Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

Ołena Chochłatkina: „Swoje spektakle tworzymy z miłością”

Слово Просвіти, №18 за 2018 рік

W jednym z poprzednich numerów gazety pisaliśmy o premierze spektaklu „Droga Pamela”, który w Narodowym Akademickim Teatrze Dramatycznym im. Iwana Franki wyreżyserował Dmytro Cyrypiuk. Rola Pameli Cronky w tym spektaklu stała się pierwszą główną rolą ludowej artystki Ukrainy Ołeny Chochłatkinej na wiodącej scenie dramatycznej kraju. Dziś pani Ołena jest gościem „Słowa Proświty”. — Przez 14 lat była Pani jedną z wiodących aktorek Donieckiego Narodowego Akademickiego Ukraińskiego Teatru Muzyczno-Dramatycznego. A jak los związał Panią z tym miastem? — Wcześniej pracowałam w Chersońskim Akademickim Teatrze Muzyczno-Dramatycznym imienia Mykoły Kulisza. A do Doniecka mnie i moją rodzinę w 1999 roku zaprosił Marko Browun, który wówczas formował nową trupę teatralną. Tutaj zrobiłam karierę twórczą, zostałam ludową artystką Ukrainy, otrzymałam wiele innych wyróżnień. Nasz kierownik artystyczny robił wszystko, aby aktorom pracowało się komfortowo. Najpierw wprowadzono mnie do spektaklu „Motyle są wolne” według sztuki Leonarda Gershe, gdzie grałam matkę głównego bohatera. Potem były role w bajkach. Zapadł mi w pamięć spektakl „Eneida”, który wystawiał Wiktor Szułakow. Tę inscenizację uhonorowano wysoką Nagrodą im. Tarasa Szewczenki. Ogólnie był to nasycony okres. Zagrałam wiele ról. Wśród nich — rolę Proni w spektaklu „Za dwoma zającami”. Ciekawa była też rola cioci Moti w spektaklu „Ciocia Motia przyjechała” według sztuki Mykoły Kulisza, którą wystawił młody utalentowany reżyser Ihor Matijiw. Obecnie on również mieszka w Kijowie, pracuje w Kijowskim Akademickim Teatrze Dramatycznym na Podolu. Ten spektakl odniósł wielki sukces u widzów, kochali go aktorzy. Niestety, stało się tak, że graliśmy go niewiele. Wkrótce część aktorów wyjechała z Donbasu, a część pozostała na tymczasowo okupowanym terytorium. Jak wiadomo, większość ludności obwodu donieckiego, zwłaszcza w miastach, jest rosyjskojęzyczna. Ale to nie przeszkadzało naszemu teatrowi być w 90% ukraińskojęzycznym i przy tym cieszyć się wielką popularnością wśród widzów. Bardzo często jeździliśmy z występami gościnnymi. Ten projekt nosił nazwę „Wschód-Zachód”. Co roku z nowymi spektaklami odwiedzaliśmy Iwano-Frankiwsk, Lwów, Kijów i inne miasta. Stale składaliśmy sprawozdania przed widzem z pracy twórczej. Jedno z czołowych miejsc w repertuarze teatru zajmowała klasyka ukraińska. Niedługo przed rozpoczęciem wojny Ihor Matijiw wystawił spektakl „Ślepy” według Tarasa Szewczenki. Kiedy już zajęto Doniecką Obwodową Administrację Państwową, graliśmy ten spektakl, a widzowie na stojąco oklaskiwali i Szewczenkę, i nas. Dużo jeździliśmy ze swoimi spektaklami po miastach satelickich Doniecka z ukraińskim repertuarem. Kiedy zaczynał się spektakl, na sali było słychać szmer, w stylu „znowu po ukraińsku”. A kiedy się kończył — długo nam klaskali i dziękowali. Potem pytaliśmy: „No jak Państwu spektakl w języku ukraińskim?”. — „A był po ukraińsku?”, pytali nas. Wszystko było zrobione tak jakościowo, estetycznie i zrozumiale, że kwestia języka nie powstawała. Nasz teatr był jednym z potężnych ośrodków kultury i był bardzo kochany przez widzów. — Co zmieniło się w 2014 roku? — Opuściłam Donieck i przeprowadziłam się do Kijowa, do mojej córki Oksany Żdanowej, która pracuje jako aktorka w Kijowskim Akademickim Teatrze Dramatu i Komedii na lewym brzegu Dniepru. Zdecydowałam się na ten krok, ponieważ nie popieram ideologii samozwańczej DRL. Tak samo postąpiła połowa moich kolegów. Inni zostali w Doniecku. Myślałam, że wkrótce sytuacja się zmieni i znów będę mogła pracować w rodzinnym teatrze. Ale niestety… W Kijowie zebrał nas Ihor Matijiw. Nie mieliśmy własnego pomieszczenia ani środków, rozumieliśmy, że niczego wielkiego stworzyć nie zdołamy, ale trzeba było od czegoś zacząć. Postanowiliśmy zacząć od komedii. W końcu widz bardzo kocha ten gatunek. Wystawiliśmy spektakl „Szykowne wesele”, który swego czasu był grany w Doniecku i odniósł wielki sukces. Zaproponowano mi zagranie matki panny młodej, rola niewielka, ale zabawna. Staraliśmy się przetrwać i