Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

Wybuchy nie zagłuszyły, a jedynie wzmocniły problemy społeczne

Слово Просвіти, №19 за 2012 рік

Natalia HARMASZ, Dniepropietrowsk Zdjęcie autorki Po raz pierwszy słowo „zamach” padło w Dniepropietrowsku w listopadzie ubiegłego roku. W jeden z powszednich dni o północy między Centralnym Domem Towarowym a centrum handlowym „Europa” zatrzymał się samochód „Porsche Cayenne”, którego pasażer, dyrektor finansowy jednej z firm budowlanych, wyszedł kupić wodę w nocnym kiosku na przystanku tramwajowym. Wypił wodę, wrzucił butelkę do kosza — i wtedy rozległ się wybuch o takiej sile, że 27-letni mężczyzna zginął na miejscu — urwało mu głowę. A odłamki żelbetowego kosza rozleciały się na pięćdziesiąt metrów, wybijając okna centrum handlowego. Milicja wszczęła wtedy sprawę karną z tytułu „umyślnego zabójstwa, dokonanego w sposób społecznie niebezpieczny”. Ale już po kilku godzinach prokurator obwodu Natalia Marczuk przekwalifikowała go na inny artykuł — „zamach”. Wypróbowawszy siłę rażenia żelbetowego kosza, który rozpadł się na kawałki, nieznani terroryści (a dniepropietrowcy nie wątpią, że stary i nowe zamachy to ogniwa jednego łańcucha) poszli dalej… Odłamki poszatkowały wagon tramwajowy i samochody Pierwszy wybuch wstrząsnął prospektem Karola Marksa około południa. Pracownicy okolicznych instytucji (obok jest wiele banków, firm i miejski komitet wykonawczy) właśnie zbierali się na przerwę, gdy nagle huknęło na przystanku 1. linii tramwajowej, na skrzyżowaniu prospektu z ulicą Sierowa. Na przystanku tramwajowym ludzi było niewielu. Osób pięć wysiadło, tyle samo wsiadło do półpustych wagonów, ale tramwaj stał dalej z otwartymi drzwiami w oczekiwaniu na zielone światło sygnalizacji. Te sekundy stały się fatalnymi. Kamera wideo, zainstalowana na jednym z sąsiednich budynków, zarejestrowała, jak nad lekkim zadaszeniem uniósł się słup dymu i we wszystkie strony poleciały odłamki. Jedni ludzie uciekali, inni, przeciwnie, pędzili do przystanku. Kiedy dym się rozwiał, zdumieni świadkowie zobaczyli straszny obraz: oba wagony i samochody stały z wybitymi szybami i pogiętymi bokami, a z tramwaju wydostawali się zakrwawieni ludzie. Najciężej ucierpiała konduktorka Ałła Pidopryhora. — Właśnie odrywałam bilecik, gdy moje ciało przeszył ból — wspomina już na szpitalnym łóżku Ałła Wołodymyriwna. — Dotknęłam nóg, a tam krew. Nawet nie zrozumiałam, co się stało. Dopiero potem dowiedziałam się, że wybuchł kosz, a jego kawałkami połamało mi obie nogi. Ludzie zdezorientowani rozglądali się, nie rozumiejąc, gdzie jest źródło niebezpieczeństwa. Przecież sam kosz rozleciał się w drobny mak, a jego ostre odłamki utknęły w metalowym poszyciu wagonów i aut. Jeden z poszkodowanych — 52-letni Serhij Bondarenko — właśnie przygotowywał się do wyjścia na następnym przystanku i w momencie wybuchu stał przy drzwiach. Odłamkiem rozbitej szyby rozcięło mu rękę. Serhij Wołodymyrowycz kilka dni temu wypisał się ze szpitala po ciężkiej operacji usunięcia guza, a tamtego dnia, po raz pierwszy po chorobie, pojechał w sprawach do centrum miasta. I wpadł z deszczu pod rynnę… Z sąsiedniej restauracji z apteczką przybiegli pracownicy i zaczęli opatrywać rannych ludzi. Ogółem w tramwaju ucierpiały trzy kobiety i dwóch mężczyzn, których po dziesięciu minutach zabrała „karetka”. W tym czasie na miejscu zdarzenia pracowali już funkcjonariusze milicji — Kirowski komisariat znajduje się 200 metrów od przystanku. Nie