Strona · s. 3strona oryginału ↗
CENZURA: BYĆ CZY NIE BYĆ?
Слово Просвіти, №20 за 2005 рік
a z doświadczeniem byłej opozycji nauczyła się tworzyć powody informacyjne i prowadzić udane kampanie public relations, jednak w jej działaniach nadal przeważa retoryka i dążenie do przypodobania się jak najszerszemu „elektoratowi”. W swojej zewnętrznej otwartości władza osiąga zwykłą nadpubliczność, wicepremier Tomenko stał się wicepremierem od komentowania wszystkich wydarzeń i kroków nowej władzy. Jednak, jak określają eksperci, jest to rekompensata pewnych zamkniętych schematów i działań władzy, rekompensata prawdziwej demokratycznej otwartości i przejrzystości. Oczywiście postęp w stosunkach władzy i mediów istnieje, ale mimo stałych retorycznych „dialogów” obu stron, mimo zawodowych obowiązków dziennikarzy, by konstruktywnie krytykować i kontrolować działania nowego establishmentu, władza praktycznie nijak nie reaguje na krytykę, de facto przekształcając wystąpienia mediów w monospektakle i przyklejając krytyce urzędników etykietkę „zamówienia” i czarnego PR-u. Ale przecież czwarta władza wypełnia swoją społeczną funkcję tylko wtedy, gdy ma możliwość wpływania na działania rządu. Czy choć jeden urzędnik u nas podał się do dymisji po krytyce mediów, jak to wielokrotnie bywało w Stanach Zjednoczonych
Stanach Zjednoczonych (nawet z prezydentem) i w Europie (zwłaszcza wciąż świeża w pamięci historia prezydenta Litwy i premiera Czech, który nie potrafił wyjaśnić prasie, jak kupił dwupokojowe mieszkanie w Pradze)? Oczywiście, można przypomnieć dymisję Kremienia i Kałenśkiego, chmielnickiego gubernatora Ołujka i innych z powodu masy krytycznych wystąpień mediów i opinii publicznej, jednak prasa była w tych przypadkach jedynie dodatkowym czynnikiem. Natomiast przypomnijmy sobie, jak po konflikcie Zwarycza z Tymoszenko i lawinie publikacji w mediach wysocy urzędnicy państwowi ogłosili wspólny otwarty list do mass mediów, w którym potępiali dziennikarskie zabójstwa. Oczywiste jest, że istnieje także problem przekształcenia mass mediów z politycznych projektów PR w rzeczywiście niezależne media. Podobnie opozycja zawsze będzie wykorzystywać kontrolowane przez siebie media jako trybunę do totalnej krytyki władzy. Ale rzucanie wyzwania wszystkim mass mediom jest po prostu niewyważone i naiwne. Niezależność mediów wynika przede wszystkim z ich niezależności ekonomicznej, ponieważ dziś właśnie przez właścicieli mediów można „cenzurować” dziennikarzy. Zatem chodzi o konieczność wypracowania strategii skutecznej, przede wszystkim dla zespołów dziennikarskich, odpaństwowienia mediów, stworzenia korzystnego dla mediów rynku reklamy, być może określonych ulg podatkowych dla wydawnictw o małych nakładach i specjalistycznych. Bezsprzecznie trzeba określić wydawnictwa i dziennikarzy, którzy rażąco i cynicznie lekceważyli standardy i zasady dziennikarskie, publicznie omówić przyczyny i skutki tego, — aby maksymalnie uniemożliwić podobne nawroty w przyszłości. Lecz wywieranie presji politycznej na media, z zamiarem ich likwidacji, to już, przepraszam, totalitaryzm. Tymczasem coraz częściej słyszy się o przywracaniu administracyjnej presji na media, o wznowionej praktyce „prawa telefonicznego”. Prokuratura Generalna poprzez sąd wszczęła kilka spraw przeciwko firmom telewizyjnym „NTN” i „Kijiwska Rus” dotyczących ponownego rozpatrzenia legalności wydania licencji, choć kilkakrotnie prokuratura w tych sprawach już przegrała. Właściciele kanałów i dziennikarze krzyczą o politycznej presji. Ze swojej strony przewodniczący Rady Narodowej ds. telewizji i radiofonii Witalij Szewczenko oświadczył, że
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
