Strona · s. 7strona oryginału ↗
LIST MATKI
Слово Просвіти, №20 за 2005 рік
Sytuacja opisana tutaj przez kobietę, mieszkankę wiejskiego rejonu obwodu ługańskiego, nie jest chyba typowa dla wszystkich rodzin, w których są dzieci — graczy na automatach. Nazwiska autorki listu ze względów etycznych nie podajemy. „Niedawno zwolniono mnie z pracy z powodu problemów związanych z moim synem. Miał wtedy 15 lat. Chłopiec zaczął odwiedzać lokale z automatami do gier. To podziałało jak narkotyk — pojawiło się uzależnienie. Syn zaczął wynosić z domu rzeczy i sprzedawać je za bezcen. Kradł wszystko, co wpadło mu w ręce: mąkę, makarony, rower, silnik od motocykla, magnetofon i inne rzeczy. Wszystkie uzyskane pieniądze przegrywał na automatach. Po kilka dni chłopak nie wracał do domu. Nocował na strychach, w opuszczonych domach, a czasem po prostu pod gołym niebem. Nie chodził do szkoły. Stał się obojętny na wszystko poza automatami. Radziłam się miejscowego psychiatry. Powiedział, że to choroba. Mąż zawiózł syna do Ługańska i umieścił go na oddziale psychiatrycznym. Po powrocie ze szpitala syn przez dwa tygodnie chodził do szkoły, a potem znowu zaczęło się to samo. Kiedy my z mężem szliśmy do pracy, on przychodził do domu, wyjmował szybę i wchodził do chaty przez okno. I brał wszystko, na co miał ochotę. Znowu przestał nocować w domu. Długo go szukaliśmy, a gdy go znaleźliśmy, zabraliśmy z powrotem. Syn przebywał w domu kilka dni. A potem na weekend pojechaliśmy na wieś do moich rodziców. Mama (ma już 79 lat) właśnie dostała emeryturę. Wnuk ukradł babci wszystkie pieniądze co do grosza, a to jedyne, z czego żyje ta staruszka. Po tym zdarzeniu nie wytrzymałam i postanowiłam złożyć zawiadomienie na milicję — żeby jakoś powstrzymać syna. Zawiadomienie na własne dziecko! Nikt nie wie, ile mnie to kosztowało. Pracownicy pokoju ds. nieletnich pomogli sprowadzić syna z powrotem do domu. Jestem im za to bardzo wdzięczna. Są jedynymi ludźmi, którzy nie pozostali obojętni na moje cierpienie. Syn znowu zaczął chodzić do gimnazjum. Ale nie długo. Z domu znowu znikały rzeczy. Żadne błagania i przekonywania nie działały na syna. Pewnego razu zaginięcie zauważył mąż. Nie wytrzymał, bo to piekło trwało cały rok. Rozebrał syna do bielizny i wyprowadził go ulicami osiedla, krzycząc: „Prowadzę złodzieja!” Szłam za nimi, bojąc się, żeby nie stało się jeszcze większe nieszczęście... Ten incydent miał miejsce 6 maja, a 7 maja był moim ostatnim dniem pracy. Chyba moje zwolnienie z pracy powstrzymało syna. Teraz uczy się w liceum. Za to ja zostałam bez pracy. A przecież mam jeszcze ośmioletniego syna...”
Niedawno w siedzibie Ługańskiego Obwodowego Zjednoczenia „Proświty” (Ukraińsko-kanadyjskiego Centrum „Odrodzenie”) odbyło się spotkanie Nadzwyczajnego i Pełnomocnego Ambasadora Kanady na Ukrainie Endriu Robinsona z aktywem zjednoczeń proświtiańskich Ługańszczyzny, studentami Narodowego Uniwersytetu Pedagogicznego im. Tarasa Szewczenki oraz aktywistami UKC „Odrodzenie”. To spotkanie nie było przypadkowe, ponieważ od 13 lat ługańscy proświtianie utrzymują ustalone, bliskie kontakty z ukraińskimi społecznościami Toronto, Ottawy i Winnipegu. Tradycyjnymi i zwyczajowymi w Ukraińsko-kanadyjskim Centrum stały się coroczne spotkania proświtian z działaczami społecznymi i państwowymi Kanady. Dzięki ich staraniom biblioteka UKC „Odrodzenie” została uzupełniona prawie 20 tysiącami egzemplarzy literatury z zakresu ukrainistyki, przeważnie
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