zdążyli operacyjni przesłuchać świadków, jak znów huknęło „Szedłem i patrzyłem na ten kosz, nagle rozległ się huk, uniósł się z niego słup śmieci, a moja ręka zwisła w rękawie koszuli oddzielnie ode mnie. Wszystko stało się w ciągu kilku sekund…” gdzieś niedaleko. Tym razem telefon do dyżurki milicji nadszedł z technikum montażowego, położonego obok następnego przystanku 1. tramwaju. Kawałki kosza posiekały twarz 16-letniej Jany To miejsce dla młodzieży jest w pewnym sensie znaczące. Zbudowana kilka lat temu fontanna zakochanych, gdzie z wielkiej czaszy wznosi się stela z Kupidynem na wierzchołku, stała się ulubionym miejscem spotkań i wypoczynku. Wieczorami jest tu zawsze dużo młodzieży. O tej godzinie w technikum montażowym, które jest niedaleko fontanny, zaczęła się duża przerwa. — My z dziewczynami wyszłyśmy na bulwar przekąsić i usiadłyśmy przy fontannie — opowiada 16-letnia Nastia. — Widziałam ten kosz i czarny pakiet wystający z niego, ale kto mógł pomyśleć, że on wybuchnie? I nagle huknęło tak, że mało nie spadłyśmy z ławki. Instynktownie zasłoniłam twarz dłońmi, czując, jak coś rani nogi, ręce, głowę… Przy fontannie zostało rannych dziesięcioro nastolatków w wieku od 14 do 17 lat. Ostre betonowe odłamki wbiły się w ich ciała i lekarze musieli dołożyć niemałych starań, aby je usunąć. A 16-letnia studentka Jana mogła w ogóle zostać bez oka. Zasłonić się rękami dziewczynka po prostu nie zdążyła i betonową bryłą zniekształciło jej twarz, odłamki posiekały ciało. Lekarzom ledwo udało się uratować dziecku wzrok — w ciągu wielogodzinnej operacji na policzki i czoło dziewczynki nałożono dziesiątki szwów. …Dopóki dzieciom udzielano pierwszej pomocy w punkcie medycznym technikum i czekano na „karetkę”, ludzie znów wzdrygnęli się od wybuchu. Rąbnęło gdzieś całkiem blisko, znów wybuchł kosz na śmieci. — My z żoną pracujemy w pobliżu i w porze lunchu zdecydowaliśmy się pojechać do centrum miasta na zakupy — opowiada poszkodowany w wybuchu Wałerij Rutkowski. — Ale tramwaje nie kursowały, — Wałerij Rutkowski trzeba było iść pieszo. Przeszliśmy na aleję prospektu Karola Marksa, gdzie było luźniej. Zrównaliśmy się z wejściem do parku dziecięcego, a tu z lewej strony zobaczyłem kosz. Nagle krótki, ostry i bardzo głośny dźwięk — ja nawet początkowo nie zrozumiałem, skąd? Ani dymu, ani ognia nie było, po prostu nad koszem wyleciały śmieci i go nie było. W tej samej chwili poczułem, że nie mam lewej ręki! Złapałem się prawą za przedramię, a ręka wisi w rękawie koszuli oddzielnie ode mnie… Kiedy Wałerija Rutkowskiego wieźli do szpitala obwodowego imienia Miecznikowa, na przystanku ulicy Sierowa o 12.50 wybuchł czwarty tego dnia kosz. Ale skrzyżowanie już otoczyła milicja, a w tramwaju niedaleko nikogo nie było. Chirurdzy wyciągnęli z ran garść betonowych odłamków Lekarze nie zdołali uratować Wałerijowi Rutkowskiemu lewej ręki. „Musieliśmy operować amputowane kończyny, mamy niemałe doświadczenie w ich przyszywaniu, ale w tym przypadku medycyna jest bezsilna — wzdycha lekarz reanimator Ołeksandr Carow. — Człowiek doznał zbyt ciężkich obrażeń. Przerwane zakończenia nerwowe, zmiażdżona kość”. Główny lekarz obwodowego szpitala klinicznego imienia Miecznikowa Serhij Ryżenko demonstruje garść odłamków, wyciągniętych z ciał — średnica niektórych osiąga 2 centymetry. — Wszyscy poszkodowani mają rany szarpane i cięte, ale lekarze zrobili wszystko, co możliwe, aby pacjenci jak najszybciej

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn