Strona · s. 3strona oryginału ↗
Kąpią się w kałuży
Слово Просвіти, №18 за 2018 рік
Wadym PEPA, pisarz
Gdy tylko wyłażą przed oczy z Internetu, kto go tam wie od kogo, wstrętne komentarze do wszelakich wydarzeń, od razu wypala mózg przepowiedziane przez T. Szewczenkę: Wydaje mi się, że nie wiem, A ludzie naprawdę nie umierają, A przelezie jeszcze żyje W świnię czy coś i żyje, Kąpie się sobie w kałuży, Jak wpierw kąpało się w grzechach. Dolo sprawiedliwa! Ileż odrażającego, cynicznego, niecenzuralnego brudu roi się w Internecie. Bezczelne przekleństwa — to igraszka. Gdzie tam tej świni! Ona choć zarzeka się łajna nie jeść, to żre, jak tylko się nawinie. A upodobnione do niej rzucają się kąpać nie tylko w kałuży, ale i w ekskrementach. Jak w XXI wieku nowej ery godzić się z tym, że do tego zdolne są stworzenia, które, według najwyższego zamysłu, są koroną przyrody! A przecież jest dość przykładów szlachetnej służby nawet nie tylko swojemu rodowi, ale i całej ludzkości. Włoski filozof-panteista i poeta Giordano Bruno nie mógł taić w sobie tego, co otworzyło się przed jego wewnętrznym wzrokiem — Wszechświat jest nieskończony. Na żądanie wyrzeczenia się swoich przekonań oświadczył: — Jeśli nie okażę skruchy, stracę życie. A jeśli okażę skruchę, straci ludzkość. Do miejsca spalenia go, jako jedynego ze skazanych przez inkwizycję, dostarczano na nędznym wozie z zamkniętymi ustami — aby nie mógł uronić do tłumów na poboczach ani jednego słowa. Kat zwolnił knebel dopiero wtedy, gdy zapłonął ogień, aby tłum usłyszał piekielne krzyki. Lecz wcale nie to wyrwało się przed ostatnim tchnieniem z ust skazanego na rzeź. Jakaś staruszka, prawdopodobnie grzesznica z grzesznic, zapewne z nadzieją trafienia do raju, nazbierała gdzieś bliżej autodafe suchego chrustu i przyniosła, żeby dorzucić do ogniska. Ogarnięty płomieniami Giordano zdobył się na dwa słowa: — O, santa simplicitas! Były to jego ostatnie słowa: „O, święta prostoto!”. Na miejscu egzekucji, na placu Kwiatów w Rzymie, w 1889 r. ustawiono pomnik niewinnemu z jego zdumiewającą przenikliwością i samozaparciem. Na odrażającym sądzie Giordano Bruno oświadczył, że jest gotów dołączyć do sprawiedliwych dusz. A ileż właśnie takich ukraińskich dusz zagubiono po porażce Iwana Mazepy w bitwie pod Połtawą w 1709 roku: pochowano w błotach podczas budowy tego miasta nad Newą, które teraz jest Sankt Petersburgiem, rozstrzelano na Sołowkach, potopiono w Morzu Białym, wyścielono kośćmi represjonowanych dno Kanału Białomorsko-Bałtyckiego, zamordowano w XX w. w piwnicach Kijowa, zakopano w bezimiennych mogiłach w Bykowni, starto na proch w mordowskich łagrach, zamęczono za drutami kolczastymi GUŁAG-u, oddano na pastwę wiecznej zmarzlinie na Kołymie… Jak po tym nasi współcześni mają upadać do zwierzęcej podłości, którą zachłystuje się nie tylko Internet, ale często i różne te-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