jednocześnie rozerwać. Wspierali nas przyjaciele i znajomi. Zbieraliśmy pełne sale. Dużo występowaliśmy gościnnie na Ukrainie. Dzięki energii, wytrwałości i profesjonalizmowi zastępczyni dyrektora teatru Ołeny Bajbak (obecnie kierownik części literacko-dramaturgicznej Kijowskiego Teatru Lalek na lewym brzegu Dniepru) udało się zorganizować widza. A kiedy jeździliśmy do tych samych miast po raz drugi, witano nas już jak bliskich. Niestety, ten projekt już zakończył swoje istnienie. Ale wierzę, że jego organizator Ihor Matijew ma przed sobą wielką twórczą przyszłość. Gram również Amelię w spektaklu „Człowiek, który płaci”. Wystawił go Dmytro Bohomazow. Z reżyserem poznała mnie córka, której wykładał w Kijowskim Narodowym Uniwersytecie Teatru, Kina i Telewizji im. I. Karpenki-Karego. Z tym spektaklem również jeździliśmy po Ukrainie, a obecnie znajduje się on w repertuarze Kijowskiego Akademickiego Teatru Dramatu i Komedii na Lewym Brzegu Dniepru. — Już trzeci rok jest Pani aktorką Narodowego Akademickiego Teatru Dramatycznego im. Iwana Franki. — To mój ulubiony teatr. Podoba mi się ze względu na swoją historię, swoich koryfeuszy, swoją teraźniejszość. Teatr Franki jest dla mnie teatrem-legendą. Gdybym studiowała w Kijowie, to zapewne starałabym się rozpocząć swoją twórczą biografię właśnie od tego sławnego zespołu. W pewnym stopniu pomogło to, że byłam w statusie przesiedleńca. Ludzie szczerze zareagowali na moje problemy. Dziękuję Bogu i dyrektorowi generalnemu teatru, że mi uwierzyli, przygarnęli i dali pracę. Pierwszą była niewielka, ale dość ciekawa rola Kławdii Iwaniwny Pietuchowej w spektaklu „Wielcy kombinatorzy”, który wystawił Dmytro Czyrypiuk. Widz przyjął tę pracę dobrze, za co jestem mu wdzięczna. Wszędzie przychodzą ludzie, którzy kochają teatr. I każdy teatr może pochwalić się swoim widzem. Na pierwszym miejscu po repertuarze i aktorach idą pochlebne opinie o widzu. Widz w Kijowie, tak jak w Doniecku, jest wspaniały, dobry i wrażliwy. Widz to partner. Po „Wielkich kombinatorach” była rola Uli w „Lesie” według A. Ostrowskiego, chociaż to nie główna, ale dość ważna postać, która bierze udział w wielu scenach. Gram również Matyldę Stoss w spektaklu „Trzej towarzysze” według E. M. Remarque’a. — Wreszcie pojawiła się u Pani główna rola. — Reżyser Dmytro Czyrypiuk postanowił zrobić ze mną spektakl i zaproponował do tego projektu sztukę amerykańskiego pisarza Johna Patricka „Drogie Pamelo”. Przyjęłam tę propozycję z radością. Mieć główną rolę w Teatrze Franki to wielki zaszczyত i wielka odpowiedzialność. Bardzo podoba mi się ten wizerunek. Bliskie jest mi jej podejście do życia, do Boga, do ludzi, jej dobroć. Oczywiście, swoją pracę trudno oceniać. Ale jestem bardzo zadowolona z kolegów, to prawdziwi profesjonaliści. Próby trwały ponad miesiąc. W tym czasie wytworzyła się wspaniała twórcza atmosfera. Swój spektakl tworzyliśmy w miłości i wzajemnym zrozumieniu. Mam nadzieję, że wyszła nam dobra praca. Wielka w tym zasługa aktorów Ołeksija Petuchowa, Ołeha Stalczuka, Nazara Zadniprowskiego, Tetiany Szlachowej i Ołeksija Zubkowa. — Czy występuje Pani w filmach? — W tej dziedzinie sztuki robię dopiero pierwsze kroki. Przeważnie gram w niewielkich epizodach w serialach. Ciekawą powinna wyjść rola starej Cyganki w filmie „Piekielna chorągiew, czyli Kozackie Boże Narodzenie”, który kręci Mychajło Kostrow. Marzę o wielkich rolach w ukraińskim kinie, mam nadzieję, że pojawią się w przyszłości. Lubię wycieczki rowerowe, pracę na ziemi, wcześniej miałam działkę. Odpoczywam duszą, kiedy odwiedzam swoją małą ojczyznę — Chersońszczyznę. Tam mieszka moja mama. Marzę o własnym domu i o tym, żeby na Ukrainie wreszcie zapanował pokój, a Donbas znów stał się ukraiński. Rozmawiał Eduard OWCHARENKO role” — Dasza Płachtij, film „Na łeb na szyję”; „Najlepszy reżyser-inscenizator” — Serhij Łoznycia, film „Łagodna”; „Wybór widza” — film „Dzidzio Kontrabas”, Serhij Ławreniuk; „Najlepszy film” — film „Kiborzy”, Achtem Sejtablajew. Głównym symbolem Narodowej Nagrody Filmowej stała się statuetka „Złoty Dzyga”, której projekt opracował ukraiński artysta Nazar Biłyk. Przygotowała Olha ŻMUDOWSKA

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn