Strona · s. 2strona oryginału ↗
PREZYDENT DO NARODU…
Слово Просвіти, №20 за 2005 рік
12 maja o godzinie 21, jednocześnie na trzech kanałach telewizyjnych — „STB”, „Nowym Kanale” oraz „ICTV” — Głowa państwa w programie na żywo odpowiadała na pytania Ukraińców. Z Prezydentem można było porozmawiać z czterech centralnych placów kraju: Majdanu Niepodległości w Kijowie, placu Symferopolskiego na Krymie, placu Lenina w Doniecku oraz z Prospektu Swobody we Lwowie. Albo — zadać pytanie, dzwoniąc lub wysyłając list pocztą elektroniczną. Ponieważ na Ukrainie takie wydarzenie odbyło się po raz pierwszy, spróbujmy je przemyśleć. Cały zbiór pytań możemy umownie podzielić na następujące: pytania-pytania, pytania-wyzwania lub pytania prowokacyjne, pytania-oskarżenia, pytania-oburzenia, pytania-informacyjne, pytania-odpowiedzi. Pytający w większości pragnęli wyrazić swój stosunek do określonego problemu, zaświadczyć Wiktorowi Juszczence o swoim poparciu lub niezgodzie z jego zwycięstwem w wyborach. Prowokacyjnym, na przykład, było takie pytanie: „Panie Prezydencie, kiedy Pan zaprzestanie represji politycznych? Kiedy Pan wypuści Borysa Kołesnikowa? Jaki jest Pana stosunek do Pana gorliwego ministra spraw wewnętrznych Łucenki, jeśli okaże się, że sprawa przeciwko Kołesnikowowi jest po prostu sfabrykowana?..”. Pytaniem-oburzeniem stało się pytanie młodej matki: „Jestem Nadzieja, młoda mama. Mam pytanie od wielu rozczarowanych młodych mam. U mnie córka urodziła się za czasów Pana prezydentury. I moje pytanie polega na tym, że Julia Tymoszenko przed przyjęciem budżetu na ten rok oświadczyła, że jednorazowa pomoc w wysokości 8 tysięcy będzie wypłacana od pierwszego stycznia, a nie od pierwszego kwietnia. Po przyjęciu budżetu Rząd o tym z jakiegoś powodu zapomniał i zmienił swoje rozporządzenie, i to od pierwszego kwietnia… Czyżby moje dziecko, które ma trzy miesiące, czymś różniło się od tych kwietniowych dzieci? Czyżby nie potrzebowało ani pampersów, ani wyżywienia?”. Wśród pytań-odpowiedzi usłyszano i takie: „Jaki człowiek będzie się uczył: sześć lat uniwersytetu, dwa lata nauki na stażu, trzy lata przymusowa praca poza miejscem zamieszkania. W sumie — jedenaście lat. Żebraczy zarobek — 350 hrywien. Czy można żyć za te pieniądze?”. Jeśli chodzi o odpowiedzi Prezydenta, to były one, jak zawsze, przyprawione autorskimi aforyzmami, filozoficznymi rozważaniami, konkretnymi liczbami. „Do tej pory cały model budowano odwrotnie. Automatycznie spuszcza się finansowanie placówki medycznej z wynagrodzenia, niezależnie od tego, czy są chorzy, czy ich nie ma, czy leczą ich, czy wysyłają na tamten świat. Mieliśmy system, który oddzielał placówkę medyczną od chorego”, „…nawet to, co dzieje się na placu, to wszystko trzeba wybaczać. Kto stoi z hasłami, kto z wyzwaniami. Wiecie, to jak wahadło. Długo było przywiązane z jednej strony, puszczono je i — pociągnęło w drugą stronę…”. Prezydent był tolerancyjny. Cierpliwie odpowiadał na wszystkie typy pytań i tak samo odbierał niewerbalne sygnały szacunku-braku szacunku: okrzyki, plakaty, chorągiewki w kolorach jego oponenta w wyborach. Wiktor Juszczenko wzywał naród do wzajemnego szacunku i tolerancji, mówiąc, że sto dni — to nie czas na spełnienie wszystkich przedwyborczych obietnic. Ale bardziej przekonujące były nie liczby i zapewnienia Prezydenta, a odpowiedź na bolesne pytanie, dlaczego do tej pory nie poświęcono uwagi chorym na hemofilię. „Chciałbym zwrócić się do pani, która zapytała o to. Jeśli ma pani możliwość jutro przekazać mi list z podobnym postawieniem pytań, dodać tam jeszcze pewne charakterystyki finansowe, o jakie sumy chodzi i w jakim czasie. Myślę, że postawię to jako zadanie rządowi i ta sprawa zostanie rozwiązana”. Cóż, rozmowa się odbyła. Od Wiktora Juszczenki tego kroku oczekiwano. I Prezydent spełnił oczekiwania, przyszedł do narodu, takim, jakim jest — „na żywo”. Olga SKRYPKINA
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
