Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

A CZY JEST COŚ PO UKRAIŃSKU?

Слово Просвіти, №20 за 2005 рік

Jajka się zepsuły. Kur nie da się wykarmić — 50 tysięcy ręcznie nie wykarmi się. Krów bez technologii trudno doić. Wszystko wyprzedali. Przeszli na zboża. Problemy z kredytowaniem, odnawianiem sprzętu nie dają możliwości dobrego prowadzenia gospodarstwa. Zarobki spadły. Ludzie wyjeżdżają: żyć biednie — nie do zniesienia. Gospodarstwo upada. I tak jest wszędzie! Wychodzimy z autobusu. Berdiański dworzec autobusowy. Typowe poradzieckie nadmorskie miasto. Niskie, standardowe, z zabudową z wielkiej płyty. O miastach przybyszom opowiadają pomniki, historia, którą szanują tutejsze władze i mieszkańcy. A co jest tutaj? Główna ulica — bulwar Lenina, który kończy się wielkim monumentem na nadmorskim nabrzeżu. Ludzie śmieją się: wódz odwrócony jest plecami do miasta i wypatruje czegoś w morskiej dali. Czyżby statku do emigracji? Jeśli chodzi o nadmorskie nabrzeże. Tutaj to ulica M. Gorkiego. Wzdłuż głównego bulwaru rozmieszczone są pomniki A. S. Puszkina, marynarza wojskowego, miczmana. Letnia kawiarnia dla wczasowiczów ozdobiona jest armatą okrętową. Oto taki Berdiańsk — miasto-kurort. Osobliwością jest pomnik „byczka-żywiciela” — ryby, dzięki której. Szyldy na reklamowych tablicach drogowych, drogowskazy — w języku ukraińskim. Szyldy reklamowe na sklepach przeważnie po rosyjsku. Wszedłem do supermarketu książkowego na bulwarze Lenina. Wśród morza książek — 2 pozycje po ukraińsku. To elementarz i podręcznik dla młodszych uczniów. Sprzedawczyni na pytanie: „Gdzież są książki po ukraińsku, czy może później dowiozą?” — powiedziała jak ucięła: „Nie, i nie przewiduje się!”. Sprzedawca kiosku z gazetami na prośbę o sprzedanie ukraińskojęzycznej gazety, ukraińskiego języka, ukraińskiej kultury), — wtedy zobaczymy, czy żyją w Berdiańsku Ukraińcy… A póki co, jak przekazano w lokalnej telewizji, rozpoczęto zbieranie w Berdiańsku podpisów na poparcie projektu ustawy naszego „konia trojańskiego” O. Moroza o nadaniu statusu oficjalnego językowi rosyjskiemu na Ukrainie… Przed drogą powrotną zajrzałem do kiosku z gazetami na bulwarze Lenina. Zobaczyłem kilka kijowskich rosyjskojęzycznych gazet oraz lokalne „Azowskij bazar”, „Piwdenna zoria”, „Berdiańskije wiedomosti”, „Azowskij bulwar”. Jadąc do domu, dojrzałem do tego, że należy niezwłocznie sporządzić wykaz działań dotyczących ustawowego zatwierdzenia priorytetów ukraińskiego na Ukrainie oraz przestrzegania tych działań. Zawsze. Bez wyjątków i ulg. Do wyciągnięcia tego wniosku skłoniło mnie to, co usłyszałem i zobaczyłem podczas wyjazdu do Berdiańska. Mykoła WOWCZENKO, m. Kijów. Zgodnie z prawem. Na początku kwietnia plenum Iwano-Frankiwskiej organizacji obwodowej Narodowego Związku Dziennikarzy Ukrainy poruszyło ten problem i zaproponowało zmianę podejścia do języka państwowego i piosenki w radiu. A tydzień później odwiedził nasz obwód wicepremier ds. humanitarnych Mykoła Tomenko i wyraził swoją wizję rozwiązania tego problemu, która sprowadza się do odpaństwowienia mediów. „Prywatyzacji państwowych i konsultacyjnych mediów osobiście nie dopuszczę” — oświadczył. W pierwszej kolejności państwowe i komunalne media powinny naświetlać interesy kraju, kulturę narodową, edukację, podnosić duchowość w państwie. Prywatne media będą zarabiać pieniądze, ale nie ze szkodą dla interesów narodowych. Pośpiech może doprowadzić do utraty profesjonalistów, wywołać zmniejszenie wpływów z reklam. Ale, jak to mówią, pożyjemy — zobaczymy. Oczywiste jest jedno — zarówno społeczeństwo, jak i członkowie rządu szukają wspólnego rozwiązania kwestii dotyczącej języka państwowego i piosenki w radiu. Stepan BOJKO, m. Iwano-Frankiwsk

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn