim Muzeum Sztuki Ludowej Huculszczyzny i Pokucia, pisała artykuły o sztuce ludowej. Brała udział w najbardziej prestiżowych biennale — DelBellogallery w Toronto (Kanada), „Impreza” w Iwano-Frankiwsku, „Gobelin i sztuka tkactwa” w Tournai (Belgia), „Współczesna sztuka ukraińska. Nowe imiona” w Wiedniu (Austria), w jubileuszowym pokazie sztuki ukraińskiej w siedzibie UNESCO w Paryżu, a także w wystawach w Austrii, Czechach, na Węgrzech, w Chinach, Portugalii, Rosji i, oczywiście, na Ukrainie. Obecnie pani Marta pracuje jako starszy wykładowca na katedrze tekstyliów artystycznych Kijowskiego Instytutu Sztuki Dekoracyjno-Stosowanej i Projektowania im. M. Bojczuka. Dzieła artystki znajdują się w ukraińskich muzeach narodowych oraz prywatnych kolekcjach w Kanadzie, Niemczech, Polsce, Rosji, USA i Francji. Mykoła Jakowyna to malarz, architekt, polityk, działacz państwowy i społeczny. Uczył się w Iwano-Frankiwskiej Dziecięcej Szkole Artystycznej oraz Republikańskiej Szkole Artystycznej im. Tarasa Szewczenki w Kijowie. Studiował malarstwo i grafikę. Ukończył wydział wnętrz i wyposażenia Lwowskiego Państwowego Instytutu Sztuki Stosowanej i Dekoracyjnej oraz wydział prawa specjalnego Lwowskiego Uniwersytetu Państwowego im. Iwana Franki, a także aspiranturę na tej uczelni (wydział prawa). Uczestnik wystaw artystycznych od 1980 roku. Autor witraży w Iwano-Frankiwskiej Bibliotece Obwodowej (obecnie klasztor sióstr Bazylianek) oraz w Kołomyjskim Narodowym Muzeum Sztuki Ludowej Huculszczyzny i Pokucia im. Jozafata Kobryńskiego, architekt cerkwi Wniebowstąpienia Pańskiego (osiedle Broszniów-Osada, obwód iwanofrankiwski). Dzieła mistrza znajdują się w Iwano-Frankiwskim Muzeum Krajoznawczym, Kołomyjskim Narodowym Muzeum Sztuki Ludowej Huculszczyzny i Pokucia im. Jozafata Kobryńskiego, Dyrekcji Wystaw Narodowego Związku Artystów Ukrainy oraz prywatnych kolekcjach na Ukrainie, w Kanadzie, Polsce, USA, Rosji i Japonii. Łącząc sztukę z działalnością społeczną i polityczną, pan Mykoła dba o zachowanie dziedzictwa historycznego i kulturowego Ukrainy. Poprosiliśmy artystów o podzielenie się sekretami swojej twórczości. Mykoła Jakowyna: „Często wspominam 1989 rok. Wtedy udało nam się przeprowadzić w obwodzie iwanofrankiwskim, który był zamknięty dla obcokrajowców, biennale, w którym wzięli udział goście z 40 krajów, a dwa lata później biennale odbyło się po raz drugi. Przed nami na obszarze poradzieckim nikt czegoś takiego nie robił. To był ten impuls, który wpłynął na rozwój innych procesów. Tworzyliśmy Imprezę razem z pierwszymi akcjami Towarzystwa Języka Ukraińskiego i Memoriału. Walczyliśmy o zachowanie pozostałości dziedzictwa kulturowego, których nie zdążył zniszczyć reżim radziecki. Wydobywaliśmy zapomniane nazwiska, sztucznie przemilczane zjawiska. Później te procesy, w które włączali się literaci, artyści, dziennikarze, naukowcy, krajoznawcy i wszyscy, którym nie było wszystko jedno, otrzymały nazwę Fenomenu Stanisławowskiego. Od tamtego czasu pojawiło się u mnie wiele ciekawych twórczych zna-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn