Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

Czytanie czasopisma powinno być pracą, z której dziecko czerpie przyjemność.

Слово Просвіти, №20 за 2005 рік

który nazywał się tak: “Kot Tarasa Szewczenki niesie Tarasowi jego kobzę”. Oto całkiem dziecięca logika: jeśli Szewczenko miał kota, to ten kot, jasna sprawa, mógł nieść Szewczence tylko to, co najpotrzebniejsze — kobzę. A wszystkim odpowiedzieć, niestety, nie sposób. W lepszych “Słonecznikowych” czasach Hala Kyrpa prowadziła dział listów i pisała do dzieci w imieniu Słonecznika. Pewna dziewczynka nawet kiedyś napisała: “Słoneczniku, gdybyś nie był chłopcem, wyznałabym ci, którzy dwaj chłopcy z naszej klasy mi się podobają”. Zresztą, “Słonecznik” zawsze przeprowadza konkursy dla swoich czytelników. Oto w tym roku autorzy najlepszych opowiadań, bajek, relacji, wierszy i rysunków zostaną laureatami “Słonecznika” i otrzymają nagrodę pani Marii Fischer-Slyż. A jest jeszcze konkurs rysunków, fotografii i historii o domowych ulubieńcach “Mrs. Miau i Ms. Hau”. — Jak zaczęliście pracować z “Tezysem”? — Przyszedł do redakcji młody sympatyczny chłopak, powiedział, że nazywa się Wołodymyr Bryskin i że jego dziesięcioletni syn lubi “Słonecznik”, i zaproponował nam współpracę. Zgodziliśmy się. Biorę udział w ocenie ich utworów. Dla mnie ważne jest, aby każda książka była wydarzeniem. Wołodymyr ma niezmącone spojrzenie, być może dlatego, że nie jest z literackiej towarzysko-środowiskowej grupy. Jest bardzo odpowiedzialny i pracowity. To — Aha. Superagent — to w pewnym stopniu ja. Chociaż w swojej prozie realizuję swoje dziecięce marzenia. To moje narzędzie walki ze złem. — Lubi Pani ryzykować? Pięć lat temu została Pani odsunięta od eteru w Pierwszym programie Radia Narodowego “dzięki” audycji z Jewhenem Swerstiukiem o Wasylu Stusie. Nie bała się Pani oskarżyć Wiktora Medwedczuka o nieuczciwość i brak jakichkolwiek zasad moralnych. To było dość duże ryzyko — zwłaszcza w tym czasie, gdy Medwedczuk był spikerem Parlamentu? — Wiedziałam, że tak to się nie skończy. Ale dla mnie Jewhen Swerstiuk zawsze był wzorem. Jeszcze od tamtego czasu, kiedy po raz pierwszy w swoich 15 latach przeczytałam jego zakazaną książkę “Sobór w rusztowaniu”. I dać możliwość wypowiedzenia się Swerstiukowi było dla mnie zaszczytem. I było ważne, żeby usłyszało to jak najwięcej ludzi. — Proszę opowiedzieć o swoich nauczycielach. — Jestem wdzięczna losowi za znajomość z utalentowaną pisarką Virą Vovk. Miałam wtedy trzynaście lat i pani Vira na krótko przyjechała na Ukrainę z Brazylii. Dziwne, ale właśnie człowiek, który przyjechał z Brazylii, zmusił mnie do spojrzenia na problemy, które istniały wtedy na Ukrainie, innymi oczami. Jestem wdzięczna, że spotkałam Jewhena Hucała. Bez jego wsparcia i wiary we mnie prawdopodobnie nigdy nie odważyłabym się publikować swoich utworów. Wdzięczna jestem losowi za swoich rodziców. W naszej rodzinie nigdy nie było konformizmu i kłamstwa. — W jednym z wywiadów powiedziała Pani, że fascynuje się Pani buddyzmem, Indiami. Jak wielka jest to fascynacja i jakie ciekawostki w Pani życiu są przez nią sprowokowane, oprócz superagenta w pozycji lotosu? — Cała moja twórczość — to następstwo tego. (Śmieje się). A jeśli poważnie, to idee buddyzmu, którymi interesowałam się jeszcze w bardzo młodym wieku i do których w dużej mierze przybliżyły mnie książki Olesia Berdnyka, jakoś zmieniły moją nieprzejednaną naturę. — Czy są już pomysły, a może i tekst nowej książki, którą dzieciaki przyjmą z nie mniejszym zachwytem niż “Superagenta 000”? — Moja “Pomarańczowa planeta”, powieść, której tytuł teraz prawdopodobnie muszę zmienić. Bardzo nie chcę, aby oskarżono mnie o koniunkturalizm. Chociaż swoją powieść napisałam jeszcze przed początkiem Pomarańczowej rewolucji. Wydawać ten utwór będzie “Tezys”, bo moim zdaniem jego pracownicy ładnie i profesjonalnie wydają i co najważniejsze — popularyzują książkę dziecięcą, a nie narzekają na ciężki los nad kieliszkiem wódki, zapychając magazyny niezrealizowanymi nakładami książek. — I na koniec — co dla Pani, pisarki, redaktorki czasopisma, jest największą nagrodą? — Żebyśmy mieli wielki-wielki nakład i żeby czytało nas dużo-dużo dzieci. Żeby nie trzeba było walczyć o każdy kiosk, gdzie z jakiegoś powodu “Słonecznik” chowają pod ladę. Żeby nie trzeba było walczyć o każdy metr wynajmowanego pomieszczenia. Żeby było trochę więcej pieniędzy i mniej problemów. Żeby państwo zrozumiało, że po to, aby byli dorośli patrioci, trzeba zaczynać wychowywać patriotyzm od małego. A czasopismo dziecięce tylko wtedy wypełnia swoje główne zadanie, gdy może kształtować gusta dzieci, pozytywnie wpływać na ich światopogląd, zachęcać je do twórczości. I do tego czasopismo musi być masowe, wydawane co najmniej w 100-tysięcznym nakładzie. Ale jestem absolutnie pewna, że tak właśnie będzie. Bo po co wtedy tyle radości i cierpień, tyle odkryć i wzlotów przy przygotowaniu każdego nowego numeru “Słonecznika”? Zapisała Maria KRYSTOPA

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn